A Vida así

luns 18 setembro 2017

Experimentando o dor

que producía as mans e verbas

nos corpos, reprimían as mentes

de forma que coartan as mentes.

As montanas da vida

agochan altos voos

que desmembraran

o cor da pel revolucionaria.

Os negros maltratados

que viraron en escusas,

maltratadas sobre o seu Pobo,

“ ignorantes” eran por súa escravitude.

Os brancos que desfacían

naturezas agochadas nos

preludios dos depósitos

amargados no mal xenio human.

A beleza humana

recolle o descrito sagrado,

en forma de circulo

pra desbaratar todo  o seu poder.

Aine, subtraio co noso amor

experimenta unha gloria non escrita,

co futuro saberá recoller con

unha gran alegría no Pobo.

Receos

domingo 10 setembro 2017

Matusalem morreu sen poder,

ao estoupar o seu refuxio natural,

quedou pechado nun circulo granxal

o cal alí se destruíu con dúas mexadas.

A xauría de algo, anormal

que estaba pasando no granxal

deslucía a festa, por non atopar

xente normal e ver pantasmas a todas horas.

A chuvia facía acto de presenza

co que os cartos descoloraban o paisaxe,

a bandeira de Agrocuir revestía o ceo

nubrado e adozaba as bebidas e alimentos.

As antigas costumes estaban

perdendo, quedando mortas morridas

ou mortas matadas, sobre o céspede

verde cos carballos tapaban súas sobras.

Ó xeran, lucio o sol e ían

aclarándose o día e o que antes era nubrado

agora relucía sobre as caras dos alí presentes

en forma de parasitos viventes.

Aine, que futuro nos esperaba,

coma seguir coa nosas nostalxias

nosos odios, nosas envexas, noso dor,

si a festa non fora a millor da historia sagrada.

Taxonomias

xoves 07 setembro 2017

A natureza, en forza

que algúns mandaban

coma castigo divino

sobre os Pobos oprimidos.

Encoran de chuvia

as zonas onde a opresión

do Pobo habitaban coidando

dos seus animais, vexetais, etc…. para supervivencia.

As forzas co ar producía

en forma de furacáns, etc….

solaiaban de bastos territorios

con loitas de xogos de azar, etc….

Os mecenas  discípulos que dicían

amainar en cousas terráqueas

enganando, co dor os Pobos

con cristos, deuses e demais tropelias ecresiasticas.

Orinemus, sobre as barbaridades

cometidas polos devanceiros que baixo

a batuta human dirixían orquestras

de dor coma si foran soldadiños de papel.

Aine, a afonía xurídica ecresial

de moitos séculos, enturba as

consciencias dos Pobos, administrando

xustiza onde rezan animaladas, etc….

Folla de lata

mércores 06 setembro 2017

O ar que flúe

require da vitalidade

co human lle impregna

a vencer o día as historias oídas.

A salubridade impostas

por séculos sobre razas

que foron asoballadas

por xentes que se rían das barbaridades.

O sor producido

entre artistas que narraban

as loucuras palpitantes

que depositaban nas tumbas as sinais.

As sombras esmoleiras

nos habitáculos mais inverosímiles

escudriñaban da historia

parcelas do poder que se repartían.

O holocausto persuasivo

da ignorancia do Pobo, por non

ser nin saber, eran discrepancias

entre xogos onde o poder gañábase ou perdíase.

Aine, a mobilidade aleatoria

disolta en partículas enxebres

zafase polo retrete coma

unha saude de xéneros inservibels.

A Vida é Futuro

domingo 03 setembro 2017

No polen estrutural

có mundo levita no horizonte

embarga bens, pra suprimilos

por fame os Pobos oprimidos.

Falamos moitas veces

da desvergoña cos vixiantes

incrueis subornan verbas alorrítmicas

que se depositan en excrementos.

a dozura dos teus ollos

abrazan un montón

de pracidas melodías

que subyacen do corazón.

A dozura dos teus brazos

envían as noites sosegadas

amenceres que aman as flores

que despertan letargos soños.

Ensinar ou aprender

diriamos vellos refráns

que enredan un malestar

que obviamos en sentir paixóns.

Aine, buscar no infinito

ou no pasado o millor del,

e atopar pra un futuro

o sosego visceral do amor.

Circulo Viral

xoves 24 agosto 2017

A desintegralo o corpo

que desvainou o acha

para sospeitar por o

prego da desvergoña.

A música tomou as rendas

dun capitalismo feroz

que choqueaba no resurxir

dos pobres inocentes do misterio.

O Salomón que rasuraba

os cabelos dunha forma

aturuxada, envolve a luxuria

que o pobo para eles tiña.

Verificar os desastres que

a polla restructurada de mel

enclaustrada en paleolíticos

enxame debuxan o amencer.

O porvir do adulterio, as violacións

provocadas por corvos amestrados

por honradez do Pobo, fai dos

séculos un morros paulatino enxebre

Aine, non sei o amor escoitado

na boca de uns a escoitalo

na boca de outr@s son despropósitos

que hai que entender e valorar.

Agrocuir

martes 22 agosto 2017

Asentando o disposto  polo

letargo do tempo que atrofiou

as mentes parasitarias, polos ordagos

reproducidos pola sintaxes  do pensamento.

Almas caritativas nos levaban

a sufrimentos impunes traspostos

por enxabres de formigas

moi ben deseñados no entorno familiar.

Elevabamos as incurias pensativas,

o dor que produce a morte axena

mentres os oligarcas daban pésames

incrustados no padecemento silencioso.

A envoltura ca vida nos ensina

despois dun neno que anda

ata co neno florece na madurez

atopámonos con traballos ditados

por unha plebe que desorienta ao revolucionario.

Os testamenteiros prescritos da liturxia,

acomódanse no medo, provocado

polo desterramento mental que produce

a sicoses envelenada do odio, entrecomiñas.

Aine, as barbaridades impostas

perante séculos por bárbaros humanos

seguían defenestrando mentes co afán

de reducir o amor por un medo secuencial.

Eclipse ciudadá

mércores 16 agosto 2017

Nesta historia de autoridades

recalcitrantes có seu destino

é a hipocrisía de xulgar

o inxulgabel pra abastecerse de premio.

Polémicas orneables, interactuar

coa precisión abarcada dende

o estado da embriagadez, é un

punto de inflexión a unha realidade cónica.

Baleirar de contido o sistema

pra que o Pobo aduza necesidade

de abastecemento coa presión

envolta na falla de sínteses global.

Enumerar recursos que saian

da terra, co afán de desmembrar

a inexistencia da man produtora

que serve de escravizar os Pobos de fame

Vulnerar os sentimentos apatrias

que nun intre dado é a persecución

do estado polo estado, e a insubmisión

do poder polo poder das crases imperiais.

Aine, teño morriña moitas veces,

cás falsidades recalcitrantes dos señoríos

non se volvan ignoradas polos Pobos

pra unha supremacía inxuizada por tod@s.

Moedason

domingo 06 agosto 2017

Doume conta que neste mundo

o homo sapiens non desenrola

a capacidade da mente, a hora

de vestirse cada día pra triunfar.

Eu non vexo auga que cae

nin vexo o reloxo que marca o tempo

só vexo a diminución política

do colectivo que amaina na verdade escrita.

Encouzar os escraches ficticios

que depende do soño rasurado

polas partituras cá música nos

outorga, no son, especulativo da vida.

A vitoria do Pobo é dura,

escatiman a dignidade sufrida

nas épocas creadas polas crises

cós enganaban, ese sufrir, con mentiras.

As novas impostas, se non sabes

oílas, poñendo o énfases no punto

acabas defendendo o branco coma negro

e vaste durmir coma un día ninguneado de medo.

Aine, de que vale o amor transcrito

por poetas sedentos de Paz

se a hora de que te lean

os silencios non se fan virais.

Liñas oblicuas

domingo 30 xullo 2017

Un vaso de viño

unha flor no lenzo

un prato na mesa

e un descansar pra o Pobo.

Os destinos solitarios dos chanzos

que sucan o ir do galego

que amaina co poeirento arrefriamento

que expresa a morriña do desterro.

A fabrica dos pensamentos

que igual ve un negro entre cartóns

cun branco con copas sedento,

o bonito sentarse a que chova co sol posto.

Verbas necias entran con aires

do porto, que envaíña o sable

pra agochar o porvir

das naturezas  envoltas nas discordias.

Deixo a dama que ten anaco

de fame, que engade os sos barrosos,

desprezo das elites, o vulgar

do recoñecemento da sabia pálida.

Aine, o sentir da man que escribe,

poliniza sen material o talento desconfiado

que xace dun amor entre comiñas

e un amor que vira entre soños.

Non mintas

mércores 26 xullo 2017

Terra enxebre dos pais

terra dos devanceiros

terra do mar que vexo

horizonte que vexo os meus sentimentos.

Galiza das mentes solitarias

Galiza dos mares silenciados,

soños espidos que blasfeman

poesía que dignifica a pachorra.

Entre pisadas transparentes

amaino o pesar da ignorancia

que me da o non entender

o silabario co can me ensina.

A terra ao norte

describe un mar poderoso

a terra ao sur

escoita as verbas do sentir do Pobo.

Estou no silencio da noite

embelecendo o paisaxe escuro

cunha vela que ensombrece o folio

para que o amencer sexa un respiro.

Aine, somos galeg@s que vestimos

de aureolas o mundo que nos pariu,

para regañarlle aos incultos políticos

cá sede non se combate con escravitude.

Limiar

domingo 23 xullo 2017

Agora xa non durmimos

cos sacos cheos, nin espertamos

escoitando o poder da nosa mente,

describimos un fantasma que nos polariza.

Empregamos tempo nos traballos

que cada cal rememora dende

un estatus que lle permite ese tempo,

logo voltamos a camiños correctos.

Nada me aflixe mais cun soldado

loitar por unha crenza que so

dispara a unha ignorancia que nos

proxectan mentiras impostas de frases enconicas.

Abrandemos a bandeira da desdicha

que separa os inocentes da verdade

das maos encalecidas polo suor

de perder o tempo en loitas fratricidas.

Pasemos da historia imposta por ladaíñas

que crucificaron o seu porvir, vendendo

súa alma ós imperios do mal, a cambio

de escenas onde o dor e práctica de vida.

Aine, non busquemos na historia o porvir

dun futuro, esquezamos a verba turbia

e dominemos os silencios que nos queren

perturbar os horizontes agochados en pensamentos.

bicos labrados

xoves 20 xullo 2017

Miro o mar,

búscote entre o mar

en calma, perante horas

ata ca lúa embelece a montaña.

O poder das odas mansas

que soben e baixan

coma calafríos che da

o corpo cando o ar move os cabelos.

Os barcos danzan salsa

co mar, musica co frenesí,

do acaneo que me recorda

soños de cando te vexo en silencio.

Volvo a vida rutineira

do Pobo que emanou das miñas

entrañas e vexo o céspede negro

do alcatrán que dispara rodas largadas.

Reto o desbocamento da noite

en calma que seduce de silencios

bagos que emanan das estrelas

agochadas entre as nubes sobrenomeadas.

Aine, embelezo as vacacións

dunhas experiencias outorgadas por

o pensar, onde andas, coma a lúa

cada noite ensínanos súa afable cara.

Amor es ....

luns 17 xullo 2017

O son do amor

que na liña da esperanza

che falo coma un ada

que embelece neste día un mar de alba.

No canto do silencio

enxebre dende o corazón

da Galiza envolvo os pensamentos

en cartas adaptadas á poesía.

As verbas que mandas

en recunchos descritos

pola afanada algorítmica

beleza dos teus ollos de princesa.

A sínteses de soidade

arraigada na multitude

de amig@s que non perden o sentidiño

de arrouparte polo mundo dun soño.

Onde te perdes co mar

que che fala, atoparasme

sentado mirando con belas razóns,

á espera.

Aine, poño un ar que limpe

as nubes para que a noite estrelada

se vexa dende un mundo recreado

dun amor que so nosos silencios aman.

Ciclo

xoves 29 xuño 2017

Isto é coma a ficción

convertese en realidade

de mirar o mar namorado,

as montañas galopando cara a nada.

Os fervellasverzas corpos

estacionados no descanso areal

esperan os raios afables

que lle deu á pel, cor de ambigüidade.

No posto de miramento que deposita

os meus ollos entre multitudes

estivais, abalan o benestar

da tranquilidade de beber, para non esquecer.

Digamos que na morada

do día pálido, non te atopas

nas estepas solvendo no corpo

mobilizacións que apaguen noso devir.

A espera dos amenceres

sobre longos días

reverte os poemas en longas

noites que se van dispersando amigablemente.

Aine, escúdome nas historias

pasadas que fixeron d@s humildes,

terreos de sufrimento pra que o benestar

de algúns, foxe a súa panacea estatal.

Alto ó fogo

mércores 28 xuño 2017

Vin, produto do calor,

cás temperaturas producían

nas mentes, un estado de hipocrisía

do que aplaudían sobre se mesmo.

O calor venera o corpo pegañoso

con gas de ducharte, porén claro

si falla a auga, que deriva

lle damos o noso corpo espido.

As bolboretas voan zigzagueando

coma ti envolves a mente nunha

vasilla de serraduras por non perpetuarte,

de que educarse levanta o teu espírito.

Non dar a man a quen cha

ofrece con cariño, e coma remar

sen rumbo cara un desconcerto

da túa personalidade que é necia.

Involucrarse na realidade que non

ves porque so miras o teu ben

coma lucrarse da sabedoría dos

inocentes que envían mensaxes de Paz.

Aine, doume conta que moitas veces

as verbas inflan os oídos de buratos

que se esparexen ás imbecilidades

que se recollen, so escoitando sentado.

Apoxeo

martes 27 xuño 2017

Tes montado un reloxo

no xardín que as arañas

van tecendo segundo ti vas

creando o teu perfil.

Vendemos o noso ego

cós caprichos que nos

regalas levándonos

ós territorios perdidos

Estudamos pra enriquecer

o paraugas que nos tape

da incultura que ten o Pobo

que baixo o voso mando cree.

Escúdaste na hipocrisía

que alimentan os babecos

que creen co mundo e dos

que patean a ignorancia dos capitais.

Somos os burros que nos pegamos

ostias entre tod@s bautizando

a desvergoña dun deus que coa súa

alma disipada na mentira dos creadores.

Aine, a filla dun ogro

que padece a enfermidade de ser

fill@ dun emigrante dun pais deseñado que

se mira superior o resto dos humanos do mundo.

Perixéu

luns 26 xuño 2017

Móveme o rock que levo

nas veas, de cando en vez

sinto a batería nos dedos

que marcan o ritmo da loucura.

A maleta que esqueciches

na vella casa que te criaches

ata que decidiron enfrontarte

os camiños que lle chamaban liberdade.

Ser un refuxiado plántexa

dinamita moral para o Pobo

cos acolle, por medo a perder

a súa avaricia cara os demais.

Os necios promoven virulentas

batallas buscando o manxar dos Pobos

mentres eles xogan a facernos crer

que son os salva patrias da sociedade.

Alimentámonos de que?

das sustancias que nos venden

como prato forte, ou nosa humildade

pra espallar negras sombras na vida.

Aine, o mundo fálanos de que

a unión de tod@s é imprescindible

pra parar a salvaxe opresión que lles

están insuflando a terra.

Apócope

xoves 22 xuño 2017

Non te agoches entre as néboas

con verbas que me queren enganar

si xa sabemos tod@s por onde

te moviches no onte pasar.

Descualificar, cando te ves acurralado

é de covardes que buscan o enfrontamento

entre o teu yin e o yang

e non te podes reprimir ante o teu macho.

Desagregar o teu itinerario

polas frases que soltas

cando seduces o persoal

con un alto silabario de unhas copas.

Escoitar a deriva que blasfeman

os sucos depositados no lixo

que durante anos ensuciaches a terra

de vómitos que che saian da boca.

A sesión rematou cuspindo

a teu propio Pobo que che segue

dando un apoio, onde o seu medo

esta secuestrado or mentes daniñas.

Aine, nunca dubides que a soidade

non esta sola, o acompañamento das

letras, serven pra perder o medo

que a razón da verdade nos dá.

Escarnio

mércores 21 xuño 2017

Ningunear a picada do que

esperas, o suicidio da planta

que te sangra pola napia

os gritos alterados da voz.

A razón non a perdo

por que  te calas entre néboas

que escóndeste entre a malicia

dos espíritos que te adoraron.

A redundancia que fas da hipocrisía

esqueces que fuches un neno

perdoado pola desnutrición

dos silabarios escritos no teu destino.

Formouse un desequilibrio mental

no teu horto cas leitugas que saen

verten sabia negra sobre as túas

veas que espárramas sangue no iris.

Non barrenas, deste poema

que mereces por apremar o Pobo

loándote na vil vinganza

a unha flor que se revirou ao teu pensar.

Aine, escóitame, apártate dos virus

dos homes que te queren aterrar

nun deserto de auga, con soños

de esperanza, que van pra o caixón.

Eucalipto

mércores 21 xuño 2017

Intento percibir unha música

que oio cada amencer co sol

sae e pelegrina polo mundo

e me retira a lúa, a soñar contigo.

Abrázame de suspiros

que enlouquezan as montañas

da paixón de mirar dende unha

terraza os solitarios sons.

Acompañarte nun destino

sedento de flores fermosas

que emulan longas caricias

a un mundo de amor.

Din que chegar cando se vai

e volver cando se regresa

e a ruta co poeta atopa

de cando en vez te miro ós ollos.

A realidade fornecida dun tempo

a realidade envolta nas verdades

sorrímonos das mentiras expostas

polos pensamentos que flúen sen razón.

Aine, embelecer de historias a vida

onde non existe un amor sen cor

que aplaudan, as verbas os soños,

que desposemos un día de sol.

Ouro

domingo 18 xuño 2017

Server en verbas

os desequilibrios mentais

carrexados por diagnoses

técnicas das mentiras conxunturais.

Desterrar da sinopses

patriarcal imposta por culturas

enraizadas na altiveza enfermiza

sería un troco a un estado emerxente.

Inflar de cores os globos

que se somerxen nun ar contaminado

por unha industria que non valora

as consecuencias provocadas na terra.

Ensilar de doses alimentaria

estereotipos de falla de rigor

dos alardes nos andeis

impregnados de mafias que xogan co dor.

Non quero sustentar unha poesía

vertida na desvergoña do Pobo

que nos cría coma inhumanos,

senón nun amor por algo tan simple coma a vida.

Aine, as forzas brutas da natureza

non nos oprimen nas súas andainas

senón ca actitude egocéntrica nosa

facemos que derive nunhas náuseas retóricas.

Zafiro

xoves 01 xuño 2017

Reparto necidades dos traxes

que colócanse con astucia

da man que limpa os residuos

excrementais dos que se creen superiores.

Os recunchos déspotas

que cernen sobre homes

que creen ca muller e mero

orgasmo para lucir en antena.

Os paseos ca vida dá

o longo da vida esquecese

do neno inocuo que amasaba

ideas sen sentidiño do troco climático.

Neveiras recheas de baleiros

alimentos, castigan a poboación

con sedimentos televisivos

que engordan a barriga de suspiros.

Movementos persistentes vencen

lacras humanas deterioradas polos

recursos impertinentes dos raios

frondosos que abrandan as noites.

Aine, resiste das falacias

que embargaron por séculos

as mentiras impostas por un deus

que so escribiu dun  xeito a historia.

Asolagar

luns 22 maio 2017

Retorzo os anos inculcados

polo paso do tempo,

pra esmergulharme no novo século

onde te vistes coma flor da primaveira.

Necesito dar paseos

por desertos pedregosos

que me ensinen a sabia

do teu corpo, dos limites do sufrimento.

Engordo unha barriga

seducida por un anacronismo

que avala o logaritmo que

entoa o polifacético xurdir do mundo.

Entrar en teu reduto

sedento de amor

prende o fogo

que alumea o porvir do corazón.

O trasfego que sitúa o amencer

das verba escrita non dita

polo Pobo, por medo o alacrán

que rompe as vestiduras indignas.

Aine, acarunchar as vertentes,

cunha gota de auga seduce a sede

do territorio que chora liberdade

entre as areas perdidas da vida.

Encantamento

mércores 17 maio 2017

Vexo unha boina

sobre teu cabelo esmeraldo

onde a igualdade substantiva

subjaze sobre o tormento namorado.

Deposito sobre o recuncho

das cidadáns de xénero

que coa solidariedade humana

expoño o concepto heterosexista.

No escenario da humildade

no congreso dos visitadores acusadores

con pensamentos de garabata

transforman o solo, do ego.

Os obstáculos impostos por réximes

acompañados de falla de hixiénicos

papeis esgotados por familias

que están descompostas de billetes.

Todos pensamos o mesmo

no entorno do mundo

na conciencia de xénero

diría teu clítoris é teu.

Aine, hai un sentido económico

que non pensa no sentido famento

porque che regala un caramelo

pra que dulcifiques os sentidos, e non pensemos.

Polución

luns 08 maio 2017

Escórrome polos labirintos

do palacio que ninguneaban

as dores dos escravos e sostiñan

a plebe cos seus cantos de traballo.

Envolvo as bagoas

entre tinaxas sufridas

que con súas mans de vida

alimentaban as criaturas que non rían.

Os pes ennegrecidos das pisadas

furtivas, que sobre camiños

aleatorios, agochábanse

na penumbra dos silencios.

Os pertinentes balanceos

que asexan o mundo que temos

encobren pasadas historias

que impiden o rexurdimento moderno.

Pobos almacenados de sabedoría,

intelixencia, e cordura

acarúnchanse as mentes

chupando as neuronas esquecidas.

Aine, o sol que nutre

de cor os destinos

enraizados na terra

algún día afloraran coma teu amor.

Cravos

martes 25 abril 2017

Non toleramos incongruencias

cós virtuosos impregnan

en bater as ás apagadas

pola sedución da envexa.

Renunciar a un soño

que deriva nun eu humano

que proe nas verbas

desequilibrios agochados no parágrafo.

Enredar con andares pausados

aluvións de pensamentos

que reflicten no día a día

os silencios que outorgan resistencias.

Almacenar en historias vividas

os logros alcanzados co suor

da sangue, produto da sicoses

líricas cás damas producían en poesía.

Enarborar as bandeiras pacificas,

emblemáticas da xuventude

perdida, polo desterro proposto

por sinistros cubatas adulterados.

Aine, cantan as sirenas

que adormecidas polos séculos

empezan a nesgar nas feridas

produto da delincuencia machista establecida.

lascivia

xoves 20 abril 2017

Adormecín a man

falando en solitario

unha noite de lúa chea

escoitando as túas verbas silenciosas.

Non discutía co frío

da noite nin coa resaca

da mañá, so esperaba

os soños que me ias contar.

Soa te podías atopar

non sei a verdade

so sei que me cantaba

as verbas que quería escoitar.

A noite me seducía

me tiña que perder

entre a lúa chea que miraba

e o sentir apagado dos dedos.

Tivemos minutos longos

estivemos separados no tempo

afloramos no inverno pasado

a luz que nos mira ó amencer.

Aine, que silencio nos tivo

o tempo entre as estrelas

adornadas polo mar que

flúe entre o teo corpo e meu soñar.

Inodoro

martes 11 abril 2017

Exceso de doses de morfina

vira por un corpo

que tradea as neuronas

do sexo viril indecoroso.

A liturxia emendada

por historias pagás

sedentas de carnaza

entre os vasallos adulterados.

Logaritmos enaltecidos de mentiras

que corroen as hienas

entre películas esbozadas

en maliciosos sucos de supervivencia.

Enraizadas mafias

que sérvense de gravatas

orquestradas de luces inaxeitadas

que traballan entre a escuridade da noite.

Opulentos retrocesos

acosan as verbas

dos diminutos poetas

que berran liberdade pra o planeta.

Aine, salaio en un tira

e afrouxa da crueldade que

subsiste nos conflitos cos que

xogan os magnates da despensa.

Republican

xoves 06 abril 2017

Chegas a un remanso

que envolve o Ulla

onde os destinos

enganan a vida.

O medo corroe,

os silencios,

alimentan a desidia

e aparecen as envexas.

Protexer os escarnios

reubicar a soidade ínfima

abaratar a fame cognitiva

e engordar de poesía a sabedoría.

Realzar a partida perdida

para que a vitoria non escureza

os anhelos que brilan

nos paisaxes naturais da mente.

Non nos afanemos en retrancas

que dividen os malos pensamentos

encubramos os lirios de grandeza

que é o Pobo con súa retranquiña allea.

Aine, a forza viral do entorno

que suplanta as mantas de abrigo,

rexeneradas por un oleoduto

de historias disparatadas deste mundo.

Reflexión

domingo 26 marzo 2017

Sentir as augas craras

có río enfila no viaxe

cá vida da

no seu paso natural.

Sentir cá terra pide

silencios nocturnos

cheos de recordos

que crecen entre esquecementos.

Ser a batuta que dirixe

os días aveludados de rochas

que blasfeman os camiños

de pisadas impostas.

Ser o amencer que desperta

dun sono, cá ledicia do día

abraza as mañas frías

e os pensamentos onerosos.

Nacer dunha memoria

que levita coreografías pensadas

en tugurios parolantes

que disfrazamos de melodías coloreadas.

Aine, percibo mensaxes

que engloban ós poetas do mundo

onde o sentir, o ser da existencia

nace entre as flores da subsistencia.

Espellismo

martes 21 marzo 2017

A noite foi longa

non sentín as sabanas

só o sofá que me anica

entre sonos, pra un despertar novo.

As novas que escoitaba

seducíanme no amencer

que algo esta pasando

dende un antes e un despois.

O tempo pasa a modiño

e ao mesmo corre

que non te decatas

cando te das conta outro día entra.

Escolles intres mentres pensas

neses días que non atormentan

os aranceis que lles poñen

a vida as hienas que asexan.

A flor que rego cada día coa mirada

espérate no meu corazón

coma as mañas tristes que son grises

e repuntan o día con ledicia.

Aine, vaste disipando no esquecemento

longos días de loita

que están no pensamento

e non me aburre o seguir soñando.

Eu, feminista

mércores 08 marzo 2017

Miro o mar

e véxote entre odas

cós sucos do barco

abren camiño cara a liberdade.

Miro a montaña

e vexo a soidade

de moitos ollos que berran

onde esta a felicidade.

Chove miudiño cara o miño

deixando o dominio da violencia

entre bastidores de papel

pra que o poder non sexa malévolo.

Vimos ó mundo a matarnos

ou escoitar a vida

con cada filosofía que nos

outorga nosa nai natureza.

Procreamos monstros de matar

cando a sinxeleza da vida

e subir o libido intelectual

pra diagnoses de conflictos que choran.

Aine e hora de

sorrirlle a vida ca nosa nai

nos deu pra que o ar circule

polas rutas dos sentimentos do amor.

Distracción

domingo 05 marzo 2017

Voto de tempo aquela noite

en que nos vestimos de auga,

que no recordo abrimos as comportas

da sabedoría pracenteira.

Vixiamos que non entorpeza

ese soño que na florencia

do pensamento percorre rúas amorosas

que desaparecen co amencer.

Ver chover dende abismos

que encarceran sabias verbas

desnutrindo os cores cá vida

sinte coa paixón de non enlouquecer.

No ocaso, a tristura morre

e embaza de cheiros

as leiras ca poesía

ofrece os corpos espidos.

O espello que difama

a luz da lúa

sinala os secretos

que en vida depositas nos pensamentos.

Aine, o cristal polo que te

adiviño nas horas de martirio

apocalíptico engloba este presente

e un futuro con novos tempos.

Abraiado

martes 28 febreiro 2017

Rematou o outono

e diría que empeza a primaveira

cando é inverno que chega, e peta a porta

e nós atopamos sós entre castañolas.

Un ano de tolemia

un ano de crecemento da temperatura

un ano de vidas que se foron

e deixan historias pra futuras xeracións.

Vaste do esquecemento

do esquecemento voltas

coma raíña das virtudes do amor

aplaudindo os silencios dos micrófonos despertos.

A loita é pacifica

entre a néboa e o día

matas por matar

co afán de esmiuzar as mentiras.

Si vés, é unha marabilla

si vou, sedúceme o mar da vida

entre ducias de cores

os versos deliberan poesía substantiva.

Aine, recollo unha morea de silencios

que me acaen no pensamento

e expulso, con, ou sen rimas

dende unha muralla que se abre a vida.

distorsión

domingo 19 febreiro 2017

Non chega o tempo

de vai frío nas montañas

vai calor nos vales

onde ouvea o lobo de fame.

Persuadir as amizades

que revelan encontros

de puro tramite

eloxian o bo facer do serán.

Retos deleznables que avanzan

por camiños de loucura

posicionan en elementos oblicuos

ó sistema varado polo destino.

Non falo entre os dentes

por que o que escoita

recibe compulsas, que os oídos

fan das letras puras diabruras.

Onde non chegar, Pobo Galego,

que amañeces con sonos esbirros

e pasa o día entre comiñas

de cando chove ou si neva non inverno.

Aine, nas mans dos obreiros

están as reliquias dos empresarios

que si aparafusan moito o traballo

as maquinas soas rompen o pactado.

Rosalía de Castro

martes 14 febreiro 2017

Da nada, xurdiu o amor,

da nada, falo con amor pra ti,

de nada, me perdo de amor no océano,

de nada, achega, unha mirada de amor.

Un abrazo amor

déixame soñar contigo

abrázame na distancia

e as gaitas sonen listas de amores.

Provoca o destino,

alumea o meu corazón

que ansía provocar praceres

que necesito do teu amar.

Realmente o teu olor

non me chega, non o percibo

no meu cerebro, en canto ese mar

adiviñe un sol de pensamentos.

Negra sombra circula

polo meu lar, coma unha

estatua movible que me acompaña

entre os escuros recunchos dos latidos.

Aine, Ver entre unha imaxe

que azouta nos meus sentimentos

unha flor que emana dos ollos,

que xurdan os mares do namoramento.

Silepse

sabado 11 febreiro 2017

Sentir, ser ó nacer

dicir, falar, coa propiedade

que emerxe do fondo do ar

que circula pola terra ceibe.

Discutir sen berrar, nin abraiar

só expoñendo ideas

sen tapuxos que revertan

na sociedade que non ten saudade, o tempo.

Abrandar as mentes que depositan

no seu ego, as formas cadradas

do negativismo, por non escoitar

mais ca conciencia cando difama.

Admiremos o paisaxe que fala

que describe a realidade do mundo

que transpira insán por coma lle

estamos dando ignorancia a vida.

Voltamos ó pasado por un intre

collamos a forza do árbore da sapiencia

recorramos camiños intransitables

e despexemos incógnitas intelixentes.

Aine, a parálises mental inculcada

de pequeno en forma de medos

enfróntanos sen sabelo a retos

que temos que superar con notas estacionais.

Silencios

luns 06 febreiro 2017

Non sentes a frauta?

si no arrollo a auga navega

polo leito da vida, que son

sonos que afondan na arquitectura.

Podemos distanciarnos entre os silencios

que nos falan os espellos

porén non nas reais cuestións

que nos unen, a victoria do amor.

No teu día sinalado

sinto unha retranca que me

embarga o non estar, asemade

me sinto coma si estivera.

Non estas soa

nin te apartes a un lado

que mergullando entre os recordos

vexo o poeta moi namorado.

Esquecín que falabas calada

porén cada vez que o mar mirabas

unha flor de poemas

sementaban entre as rochas o amor.

Aine,  De servir servirei

esa copa que levanto con agarimo

que no plano do cadro

se verta o amor esperado.

Tren de vida

sabado 04 febreiro 2017

Un día non moi lonxano

espertei dun sono e me vin

nunha praza berrando liberdade

e todo meu silencio se transformou en berrar.

Outro día saltei da cama

e me dixen basta xa

vestinme daquela maneira

e á rúa saín berrando si se pode.

Outro día mirei o meu arredor

e só escoitaba quenes son estes

que fan ruído nas rúas

e falan coma cregos.

Na lonxanía da distancia outro día

atopei uns anciáns que choraban

por que non chovía, avíanlle dito

que baixaba a luz e non foi verdade.

Hoxe síntome capacitado pra

ver unha luz baixo o túnel

que nos dirixa entre a néboa

e berrarlle os de enriba que estamos aquí.

Aine, demos a talla, cos nosos

erros, os nosos fillos saberán

ir corrixindo a amalgama de atrocidades

que nos obrigaron facer, por non ter sentidiño.

Tran,tran

sabado 28 xaneiro 2017

Estas ou non estas

neste mundo desfigurado

que te leva esmagar ó oprimido

poñendo muros sen sentidiño.

Agochas teus silencios defuntos

crendo que es un macho

dese pasado que turbiou a mente

dunhos pais que sufriron o teu egoísmo.

Despezaches  o ser humano feminino

situando nun segundo plano

a flor na que vibra o teu capullo

pra estrar polo oco do esquecemento.

Te cres o poder absoluto

pra asinar de panfletos

leis que distorsionan a natureza

onde un raio te pode esvaecer por inculto.

As túas sombras te va perseguir

coma os teus antecesores que se iran

pra tumba cos mortos que deixaron

por camiños desterrados do seu lar.

Aine, pasa-la noite as bubelas

entre os carballos nas noites

en que os emperadores sofren

diarreas na súa mente paiola.

néboa-xeada

domingo 22 xaneiro 2017

Sei que me escoitas

a o igual que che escoito,

debuxo un árbore na vida

e corrixo os erros que me entorpecen.

No pasado falabamos nas cantinas

xogabamos entre catro paredes

deixabades as mulleres na casa

e vertiades moito aceite.

Nomeabas os nomes en vano

describías longas noites de pedra

asexabas os silencios esvaecidos

e narrabas historias inenarrables.

Servías de fogo ao lume

abrigando por unha forza inexcusabel

dominabas o silabario da inxesta

que producía na moral o remordemento.

Escusas a parte, do esquecemento

que coruscaba entre loureiros negros

onde o procesamento de non dialogar

embrutece as lagoas do pensamento.

Aine, a comunicación que as odas

producen entre seres reais e imaxinarios

valoran o estado do amor

soltando frases entre os/as navegantes.

mundo líquido

sabado 14 xaneiro 2017

Anos levo falando

anos levo escoitando

anos divulgas túas sintonías

anos fago poemas que recollen o teu estado.

En poucos anos me embargaches

o tempo perdido entre as copas

que divagaba polo entusiasmo

do ser que balanceaba por coñecerte.

Entre silencios remataches

meu ego, de cando en vez escoitei

aquel ansia que tiñas cando a noite

se facía febre do arquetipo da túa posesión.

A empatía que serviu pra atoparnos

entre un verxel de flores

que recollía teus cabelos

en poses de medo que non amañados.

O teu corpo non se perde cos anos

o meu regulase co teu animo

só os días que flirtea do día

escórrense polas horas desenfreadas.

Aine, non volto a un onte

nin desmitifico un mañá novo

so ti emerxes a un futuro

onde os soños se fan efémeros.

Maquinas

venres 06 xaneiro 2017

A sociedade fundase nun manto

cando o andar pola rúa

mires pra onde mires

son maquinas....

Miramos pola ventá

dándolle refuxio a nosa vida

pechando a porta

pra sentir unha sociedade encuberta.

Facemos o amor entre néboas

que se esconden entre as maquinas

chegando a namorar o dito

!que corpo ten!, !que ollos ten!....

Temos un ego moi avanzado

na nosa forma de vida

que con un sinxelo toque

adozamos noso amor pola vida.

Andamos coma cegos ambulantes

porén sentimos estar xuntos,

xa que falamos en pensamentos

o que diriamos de verbas non escritas.

Aine, antes falabamos

pra natureza....

agora falamos de "estrelas"

estrelas que fan cine sen prensa.

Murolandia

domingo 25 decembro 2016

Escoito a muralla

que fala de ti

entre as verbas que din

que sabes resistir.

Lonxe na lonxanía

onde desemboca o río

que me levas ao abismo

sen estar non teu mundo.

Paseas polas rúas

sen esborrallar o empeño

de que non sofres por ti,

senón porque vivas por si.

No letargo do silencio

onde o mar fala de distancias

incorrixibles ante os pensamentos

que só os peces entenden.

As miradas que cada pedra

falsea na súa posición sobre

os pés que pisan as mañas enlouquecidas

en térrenos lamacentos de espera.

Aine, non divulgues sentimentos

que teñan morriña en silencio

sabendo ca pincelada dos artistas

afloran os recursos da existencia.

Racistas

domingo 18 decembro 2016

Quixera ver sexo

nas túas verbas

sen pensar

no carallo.

Quixera  ver

as flores

nos teus peitos

e non sentir os senos.

Quixera ver os animais

correr pola selva

e non sentir, mais que sentir

que me traduces a vida.

Quixera volver  

ao ovario

pra estudiar o porqué

te tratamos coma “miseria”.

Quixera calar a miña

mente que me fixo

crer ser, o ca sociedade

me obrigou, a non pensar en muller.

Aine, desculpo a miña intelixencia

que non soubo derrogar

un antes

poren sobrevive ó futuro certo.

Machistas

domingo 11 decembro 2016

Podedes facer muros

que separen a discordia

co mundo saberá diferenciar

a realidade dos obscenos.

Podedes regalar caramelos

ós nenos enganando que son

ouro eterno, que sempre abra

un que troque o pensamento.

Podedes formar guerras

en nome da liberdade

que so vosa conciencia sufrirá

os desequilibrios do estado natural.

Podedes finxir que chegamos

a lúa ou vamos chegar a marte

si realmente ignorades a verdade

de coma se comporta a natureza.

Podedes matar a literatura

o cine o teatro etc. coa ignorancia,

que sempre resucitará á vida

dun poet@ ca volva a escribir.

Aine, tomando unha éstrella Galicia

entoo sistemas resgardados

polas sílabas cós poetas describen

no corazón dunha musa invisíbel.

Doñana

martes 06 decembro 2016

Falades pra

o futuro da humanidade?

ou mentides coma cosacos

co só afán, da soberbia, o poder....

Fálame de que serviu

pechar as portas da verdade

pra pisar con ignorantes verbas

a saúde do Pobo que pide dignidade.

Nalgún lugar verteran verbas

se sentidiño que ordenadas

polo demiúrgo farán frases

que inxecten un novo vivir sen muros.

Atino chegar a razón

que busca unha verdade

sen ataduras das mentiras

que se cocen polos políticos de usura.

Todo corpo opulento

enraizado nunha mente perversa

desenrola lucubracións

que salienta co seu pensamento.

Aine, restablecer os silencios

pasados, deixando na historia,

e proclamar pra o futuro

conciencias que miren polo ben do planeta.

guitarra

mércores 30 novembro 2016

O subconsciente me di

ca telepatía que se albisca

polo mundo non impregna

nosa mente de dislates profundos.

En troco vives no anonimato

do meu destino

cando te busco con afán

entre os camiños que non miro.

Me despistaches entre o tempo

e fusco e lusco ata que entre

os silencios das aureolas

recordei que Galicia e mas co mundo.

Deposito meus dedos

no mar de extramuros

que sobre teu corpo agochado

o universo se fai pequeno.

Os salucos cas verbas

salpican entre os dentes

precisan de unha lingua

que acicale toda frase no poema.

Aine, ves, vas, veñen

os antros descosidos nos sonos

e desembocas no mar coma

as solitarias noites amadas.

Ata Sempre....

luns 28 novembro 2016

Non te choro

aínda que choro,

non noto túa perda

aínda que experimento un gran oco.

Os tempos pasados

foron moi duros

a loita foi día a día

e os silencios xa foron esquecidos.

As barbas enchíanse

de tolas verbas co mundo

as entendían coma falacias

que se voltaban en si ideas preconcibidas.

No esquezo o que aprendín

do Pobo que amaches e ensinaches

a dicirlle o mundo, que non erades perdedores

senón gañadores do sentir de moitos Pobos.

Hoxe non che choro

mais ca os que choro, perdidos

en batallas ou de familia-amizades

que a eles lles dedico esta poesía.

Aine, cando alguén de vai

nos quedamos co recordo en vida

polo que o sentir das súas ideas

vense plasmadas no Pobo que algún día o visita.