volo, voar....

venres 19 xaneiro 2018

Nos costa asumir unha crianza

desenvolta no “machismo”, hai que

entender que non se troca dun día pra

outro, porén si intentalo mirando pra o futuro.

As presións a que nos vemos

por parte de todo un patriarcado

non pensar que é fácil asumir

un rol que se agocha no pensamento imposto.

A loita e coma todo na vida

si non hai educación na base, infancia,

cando pasan os anos, só vemos un burato

que se perde en segundos polos silencios.

Asociar o auxe dunha revolución

que asexa con frases extinguidas

dende o parbulario, someten ao sistema

de educación, crecendo con aromas persoais.

A dificultade de enriquecer todo

un vocabulario de forza feminina

que necesita pra que os poetas non

transmitamos dor senón rapikoque polo ar.

Aine, falar de utopías é falar

de realidades que están en boca

dos alucinados que somos o Pobo

que quere dar un xiro cara un mundo en Paz.

desafío infinito....

xoves 18 xaneiro 2018

Unha circunferencia é un infinito

dúas circunferencias é outro infinito,

así vexo o mundo descrito, un circulo

pasa a outro, na mente de cada discípulo.

Non existe liñas rectas que formulen

infinitos, existen círculos que se pechan

na vida de cada individuo, somos a

natureza creada por un mesmo.

Os números diagnostican cariño que depositan

no arte a matemática posta ao servizo da

intelixencia pra formar unha poesía criada

dende os sonos profundos.

As pálpebras que mandas dende

o teu mundo, falan de sinais depositadas

no almacén da sabedoría escrita

que difunde en verbas, poesía culta.

A arrogancia blasfema, inculta dos

intelectuais impostos polos fragmentos

espirituais, que amorriñan na súa verba descualificacións

bravas que se apousentan nos seus prexuízos.

Aine, os destinos recollen soños

envoltos en círculos recollidos pola

vida que emprendemos dende que asomamos

a cabeza ata que pechamos o sono cumprido.

Ahed Tamimi

luns 15 xaneiro 2018

A Lei, a Lei, a Lei,

que é a Lei?

que se rebaixen políticos que defenden ideas

nunha democracia ou os corruptos que choran.

A Lei, a Lei, a Lei,

dar un discurso que recolle

parte dunha cidadanía que

especula, rouba, e dignifica o Pobo.

A Lei, a Lei, a Lei,

subliñar na prensa os dilates

dun Pobo, que de forma pacifica

expresa o malestar con unha parte do país cos insultan.

A Lei, a Lei, a Lei,

e ser galego e deixar cas cousas

ocorran, agochándose en plasma,

por si no ovo sae un gato que miaña.

A Lei, a Lei, a Lei,

discútese, chégase a acordos,

dotase de presupostos, e si se chega

a bo porto, pódese incluso consultar o Pobo.

Aine, un só en música

ilustra gran cantidade de marabillas,

porén si lle damos harmonía con mais

instrumentos, os cores forman melodías da vida.

América Centro-Sur

domingo 14 xaneiro 2018

É mediodía a sociedade esta

durmida entre potas e comida

colocan a mesa, roxen, roxen, e falan

dunha “vida” que non atorde o seu sistema.

O descanso é eterno mentres sexa

domingo o sofá, espile os sonos

con coloreados praceres que hoxe

me vexo de rei e mañá de lacaio escéptico.

Os teus brazos móvense

entre bambolinas do desexo

realizan frases abastadas entre

paredes que recollen a sabia sen serenos.

O tempo pasa, e un pitillo

regala o extasiado intre da paixón

rebozada de corpos inscritos nos sonos

de recheo que agochaches na túa sinopses.

Un trago de vida somerxese nas

fauces dun premio poeirento de ar

que limpa as neuronas reprimidas

dun letargo florecemento do espazo-tempo.

Aine, non dubides cás animalias

perviven agochadas polos xardíns

enraizando en soberbias do homes

que perden o ser e se volven animais sen cerebelo.

Argentina....

sabado 13 xaneiro 2018

As sandeces incrustadas nos

desertos mentais que proporcionan

virus nos cerebelos inmunizados

ao dor, que sofren por padecer unha incultura.

Os reloxos integrantes da paranoia

co tempo aglutina na sobredoses

de traballo, que enraizamos na adrenalina

que deixamos en anos pra cobrar unha pensión.

Os supostos probados da antíteses dunha

nación, son desequilibrios inventados pra

que o Pobo se excite, con quenturas nas rúas

mentres os lobbys fan caixa, pra seu peto.

A ignorancia que temos, e o medo que

nos impoñen en forma de relixións páganas,

procedemos a esquivar cun troco radical

que solvente con gratitude o noso voto na urna.

Estabrecemos coma o principio o medo,

discutimos as falsidades do sistema en si,

e cando se nos abren os ollos emparentámonos

en diferenzas que catapultan o Porvir.

Aine, o sol ten que entrar polas ventas

dos Pobos oprimidos e ir parello coas demandas

que se exerce aos gobernos, pra que non delincan

impoñendo a forza, sobre a chave que necesitas pra subsistir.

México....

venres 12 xaneiro 2018

O intre que move un

lapsus que desterra un

destino, dun curazón

envolto nun recuncho ficticio.

A sinxela admiración

de levar unha rosa

campea polos sucos de pel unha

complexa adulteración do organismo.

A historia envolta nun mester

linguaxe de signos adultos

que rompen co estabrecido

en divertidas noites perversas.

As etapas abren rutas

que enarboran a paixón

en canto visionas amenceres

que ilustran gozosas emocións.

Mas tarde que cedo foi a espera

por continuos ataques pasionais

que recollíanse por ventos espontáneos

envolvendo os cabelos entre liñaxes apostos.

Aine, aducir entre as falas

reservadas de cada Pobo que

achega coa súa cultura, recheos

de rapikoque sobre o alma dos seres humáns.

Honduras....

xoves 11 xaneiro 2018

Pestanexan nos teus beizos

a mirada profunda que serve

o mar lambetadas de sonos

que purifican as ganas de vivir.

Almaceno destinos que esperan

respostas, no ensamblaxe  da choiva

que marca a ruta, por onde os ventos

amainan o curazón de verbas silenciosas.

As ás impostas no viraxe ecuánime

onde os proxectos peculiares que

administran as duras batallas da

razón, se volven tolas de só pensarte.

Os fogos espoliados nos adxacentes

pálpebras, reducen os amenceres

con soles apagados polas néboas,

que respiro nesta muralla rocambolesca.

As frases esculpidas no morriñado tempo

que bifurca un paisaxe envolto en

praceres que serven coma mamatorias

que te espilen na vida autónoma.

Aine, as verdes oliveiras, empoan as

rúas de sonos virais, que transportan

os sentimentos por ese mar que aglutina

paz e misterio nas noites de lúa chea.

Brasil....

mércores 10 xaneiro 2018

Dáslles vida, ignoras obras

que invertes co capital do Pobo,

non tedes responsabilidades

e por encima ingresas pra o peto.

Almacenas riquezas nos paraísos

fiscais de nomes humildes que

poñen o número cun dedo manchado

en tinta dos sistemas corruptos.

Falas de paz, coma a corrupción

encuberta, no teu silencio, que agochas

disparando verbas sobre o Pobo,

de que es o mais honorable da terra.

Perturbas o teu estado de animo

xogando co mundo en estado paranoico

que nos séculos fuches perdendo estados

por pensar nunha supremacía que non che outorga.

Vales o que compras, e compras

o que vendes, porén todo é fume

que leva o vento, e que se volve viral

cando reciclan que todo é unha mentira.

Aine, sortear todo tipo de obstáculos

que impoñen a teu paso é un labirinto

que todos os días tes que ir memorizando

pra non  perderte e voltar a un pasado inhóspito.

Ecuador....

martes 09 xaneiro 2018

A astucia impregnada de leis

prasmadas en libros que se creen

inamovibles ante os ollos do Pobo

resultan adaptados pra certos persoeiros.

As varas de medir ante os ollos

da xustiza dunha democracia, nunca

pode prevalecer os fíos agochados

en esqueletos pensantes que so miran pra un bando.

As oligarquías loitan pra que o rabaño

non se divida e vaia cada un polo seu lado

formando luces e sombras entre

barrios que dignifican o novo ser humano.

As virtudes destapadas dos seres

que enraizaron nunha esquina do

cerebelo, obstrúen o despertar do Pobo

que só ve medo, da sociedade que se move.

Os lustros empanan os ollos

dos que a súa vellez séntese

arroupada polo cansazo do traballo imposto

por unha mans que non o deixan pensar.

Aine, os desertos empezan a ver

unha branca neve, cá fala do Pobo

non se atreve a dicir, porén algo esta

trocando, deben ser presentimentos dun alelí.

incongruentes xustizas

luns 08 xaneiro 2018

Que é un ser human ?

algo de usar e tirar, de nacer

e morrer, de rir e chorar….,

os poderes só ven terra morta.

Que é a natureza ?

intoxicación dos poderes fácticos,

desequilibrios mentais dos homes,

forzas supremas exercidas polo sol e a lúa,

devastación dos humanos sen control.

Que somos o Pobo ?

números solidarios que exercen en solitario

os poderosos pra desequilibrar os veciños

con envexas que perturban a convivencia

pra desunir o que vive, e desorientar a unión do Pobo.

Atareados nos levantamos cada mañá

organizamos coma podemos o día

escribimos na mente os praceres vividos

e colocamos a noite nun recuncho os deberes feitos.

Prantar escusas o longo da vida,

sinónimo da perdida da realidade,

destruír eses pensamentos que nos levan a

posicións retrogradas impostas polas malas linguas.

Aine, que ceibes sería a vida

cando un sufrir sería unha ledicia

que embeleza as bagoas con sonos

utópicos envoltos en verdades e non en mentiras.

franco morreu

domingo 07 xaneiro 2018

Levo días varado, entre as

circunstancias dun porvir desaguisado

ou porvir entrelazado entre territorios

solidarios nun mundo de fraternidade.

Non esquezo o adotrinamento obtido

polas fauces dos silencios que me

invocas, inda que na retagarda

os ollos que miran non enganan os destinos.

A amizade camuflada ente as rochas

que enriquecen o paisaxe da melancolía

expresada en doses dun futuro

que só ti encobres cando mires o infinito.

Envoltos en días marcados polo calendario

nos que os pensamentos esquivos

agochan os meus soles enviados

a un recuncho que esquece dar un asubío.

A concreción retórica levada polo

auxe da dicotomía diaria entre

grelos espallados polo prato

retoman olores desafiantes entre os comensais.

Aine, experimentar sensacións futuras

entre verbas camufladas polos horizontes

diversos, que alimenta doses de poemas

a espera de que os ríos embelezan os soños.

Raíñas....

sabado 06 xaneiro 2018

Meu desasosego envolto

entre unhas chamadas de ar

silencioso cá través dos mares

arroupan os pensamentos futuros.

Paso a paso, entre caudais

húmidos, percorremos as montañas

que indultan extramuros, curvos

de sede, por falar dos oprimidos.

Levanto a voz entre mensaxes

que chegan naturais a mente

descifrando co arco da vella

os distantes vocábulos transmitidos.

A perfecta sintonía aliviada

polos pasaxes impresos nas rúas

que acubillan pombas petiscando

os secretos que gardan as pisadas.

Ninguén negocia fontes de sabedoría

cá natureza implanta nas portadas

dun mundo, no que os gregarios

impoñen camiños nos que albergan destinos.

Aine, a sinxeleza coa que o mar

acaricia as rochas, son as verbas

que con agarimo vou destripando

o rapikoque, que sobre teus beizos describo.

seducindo @s demócratas

xoves 04 xaneiro 2018

Estimación de probabilidades

dun encontro casual, no que o interese

sublime de constancia persoal

prevaleza sobre o estatus de estar.

A admiración conseguida perante

días e noites pensando nas posibilidades

de tirar barreiras que seduzan o paso

con garantías de non tropezar na soedade.

Ningún acto irresponsábel pode

desenrolar as miradas escritas no

tempo, denigrado polo pasotismo

esnifado dunha vida relaxada, no acontecer diario.

As propostas insalvables de comunidades

que se pechan en mecanismos mentais

antepostos a proxectos que realizamos

cunha amalgama de cores distribuídos no anonimato.

As razóns que involucran a lóxica

desmitificada en horas de pensamento

rectilíneo desproporciona a realidade

cando che envaíña o rexurdir do rapikoque.

Aine, non adoezas dos pícaros

que desnaturalizan a sonoridade

que escoitamos, de cando os estados

de animo reverten a volta ao traballo.

binomios de paletilla

mércores 03 xaneiro 2018

Atopar raíces que minervan

na sínteses do ozono que nos

da vida, non é desperdiciar

as miras que podes ter no futuro.

Embarcarse nun horizonte

que demanda actitudes honestas

sobre eidos floridos de cores

que se adestran con moita cultura.

A rocambolesca batalla adscrita

ao pensamento, atribúe síntomas

que despexada as incógnitas manteñen

unha canción na súa pura dicotomía.

Lembrar episodios distantes

no tempo que fixo nos atenuantes

discursos, parafraseando tolemias

que rachaban a constante indignación do Pobo.

O fornecido aderezado de virtudes

colosais, aporrea ás burguesías

enclaustrando períodos que por si

eles emanan do pasado retórico.

Aine, desligarse dos remuíños

mentais, ocasionados por directrices

que buscan un rei inexistente

entre os poderes fácticos da vida.

diastema

luns 01 xaneiro 2018

Escoito o latido da choiva

que presume de mollar a terra

engulindo os ollos que alistan

a mirada pra que floreza a sabia.

Abastecer cada noite con voces

de entoación de novas que circulan

por un mundo onde a miseria desdeña

a pulcritude do home que asinte ó dor.

O arrogante encubrimento escorregadizo

de matinais agudezas de anos perdidos

polo paso do tempo incomunicados por

comunicacións que despertaban imaxes nocturnas.

No eido fluía unha fenda

co que a manida saturábame

os pensamentos, non poñía desleixo

a quimera pra formar silepses que non levara o vento.

A hirsuta rascaba a tolerancia

que depositaba a felicidade que me

recordaba a memoria polos vieiros

adornados de salferídas rúas da diáspora.

Aine, che desexo un sol que alumee o teu

curazón pra un 2018 sexa o

rapikoque pra ambos

nun mundo de felicidade, harmonía e dignidade.

empatizar

xoves 28 decembro 2017

A historia equidistante onde

a imaxinación despregou o seu

estatus de brillantez a hora de

desmembrar a lucidez dos días.

O silencio apagado de cando en vez

cos documentais da vida discorrían

coma imaxes solitarias que na soedade

do sofá abrandaban con duras poesías.

O pisar urbano que percorría

deambulando entre tabernas

difusas, de grandes homes que

escenifican o Pobo con gran mestría.

A apertura da sociedade ás mulleres,

agochadas nun mundo

onde seu circulo era as paredes

que se atopaban no recuncho da casa.

Os sinónimos impostos de mentiras

ás verbas que enaltecías de frases

os propósitos virís onde a realeza

degustaba con lurpias e inexactas acometidas.

Aine, o fogar e duro coma a vida

non obstante resarcirse de tanto

sufrimento silencioso das mulleres

e premiar a fala poética con sabedoría e intelixencia.

Liberdade pra presos xurídicos

luns 25 decembro 2017

Alterar os silencios impulsados

polo curazón, que abriga os sentimentos

en verbas pintadas de hologramas

que reafirman a paixón polo rapikoque.

As frases ocultas nos libros

de grandes poesías escritas

á soedade de noites invernais,

que embargan o espírito da vida.

Os sonos incautados polos desertos

fríos e quentes, impostos polos

pequenos graos que fan unha

gra parodia de realidade impoluta.

As sales mariñas que ensamblan

o brillo dos teus ollos, sobre un mar

que acostuma a adulterar o sabor

da mirada que enlouquece meu iris.

Os astros que vexetan polo firmamento

dosifican a lúa protectora das saudades

incrustadas na poesía que embelece

o dogma imposto por unha natureza perfecta.

Aine, a hora do rapikoque que esta

no tempo en que digas cás verbas

do poema se bambee entre os

lóstregos cás estrelas alumen o mar de mares.

mans negras

xoves 21 decembro 2017

Estás, estiveches, estás,

estiven ou estivemos naquel

recuncho, onde florecían as nostalxias,

onde prevalecían os lamentos.

Latriquei perante séculos,

amanecin con caídas dos peitos

e ti nunca te dignaches a preguntarme

si padecía dos síntomas da miña nai.

Sempre me preguntei si ti estabas

no decorado infernil  que padecía

nosa  ingrata potestade ante as mentiras

impostas por quen cres que é teu deus.

As caídas non chegan  cando un

berra, si ti foras o doce que

encámela a miña doce mirada

diría que eras o sono onde me perdo.

O trasluz que depositan os sonos

non esquecen os silabarios que nos

ensinaron, cando de pequenos ouviamos

os rexeitamentos que nos inculcaban por ser serenos.

Aine, por ser dama esvelta,

guapa, ou bela non incrustamos

nas partituras da vida, os silencios

pra apagar o mal efectuado polo tempo.

fraternidade ambigua

mércores 20 decembro 2017

Enaltecer o curazón na chegada

do inverno, esmigallando todo

o ano de alegrías e penas, amnistiemos

os pensamentos recordando o tempo.

Pasamos a vida entre doses

de lumes cruzados que te pillan

escoitando unha música agradábel

nas mañás frías de brétemas amuralladas.

Un morea de colosos pasan

despistados, mentres aflora

esta poesía sobre o verniz

da miña mente aguerrida, a loita.

As verbas salpican o decorado

entre imaxe e imaxe rexenta

os ollos cun día de furia sobre

meu corpo asexaban males rancorosos.

A iitinerancia de sobrepoñerse

as forzas do mal que inculcan

na mente o sufrimento litúrxico

pra que perdamos as ansias de vida digna.

Aine, a natureza agocha un

tipo de vida, que estudando

as súa psicoloxía, podemos chegar

a conclusión onde o futuro reviva.

a lóxica ilóxica

martes 19 decembro 2017

Descendemos das terras

que emanaron fortaleza,

que nos alimentaron sabedoría,

nosa loita é a rexeneración dela.

Proxectamos instrumentos pra nosa

calidade de vida, non obstante non nos

paramos a pensar nas consecuencias da

deshumanización de quen as traballan.

Empapelamos de cores nosas

mentes, con salvocondutos de

propaganda, malgastando

en compras que van pra o faiado.

Solucionamos os problemas de amizades

con unhas etiquetas de requirimentos

ambiguas, que a hora de imprimir

a razón, cada un mira pra outro sitio.

A especulación leva dobre sentido,

por un lado desfacer o estabrecido

e por outro votar do territorio

os mal nacidos, digamos o Pobo oprimido.

Aine, a sinxeleza das verbas

diagnostican a crueza da razón,

non obstante deben servir pra abrir

camiños na mente, onde a “luz” se impoña.

presupostos participativos

luns 18 decembro 2017

Non nos enganemos señoría

unha copia reproduce un orixinal

e si este e malo e infecta o Pobo

impregna os mesmos defectos, mentir.

Os que sofren as políticas vertidas

por un sistema corrupto, que desvirtúa

o clima, empobrece a terra, diagnostican

infamias que realzan poder na sombra.

O medo chega a cima do cerebro

barallando no Pobo, perfectas crises

pra non perder pola ratonería, os aforros

que perante a vida acumularon.

O capital chama capital e si non

atopa, busca nos aforros do Pobo

sen importarlles de que son

só buscan un xuro pra abastecer o seu.

Os prexuízos evolucionan nas mentes

encristadas por sociedades que evolucionaron

polo traballo dos Pobos, que con seu esforzo

sacaron os fill@s pra ter unha vida digna.

Aine, as trampas co machismo impregna

deixando facer, poren non facendo e

o que as liturxias recitan con verbas

que eles mesmos ignoran sobre o tapete.

esforzo ciclópico

domingo 17 decembro 2017

Que esta pasando?

non despertades, dese sono

cá realidade vos esta bloqueando,

os tempos pasados xa son historia.

A forza unida que representa

o Pobo non pode estar a expensas

das desunións do estado coa fala

transversal da unións dos Pobos.

As conquistas desenroladas perante

anos polo Pobo non debe confundir

as realidades expostas na túa loita por unha

dignidade que non debe de caer no esquecemento.

Si non permitimos que eses silencios

pechados no caixón dos recordos

coma si quixeramos seguir escoitando

as mesmas tetanias e padecendo o mesmo medo.

É a hora de voltarse xoven

repelendo ás forzas opresoras

de forma pacifica, que estudaba na mente

a sobredoses de humildade que temos, o poder.

Aine, o sentir non pode desprezar

a intelixencia artificial pra que o sono

se faga viral, deposita teu entusiasmo

nos que defenden a solaridade co Pobo.

masculinidade tóxica

martes 12 decembro 2017

Sego descubrindo paisaxes

por onde as rúas transitan solitarias,

de soños que queren verte polos paseos

da nocturnidade onde a lúa resprandezca a silueta.

A natureza alimenta os roles

escrutados en verbas depositadas

nas paredes do mundo, que falan

das inxustizas que por ser muller ecriptan.

Pertencer aos mundos que avalan

sonos estereotipados polos principios

da lóxica human, reverte no coñecemento

cá sintaxes enraíza nos pensamentos individuais.

Os logros onde as mentiras

saturan os premios concedidos

a unha soa forza viril, encadea os maltratos

superpostos cun sentir obedece por séculos.

As probas de rexurdimento dunhas

verbas impostas en sentencias onde o dor

da mente non se albisca nos reclamos

incandescentes de quen recibe a liturxia.

Aine, o macho impón súa ignorancia

colgándose medallas cas igrexas lles impoñen

pra dilucidar co seu poderío estar nun deus que escraviza

a pobreza do Pobo, dándolle a muller represión, eles mesmos.

poder senil

luns 11 decembro 2017

Estar nun mundo de fantasía

que enigmaticamente apela

a chuvia dun curazón que espárrama

lambetadas de bilirrubina nos destinos.

Acougar sedentos opresores

que entre as cellas dos ollos desertos

repelen analxésicos, sobre as voces

perturbadas no almacenamento dos senos.

Visibilizar un carrexamento de gozos

que aplanen o aplanamento dos cabelos

que barallan secuaces levitacións

no reloxo que marca un sol no vento sur.

Alfabetizar os sinónimos da beleza

que ensambla as rúas coas frescas

murallas cás imposicións dese alguén

que separa a realidade dun futuro infinito.

Aplaudindo percorridos que abastecen

de señais de deusas salpicadas de humáns

que non blasfeman os espíritos das verdades

perdidas polo paso do tempo, “a memoria”.

Aine, ao chegar ao rapikoque co meu

curazón obedece sentimentos buscados

en tempos pasados, a morriña dun porvir

que ilustra túa intelixencia na miña mente poética.

perversión imperialista

domingo 10 decembro 2017

Arrancamos o día aumentando

doses de tenrura, non obstante

os que inflaman con sandeces

turbias, buscan a sublevación dos Pobos.

Que formula de enfrontamento indigna

con verbas ás masas, se nas contrarréplicas

non se actúan coa mesma doses de inxurias,

pra quen da, reciba a mesma liturxia.

Actúan co menosprezo, por que saben

que no fondo, provocacións teóricas

desenrola nos Pobos, autorabechas da

mente, có final desorienta unha intelixencia.

O sentir é moi forte, se ven de

alguén que coas súas actuacións

invoca a movementos das masas

pra que actúen as seguridades con leña ao mono.

A sabendas das actuacións que practicaron

en séculos, débense adquirir novos

formatos que extasíen e paralicen

os egoísmos existentes por adiñeirados indixentes.

Aine, os duros enfoques que se

podan dar, son difíciles de asimilar

polas mentes a hora de actuar, non obstante

debese plasmar entre os anelados soños despertos.

inacción no disenso

mércores 06 decembro 2017

O engrenaxe cá vida lle da

aos distintos Pobos que conforman

unha nación plurinacional onde

describir súa cultura, prescribe no tempo.

O realismo escrito por idiomas

diferentes, que buscan nas súas

raíces, un sentir dun Pobo que

engrandece todo con áureas de natureza.

O plasmar unha vida de acollemento

das distintas etnias culturais que

abarca o terráqueo, fala do positivismo

dun Pobo que sabe recibir e dar Paz.

A distorsión do sufrimento impulsado

por oradores clandestinos, que bifurcaban

entre un subir e baixar unha forma de resistencia

que enlataba de gaitas o mar de alborada.

O fronte común de Pobos resistentes

que abalaban grandes extensións de terra

produtiva, embelecían paisaxes que poetas

describían coma tons amarelados dos silencios

Aine, espaventos de sabedoría

aturan este pais, que non lle atopo

o mais representativo, por variedade, si algo podemos definir

do noso Pobo, son as mulleres abríndose camiño no mundo.

hipertrofia gobernamental

martes 05 decembro 2017

Vai chegando outro inverno,

as follas doa árbores fan abono

no chan, os corpos mingúan e

disparan a tarifa, pra saldar débedas do medo.

A sínteses do estado que alimenta

de salarios indignos o Pobo

recrúan á infancia dos nen@s

que sofren a traxedia dos indebidos, por non poder….

Mentres uns depositan sórdidas

verbas de poder, que trafican

cos empregos, deseñando continxentes,

pra que renaza no Pobo a envexa entre eles.

A volatilidade ca vida ensina

ao empresario é difamar que non

se fai negocio nestes tempos, e despois

ensina as xoias, lucíndoas por onde pasa.

A precariedade é o síntoma do capitalismo

que erosiona o capital do Pobo

coa desigualdade e a perdida de benestar

pra que os beneficios sexan maiores pra seu peto.

Aine, desbaratemos as desidias dos

opresores, que so ven no Pobo a forma

de seus negocios, sen importarlles nada

se sofren, pasan frío ou morren.

saude de pensamento

luns 04 decembro 2017

As andainas polos foros das tabernas

escóitanse as veces coma os poderes

fácticos actúan sobre as mentes pra expulsar

pola boca frases que desvirtúan o ambente.

A realidade impregnada de mentiras

dan un cor que enturba o lenzo

pra que a xustiza se engurre ante o sistema

e faga desproporcionadas sentencias sen sentidiño.

As mentiras que leemos na prensa

escurecen o diámetro da intelixencia

dos escritores que dan as novas

coma se foran feros perdigóns.

A defensa cos poderes políticos actúan

nunca se retrotraen no Pobo senón

mais ben actúan con espiñas cravadas,

pra que as súas culturas mingúen en silencios.

Facemos monumentos de bens de intereses cultural

pra protexelos, e a historia dignifique

as culturas que pasaron polos Pobos, porén

nunca facemos da “NATUREZA” bens de intereses mundial.

Aine, é difícil non estabrecer pontes

entre os homes e as mulleres que se

salven dunha caída a auga, so poñendo

voluntade dos Pobos que pensan ceibes.

decantando a vida

domingo 03 decembro 2017

A necidade do home cando é

pra dar axudas os Pobres non

dignifican a súa mente coa solidariedade,

logo teñen medo cando van polas rúas.

Incluír as sociedades que se atopan

nos “baixos fondos” por desidia do capitalismo,

cós exclúe dunha vida decente,

seria abrir as mentes pra un futuro emerxente.

Os dereitos que calquer traballador/a obtivo

na súa vida, pra unha comunidade que lles

deu de comer as súas familias, debería obter

por parte do estado o premio dunha xubilación digna.

Din có traballo dignifica, sempre que estes

en activo e produzas, non obstante cando atópaste

no paro, provocado por crises capitalistas

entón os estados non queren saber nada da túa vida.

O sistema educativo que baila solitarios

pases entre gobernos distintos, non están

a buscar a infancia do neno que serva ao seu mundo,

buscan o deterioro na mente pra dominalos sen que pensen.

Aine, o defender cós Pobos avancen

entre os destinos das súas persoas, enraíza

a liberdade das comunidades que ven nos gobernos

a defensa das necesidades que propoñen os Pobos ceibes.

coma escarpias

sabado 02 decembro 2017

A loita polo Ártico de millóns

de cidadáns, enfróntanse as mafias

que co afán económico destrúen

a sabia dese corpo que é a terra.

Na miña mente cada vez realizase

unha revolución de verbas e pensamentos

que me levan a pensar co noso machismo

o temos que ir aparcando e dando sentido a paridade.

O mundo está dividido en comunidades

onde as súas culturas desenrola historias

que no futuro exaculan doses de dignidade

pra espallar súa sabedoría pol@s turistas cás visitan.

O opio de Pobo, non pode embargar

as comunidades, senón son elas as que

apartan do poder, os alicerces que invitan por dominio

as destrucións dos pensamentos, pra non ser ceibes.

As envexas entre comunidades provocan

desidia, loitas, e ignorancia do Pobo,

a salubridade da vida lévanos a crer

en estatutos que coordinen un mundo sen hipocrisías.

Aine, a túa utopía é tan real

coma a miña poesía, verificando o rapikoque

cás sociedades futuristas non empeñen o legado

da terra coma unha luxuria do home sobre a vida.

siso

xoves 30 novembro 2017

A man dereita agóchase

a man esquerda desperta

o corpo flúe entre as néboas

e o mundo navega entre correntes.

Os loros repiten e repiten

os Pobos escoitan entre silencios

os ouveos dos lobos

e as frases refrescantes dos paxaros.

As frores relinchan neste inverno

as cóxegas retrotraen populares xogos

que experimentan novas sensacións

a hora de elixir o teu cor no lenzo.

No troque de día pérdome no avituallamento

cando pra enriba despego

o tempo correspondese co alma

escrita que pase pola adiviñanza d@s poetas.

Os astros posicionanse dacordo

a doses de humanidade na que se

involucra a lúa e o sol, respectando

as tarefas diarias da natureza na terra.

Aine, que vulgar seriamos os humanos

cás atrocidades escritas do pasado

non se resolvan, pasado o desequilibrio

da xeada matinal, e desapareza o medo escénico.

Profes

martes 28 novembro 2017

De que vale facer unha historia

de grandes logros, de grandes dereitos,

de grandes loitas, se pasa o tempo

e realmente que consegues,dinamitar as ideas.

O servir con grandeza todo o poder

que outórgache o Pobo, histericamente

relatas o conto, o porvir do almacenamento

de ideas, recóllense pra o caixón que enraíce o tempo.

O medo a un pasado tormentoso

que desequilibraron ideais, postos por

inxeniosos intelectuais das materias,

rompen o cerco pra contentar obscenos delincuentes.

Achar na vida tropezóns, que se

divulgan con esmero, polas artimañas

dun estado, que pola súa soberbia encara

padecementos o Pobo, imprimíndolle medo.

As oligarquías debuxan mapas

sen importarlles o terreo no que os Pobos

agudizan seu inxenio, precarizan nos

mandos a mala praxes que de eles, veñen de vello.

Aine, non politizar a política en tempos

confusos, e deixar cós gobernantes apolitícenos

embargándonos en historias interminables

que non chegan a bo porto, por falla de empeño.

Meirás

domingo 26 novembro 2017

Que frustante ler sobre unha

guerra onde a indixencia dos pais pagámolas

os fill@s, onde só se escudaron nuns

silencios provocados por un exterminio.

Prodúceme algo no interior,

cós que mandan non lles importa

o Pobo, só lles importa a riqueza e destituír

o Pobo por números que sirvan o poder.

Cando as ideas matan os servizos

co Pobo fai coa natureza, co benestar

da sociedade, cos cultura, etc….,dos Pobos,

entón estanos matando a sobrevivir desta terra.

O curazón que sofre por todas

estas barbaridades, perante

séculos a humanidade non aprendeu

a vivir nunha Paz por culpa dos poderes fácticos.

A historia non podemos estar repetíndoa,

as novas xeracións, teñen que lograr un

mundo onde tod@s collamos, sen envexas entre

os pobos nin dominios sobre eles, porén irmanados.

Aine, o noso futuro coma o do mundo

ten que despertar desa ignorancia que

nos ten cativada polos medios que están as

ordes dos que buscan unha repetición da historia.

Campeón

venres 24 novembro 2017

Os intres de relaxación

envoltos nos alicerces da sabedoría,

espallados nos lugares íntimos

escanean unha vida digna.

Os avatares impostos en busca

de realidades atareadas por traballos

de gozo, perpetuados nunhas familias,

co servir non é padecer senón apreciar o rapikoque.

O valedor inscrito nos viaxes

que retrotraen culturas distintas

abren as mentes, posicións esculturais

cá hora dunha charla fan pensar na vida.

As ansias de perpetrar síntomas

de noites pracenteiras, embargadas

por tempos de ensoñación descubertos

polas morriñas vividas entre seres despertos.

A xuventude que trae novas formas,

que empeña seu destino na melloranza

de vidas paralelas, que non soltan lastre

pra deseñar algoritmos dunha natureza perfecta.

Aine, un pracer dos praceres atópanse

escoitando, dialogando entre comensais

que afloran de requeza paisaxística

pra que os poetas deseñemos un rapikoque futurista.

NOS

xoves 23 novembro 2017

A terra mesturada coa ledicia

nas sombras das bruxas, nas sombras

dos corvos, nos prantos das tabernas

sufocan vinagre no viño.

Moven os peóns polo mundo

porque é man de obra barata

que deixan a súa pel, polo suor,

nun anaco de pan, pra verter silencios.

A arrogancia dos pais, pra ter fill@s

pra que a Patria rexurdira polas matanzas

entre irmáns, que foron colocando

polas cunetas pra que o medo exista.

O sangue derramado na historia

das civilizacións, terá que repararse

no intre en que unha sociedade adulta

sepa recoñecer o mal feito a vida de moitos Pobos.

A sínteses da raza paria

non existe mais cá nas mentes catetas

que pola falla de educación, basean

súas historias no adotrinamento ecresial.

Aine, de que serve ver coma chora

o mundo vendo catástrofes, guerras, etc….

si despois apoiamos aos que provocan de todo,

con tal de que seu poderes sexa absoluto.

Lezo

mércores 22 novembro 2017

Esquecín o que dixen ,

calei, despois falei da verdade

non mentín, agora simpremente

fago o que din, ao Pobo non darlle dignidade.

Están nunha cela escura

que queren saír a luz do día

porén síntese prisioneiros da verba onde o

pensamento salta obstáculos pra esquivar verdades.

As alertas de sunami na mente

polo medo de perder o poder

analiza en partículas neuronaís

os silencios ca almofada agocha e enturba a soedade.

Unha vez que estas nos suburbios

dos poderosos que te alimentan con todo

tipo de mañas, pra atarte nun futuro,

no caso, que queiras voar, sen contar con eles.

Os seus espíritos alcanzan un medo

escénico, a hora de actuar por se mesmo

por que o lixo ao xuntarse, xa non

se sabe quen era o referente, de seguilo.

Aine, non caias na tentación dos que

queren lavar a roupa, na auga contaminada

que antes eles mesmos ensuciaron, e agora

queren enrolarte pra que ti tamén o podas facer.

GURTEL

luns 20 novembro 2017

O xénero especifico que o lubre

argalla, o pasado do tempo, co

presente de cando nos miramos un día

e non volvemos, porén as imaxes recórdanos.

Estabades parados por que vos

sentiades realizados, porén non vos

escoitabades, que facían de vos as

animalias do estado, sen darvos conta.

Si vos volvedes ao tempo pasado

e mirades o que erades naquela época

e vedes o que sodes agora non dades

crédito, son vosos fill@s o realismo.

Non entorpezades a realidade dos que

nos preceden, porque nos somos

almas dun pasado escuro dun silencio

que nos enturbou  un pasado agochado.

Deixemos có futuro non sexa o noso

ego, senón o da xuventude, que non cre

nunha patria guerreira, senón nunha

patria pacifica, sen envexas entre os Pobos.

Aine, deixo nas túas mans

os silencios ocultos que tiveron nosos

devanceiros, e me uno a ti, cun rapikoque

que non silencia un futuro, senón co canta, a liberdade.

A manada

xoves 16 novembro 2017

Entrar no recinto dos secuaces

enganados por homes que cren

nos solitarios con trampas, cando

chegas dáste conta que todo é unha parafernalia.

Adultos homes disfrazados

dun negro avatar que baixo

o seu manto machista, danlle

a volta a violada, coma si fora a vítima.

Sentir a curiosidade de coma

ameazan ao Pobo, poñendo na

orbita deste, o medo pasado polas

guerras e fame negra, porén eles non padecían.

Escuálidos intres, atormentan

as cadeiras, dos que agochados

na Democracia, disparan

ladaíñas coma nos mellores tempos pasados.

Adozar os curazóns, con tempos

que vivimos, onde a loita por unha

vida digna, non se pode agochar nos

silencios do medo, senón na apoloxía da liberdade.

Aine, gozar da masturbación

entre soños emprendidos pola lúa

que aluma os curazóns opostos

a imaxes que envolven os pensamentos.

músicas

mércores 15 novembro 2017

Calzar a vida nun soño

no que o rapikoque fixo

deseño dun paisaxe multicolor

acendido polo lume da paixón.

Mirarte os ollos, e afianzar

o saber da chuvia meniña

onde as bagoas de franqueza

esperan o retorno da amada.

Equivocarse de paixón

nun cruce de devotas amadas

o sono se fai monxe

escorregadizo polas sabas.

Na tolemia de abastecer

de fame os curazóns

achégoche en nome da sabia

das verbas, mil razóns de rapikoques.

A distancia parafrasea lugares

incógnitos, que se agochan nas

realidades pactadas nos silencios

aqueles días de montañas negras no deserto.

Aine, os motivos de ensamblar

as razóns cá vida outorga sentimentos

impostos por ditaduras do homes,

lévame a crer que somos outros.

Aurresku

martes 14 novembro 2017

Nostalxia, melancolía, frases

atormentadas, libros decapitados

bateres poéticos, noites escuras,

días silenciosos, economía que nos arruína.

Praceres ocultos, silabas varadas

no tempo, amenceres descubertos

de labias petrificadas nas montañas,

sol que abrasa a mente human.

Choreras esquecidas, ditaduras

ensambladas na Espanha do cáñamo,

flores que estrullan a escola, con

coitelos que rachan o idioma da casa.

Atardeceres que se visten de animalias

desprovistas de luces que agochan

os ollos latifundios, que se volven

rancorosos ante o Pobo, que lle deu a verba.

Salubridade nas cousas aliñadas,

compromisos adulterados por fatigas

de tanto encher o peto, chufóns

que serven, para non servir mais cós silencios.

Aine, planificar a mesura

que lle infrinxen ao cidadán,

nos leva a pensar, nunca mellor

pra traspasar os sons a realidade.

Sardana

luns 13 novembro 2017

Cando as ideas esvaian

cando as ideas son xordas

cando a vista non alcanza o horizonte

certa política sofre e se queda coxa.

Da penumbra recollo vocábulos

que na realidade fornece alerxias

a que escoitan ramais provistos das voces

de mando que aturulan os pensamentos.

Perdurar con algoritmos pasados

por vellas historias, descritas

por antigos pensadores, sen darlle

luz os novos sistemas propostos agora.

Afianzarse en poltronas tapando

corruptelas que significan fame

pra os pobres, e riqueza pra  os que

din chamarse do sistema, ¿cal sistema?.

Encarecer os produtos, baixar os

salarios, aumentar as débedas,

ganancia duns que salpican

coa ignorancia do Pobo, os paraísos proscritos.

Aine, falla a verdade, de quen

engana con mentiras, verdades a medias

que nunca se cumpren, porén si

se escoitan entre os parladoiros do Pobo.

Muiñeira

domingo 12 novembro 2017

Que é o nacionalismo pra min?

me teño feito moitas veces esta

pregunta, se nunca ter unha resposta

exacta, mais ben inexacta.

Por que si miro pra o estado, vexo

un nacionalismo que non flúe polas

miñas veas, sinxelamente me parece

un ignorante que non ve mais co que quere ver.

“A su ancha es castilla” esquecen que

sinalar a tod@s por un igual, non pode ser

porque hai Pobos que teñen outros sentimentos

que inda que estamos aí, non nos representan.

Aceptamos unhas regras de xogo establecidas

por séculos, co único que nos leva sempre

é a enfrontamentos perdurables no tempo

ao cal cada vez que se busca unha solución, dilapidase.

Si o estado non fai cás nacións que existen

se vexan coas bandeiras dos Pobos, arranxando,

ca prepotencia non vai en ningún barco

mais ben pecha fronteiras, e provocan tormentas.

Aine, deduzo que este nacionalismo

non é o meu, porque enturba a habitabilidade

entre os Pobos, que son irmáns, e desorienta

un aguia, rompendo un consenso co so un afán de poder.

rocanrol

sabado 11 novembro 2017

Peza a peza vaise construíndo

ideas, ideas van construíndo

familias, familias van construíndo

sociedades, e estas constrúen o mundo.

A cegueira impregnada en mentes

catetas, ignorantes, deles que blasfeman

sobre o espello da súa vida

e se posicionan nunha violencia enquistada.

O sentido do ridículo, cás veces

nos sentimos por saber calar

nos intres, onde deberíamos falar

có sentir dos Pobos é mais austero cás mentiras.

Un aguia atusma a vítima

ao lonxe, porén só cando a fame

aperta, o home asexa a luxuria

inda que estea cheo, farto de glosinas.

Os traxes que usan algúns

escondese na burocracia mais

adiñeirada, pra chamar necios parasitos

aos obreiros que lles dan súas ganancias.

Aine, rapikoque, estas sociedades

non son o futuro polo que loitamos dende o

coñecemento artístico, somos mais pragmáticos

que todo isto que impoñen os de guante branco.

Salsa Cubana

venres 10 novembro 2017

Un bailarín baila ao son

de calquer música, non obstante

sitúa seus movementos tecendo

no seu corpo verbas poéticas organizadas.

O pintor busca as siluetas

disfrazadas de cores, onde súas

mans van dando pinceladas segundo

a alimentación no mundo, asegura un porvir.

Non teño na despensa manxares

exquisitos, que me produzan a satisfacción

de erradicar a fame que poda ter,

entón manteño o corpo con delicias que poda obter.

Están xogando co sistema alimentario

pra oprimir o Pobo, pra encouzalo ao

seu redíl, un trouzo de pan xa non só

alimenta, senón que lles da pracer a economía.

O capitalismo non busca dar de

comer ao famento, senón esprémeo

pra que produza pra nos, que vivimos

nunha burbulla de tóxicos, postos no gozo.

Aine, o pracer dunha comida nunha

xuntanza cos amig@s, non quita de

cando en vez miremos pra outro lado

e miremos a realidade dos que están no mundo.

Nais

mércores 08 novembro 2017

Levántome cun sono de rareza

inverosímil, depositar a confianza

nunha Patria que non existe, so podemos

vela a ollos dos narradores de historia.

Amanecin desperto dunha noite corta

as bolsas estaban nun intre de incerteza

que amolaba días negros e días grises

mentres o Pobo pasmado dixería columnas lexitimas.

Envolvín a mirada nos papeis obrigado

pola dubida, de coma se engana

o Pobo con difamacións e mentiras

que logo repercute no andar diario de cada quen.

Salvar algo que defendiamos tod@s

coma era unha Europa unida, onde

non valía todo, senón era DEMOCRATICA,

vémonos enzofaudos nunha economía  a hileriana.

Pensaba eu mentres tomaba un café

coma pode ser ca economía dos países

esvaece as vidas humáns coma si fora

lixo que cada día se tira ao contenedor.

Aine, o poder da corrupción non ten

limites, cando se atacan as estruturas

dos seus órganos, son feras de presa

que comen si fai falla a prea, con tal de facer un €.