enrouquecer ao mundo

luns 15 abril 2019

cando os científicos inventan(ron)

formulas pra vida cotián do mundo,

sempre a miraron dende o punto de vista do

home nunca da muller.

As leis non é que estean mal

porén interprétanse descabeladamente

machista, satura a muller a incumprir

leis que lles fan perder a noción espazo-tempo.

Si intento estar nun espazo virtual

ao mesmo tempo ca muller, desvirtúa

o espazo, porque digamos hai unha preferencia

non escrita porén esta aí, na vida.

O fallo das leis, a meu modo de ver

que é polo que nunca cadran, de aí aparece

….que xurde porque é lineal, cando

pra ser perfecta ten que ser circular.

Non monto a miña parella por se home alfa,

digamos que di a lei, senón porque eu

e a miña parella necesitamos estar no mesmo

espazo-tempo sen existir un alfa na vida.

Ledicia…. conclusión co espazo-tempo esta non

mesmo circulo, desbaratando o

proxecto de cada individuo macho, e empregando

a orbita/s no cerebro pra cadrar número iguais.

empoderamento feminista repubricano

domingo 14 abril 2019

Oio destelos de sabedoría ,

entre as néboas que nos oprimían

a felicidade secuestrada polos

vellos varóns que copulaban a súa malicia.

A dignidade gañada por desertos

e mares que abriron conciencias que

estaban apagadas, polos maltratos

esgrimidos perante séculos das envexas.

A escuridade fíxose crara e concisa

sen o medo paterno, que agochaba

no seu interior un sol que desmerecía ,

pra suplantar na súa conciencia a nulidade negativa.

Os estreitos lineais repelíanse  coa forza

de delirios , que ofuscaban ao vento as

negras verbas cos poetas relataban,  sen

experimentar a influencia do día coa noite.

Ledicia…. alborotar o galiñeiro coma fai o zorro

e signo de non entender os pasos dados na vida,

describamos os zorros humanos que son os que

alteran a Paz, entendida pola igualdade dentro  dos Pobos.

discriminación mundial positiva

luns 08 abril 2019

Un fino, apetecíame nun día

coma hoxe, pra celebrar o futuro

que se nos aveciña, cos cores de poeta

e luces de fervellasverzas  mostras.

As voltas dos silencios que alegras

cada despertar, despois dos sonos

ca radio nos involucra no raciocinio

das verdades do Pobo que se ocultan.

As forzas dos alimentos creados pola

ciencia da túa sabedoría, reinan no

prato o orgullo feminino do facer

con clase de aprendiz dunha nai supervisora.

A sensatez con que a auga coce

nun fornelo de calor o verde da esperanza

quenes a luxuria do inimigo, que padece

infame o relax dun machismo perdigueiro.

A fala incrustada na apoloxía da verdade

alimenta de redobres musicais, que enlazan

as noites de pracer cos días embriagados

de Rapikoque, fortalecendo o curazón do ar.

Ledicia…. non chores un pasado secuestrado

pola envexa, a deshonra, a malicia, dos

homes que enaltecían o terrorismo

feminino, pra lucrarse o varón da realeza.

Poshexemónico público

mércores 27 marzo 2019

Onde andan os votantes

que se escusan en difamacións

contra o poder dos gobernos

e quedouse no sofá, preguntándose pra que.

Onde están os silencios omitidos

en forma de pensamentos, aniquilan

o fraude mental, depositando o medo

nas conclusións dunha papeleta en branco.

Onde viven os personaxes de fabula

que reprimindo súa sínteses emocional

prefiren seguir no analfabetismo, antes

de que súa nai goberne o Estado.

Onde reciben os sobres financieiros

de moléculas de escarnio, que subyacen

entre o rancor e a negatividade do home

pra sinistrabilidade dun domingo de oxeras longas.

Onde se moven eses mecanismos que faltan

por servir a un deus inexistente, porén

os veciños reducen a pobreza mental

pra arquivar sen destino a aras do feudal.

Ledicia…. todo artista debe estudar

isto e mais, pra comprender cos destinos

trabúcanse porque impiden os sonos a que

a luz entre pola ventá, pra respirar liberdade.

sostenibilidade....

venres 15 marzo 2019

Miro túa imaxe entre

os pesares pensamentos que

atopan nos ollos o signo

dunha felicidade que estamos creando.

Os silencios obtidos neste tempo

de alegría, entre nos, sobre os

espasmos dun mundo que ía

cara unha fundición de ferro.

O intentar sobrepoñerse a miña

conciencia  de non superar o teu

ego, porén si superar outro

dun delfín da malicia acúeste.

As silabas non me chegaban a ti

cada día era outro distinto

recolliamos os méritos alcanzados

nos soños que discorrían entre bambolinas.

Non esquezo nin esquecerei a vosa

imaxe de meu corazón, queda

gravada nun circulo que abre as

portas ao mundo que dignifica o Rapikoque.

Ledicia…. esas miradas dos nosos soños

non alixeran o peso do mundo

porén si dan felicidade a esas partes

que sempre creron nunha liberdade do individuo.

Interseccionalidade....

venres 08 marzo 2019

O reloxo preme a marcha

do fogo, regresionando da lateralidade

das circunstancias da vida, honores

de carallo mataban a virtude da vida.

Os congresos repartían ostias

que reinaban o despertar da xente

comandados polo escurantismo da

escura bandeira da intolerancia negativa.

O sol repoñía os reversados dipolos

de inimizade que cubría o universo

xunto coa lúa que desposuía da amizade o sol,

por cargas que enfrontaban a mordedura da serpe.

Os eloxios repartidos en aplausos

polo universo, descentraban a uns

fillos de deus, que amasaban fortunas

a base de mortes dos seus irmáns.

Os levantamentos das mans en circunstancias

imperfectas, de sustancias trasladadas

nos órganos de animais adscritos a natureza

envolvían o carácter de amizade do universo.

Ledicia…. orientarse en formacións secretas

non é un porvir de sinceridade e respecto

senón é escabullarse outra vez nunha barbarie

que enfrasca os sentidos e remata en cero.

damiselas solitarias

martes 26 febreiro 2019

O Rapikoque do mundo

expresa paixón, dozura,

entusiasmo, alegría, respecto,

e un curazóns  tan fortes coma a auga.

Os sentimentos que RAPIKOQUE

expresa a forma especial que

os pensamentos individuais

florecen no curazón da vida.

A terra irmán do Rapikoque

protexese do alma infiel

que outorgaba repulsa ós azoutes

da vida con sentimentos atopados.

A xuventude exposta do Rapikoque

inflúe nos mares os pensamentos

adquiridos ca vida ofrece con poesía

a saude dunha auga exquisita de soños.

Embarrar, embarrar

cás verbas incongruentes

vólvense parideiras

na túa mente obsoleta.

Ledicia…. en vosas flores

me encomendo a unha sociedade

RAPIKOQUE que entrañe a paixón

 por uns soños escritos na nova mente.

O Fin.

domingo 17 febreiro 2019

Unha noite rara,

os ollos ábrenseme

e queren parecer ver choiva,

e realmente sinto a choiva.

Escoito berros, difamacións

non sei que carallo é,

diría que estou soñando

ou realmente estou desperto.

Amañezo coma sempre, auga

que me refresca,

despertar que non me atormenta,

encubro os silencios da noite.

A rúa volvese silenciosa

e misteriosa, semáforos que

que bailan cos cores, coches que rúan

mirando pra os aledaños de que non pasen.

Tomo o café e escoito a fala

miúda tormenta esta noite

pois o sono me calou, porque

non sentín a festa dos carros.

Ledicia…. os cordóns sustentan

o eslavón que emerxe do Rapikoque,

creaches unha vida sinxela

que protexe o legado dun futuro certo.

Sirenas-Amazonas cara Itaca

mércores 06 febreiro 2019

Ferveu a auga pra o oxíxeno ,

respiro…., encantado pola loita,

porén os pequenos esforzos

 me aturulan os bailes escabrosos.

Éntrame suores

que se expanden por

todo o corpo, coma si

estiveran expulsando os males de todo.

Míroche e arrincónome

que coño teño pra que os

movementos se transvasen a

respiracións, que no fondo afogo os espíritos.

Non retomo un pasado,

porque estou no presente

 porén na memoria escrita

atopamos ao delincuente que féreme.

O sufrir entre as néboas

escondes o respirar de cada día

que non é mais que retrincos

que únense pra curar os sílvidos.

Ledicia…. chegar ao alto da montaña e

respirar fondo , é un pracer de silencios percibidos.

que non é o mesmo que,”a falla de vida”, dos segredos

da humanidade, que agóchanse,  no “amor” de deus.

sensualidade

domingo 20 xaneiro 2019

Paseando polo parque

da solidariedade, estórbome

co paisaxe abrupto dos homes

que loitan por non perder seu estatus.

A dignidade non se compra

nin se vende só se transforma

nunha vida sen ataduras que

ofendan unha realidade imaxinaria.

Idealizamos os sentimentos

dos que popularizamos nunha

poesía que te involucra nun todo

que se rí do pasado, que foi orfo.

Sabemos cos doces non son salgados,

si mesturamos na vida os destinos

soñados o pastel volvese viral

na colectividade que desenrola o pensamento.

Movementos logarítmicos expostos

no silencio dunha verba, acórrala

o negativismo impregnado nas mentes

incultas que devoran crueldade.

Ledicia…. aterrar na vida despois

das cadeas impostas, require profundidade

nos actos adscritos a valentía co saber

impón ante dubidas que só o medo fala.

Polbazo....

mércores 09 xaneiro 2019

O Pobo deseña, o Pobo esperta,

o Pobo silencia, o Pobo amence,

o Pobo alerta, o Pobo florece,

o Pobo rapikoca a vida enteira.

Enfronto un solitario dilema na vida

que esconde meu soño, nos derradeiros anos,

que sen ti non florece o xardín que

deseñamos mentres o mundo murmuraba.

O coeficiente de vos,mulleres,

xa non é lavar, pranchar, ou ser a

ignorante que por desidia da hipocrisía

fóchedes a “cona” do mundo ignorada.

Esmago o santo bendicido pola

dicha da verba, que agocha no ser

o medo das bagoas que alimentan

o perdón, do quen nunca aterricei no seu odio.

Experimento hoxe un porvir

moi alugueiro, que verte no camiño

autentico, non erras no goce de ti soa

nin de min, os pensamentos nos uniran un día.

Ledicia…. non é co noso rapikoque nos unha

a nos, e que sen vos, nos somos números

que contamos na táboa, porén con vos

somos números que alimentan cada Pobo ceibe.

sororidade....

domingo 06 xaneiro 2019

Un día sentín unha chamada,

non era nin deuses nin virxes,

proviñas do interior do ordenador

que me invitaba a viaxar polo mundo.

Tardei días en estudalo, xa que

me atopaba nunha cadea mental

que me reprimían os soños que me

faltaban por conseguir, eras ti poesía.

A intelixencia que me demostrabas

a solidez das túas verbas escritas

e faladas, as distintas formas de

usar as palabras , era pra min, meu poema.

Sacáchesme do labirinto, do que

non daba saído, cupícheslle a

xente a cara sen que se decataran

e non malgastaches o tempo nun reloxo.

Novos tempos se aveciñan, aos que

temos a obriga de que o Pobo só oía

propostas reais, sen rei que exerza

de parasito dunha humilde honestidade.

Ledicia…., afrouxemos o cinguideiro

e demos rendas soltas a imaxinación

pra que a forza do Rapikoque destrúa

o negativismo existente nesta sociedade.

ambivalencia de alternancia moral.

sabado 05 xaneiro 2019

Os cabelos que me miraron

en anos…., descubrín que falaban

de Rapikoque con só adiviñar

que elixir  Aine…. só me levaba a voar.

Mirar no teu interior buscando

a verdade do que me propoñías

era tan certo coma saber cun  gato

non miañan sen estar na verdade do Rapikoque.

Mírote cada día, e empeza no meu

corazón Ledicia noso novo soño

que nosas bagoas clandestinamente

trocaron pra un futuro do Rapikoque.

Esas pernas de atleta que sinto

nas miñas coma si acabara de nacer

e sentilas nos soños que só andaban

nas pisadas co Rapikoque me levaban a ti.

Non fagamos mais pubricidade do inimigo

que il se morda o dicionario entre os

dentes que lle ensinaron a doutrina

de servir a quen os alimentan, sen liberdade.

Ledicia…., non estamos sós, estamos

alumeados polo Rapikoque que nos dirixe

a cada un/a pola liberdade de cada un/a

porén con dignidade e respeto….

bos días, alegría....

venres 04 xaneiro 2019

Mirándote aos ollos

entendo o que me dis,

volvendo ao arbore

as ramas espácense.

Escoitando a trompeta

bailo entre as sabanas

recollendo verbas dos

niños que receitan alegría.

Lendo o sufocado que

miro as pisadas dadas

nos anos sécanse de instinto

os beizos que proxectas no meu iris.

O sol refrexado no espello

agranda o lúpulo que escita

o signo do soño, da verborrea,

aos que son, antiutopía do universo.

O vento simulaba a miña liberdade

de canto me deixaches de dicirme

que era ou eras esa flor que

non ausenta ser feminista con causa.

Ledicia …. non distingo os cores

cando pinto o teu cadro

porque non existe un poder

que non sexa mais co Rapikoque.

"tirar of aceite...."

sabado 29 decembro 2018

Muller  escoita o teu cerebro

mañá oirás violación na rúa tal

pasado muller se suicidou a do piso tal

pasado pechas a porta e non saes ata o día….

O monte se viste de morte

é xoves, a primeira hora os cans

ladra, o home dispara

e nos rimos na mesa dos disparates.

Ao amencer nos vestimos do que sexa

a tarxeta de entrada e a sorte que temos,

quedei embarazada e saín co fluxo

entre as comisuras da boca, de berrar….

Son un dicionario que reprende

a miña verba, porén agocha no seu

interior o silencio dos corvos

que minten cando lle buscas o significado.

Desestabilizados o mundo con guerras

pra mobilizar ao persoal a liberdade,

porén sabedes que é a forma de gobernar

so coa ignorancia do pobo que non é o Pobo….

…. espero a chamada que surta

efecto entre o Pobo, que crarifique

có soñar non perturba a sociedade

de enerxía que pensa no Rapikoque.

silueta de inverno....

xoves 27 decembro 2018

Estado, suxeito pasivo imposto,

que discrimina ao Pobo en beneficio

da plebe, que xestiona o anacronismo das

facianas dos individuos en selos discriminatorios.

Desclasificar o feito da verdade

con verbas inocuas, onde se sabe

que está mentindo porque súa concenza

repite constantemente, é plaxiar a memoria.

A migración é a corrupción dos estados

capitalistas, pra que o Pobo difame

sobre seu ego patriótico, e esvaece a súa

moral en aras da moral que enxerta na sangue.

A revolución non pervive da coherencia

imposta coma tal senón coma o coeficente

intelectual do Pobo a hora de ditaminar

o que é, e o que non é, simpremente a verdade.

Esquecer o pasado, sen esquecer de onde

vimos, de onde partimos nos, é coma agasallarlle

ao mundo unha limpeza da historia, pra que

se sepa das masacres que fixéronse antano.

….a bandeira é coma unha flor que non impregna

cores, senón sentimentos malditos, que rebuscan

na envexa pra ditaminar caos nas mentes,

deixémola unha flor que nunca murcha.

Reclamo pra unha repubrica

martes 25 decembro 2018

O Pobo vibra con unha vitoria

de algo que lle roubaron , as elites, pra

enriquecerse e despois os gobernos dormen

os problemas do país, agochándose na euforia deles.

Enfrontan os equipos coma guerreiros modernos,

o reparto que debía ser equitativo

volvese pra uns poucos, que por medio duns  medios

disparan as audenzas pra xustificar o porque delo.

O Pobo aplaude todo iso , non se da conta

da  ignorancia a que os someten os rapaces

pra que podan chegar a grandioso ricos, a conta

dun balón que corre polo verde , porén na Vida é descrédito.

A batalla non se xoga no campo, iso só pra o Pobo,

a batalla faise nos despachos onde o Pobo

non ten aceso, alí albisca as medidas  pra pisar

o Pobo, e que siga pensando no balón, mentres o euro corre.

Que trexemenese poden ter,cando o arbitro

pódese esquivar pra o lado do mais bonito,

sendo co mais feo mete o gol pola escuadra,

e pitou co balón había entrado por fora da guardamallas.

…. se non se educa dende pequeno pra saber

gañar ou perder que son cousas inverosímiles

onde a vida a un lle toca hoxe e a outro mañá,

e o xogo se fai divertido cas batallas son limpas e sen guerras.

constitución toureira, por cóbacos

xoves 13 decembro 2018

Estar exhausto ante unha sentenza

que se xogaba ante o seus, prestixio,

as presións exercidas  polas cloacas

que seguen abastecendo o pasado, neste presente.

Non obviar unha realidade que se escoitaba

a veces polos corredores da infamia, que abaneaban

movementos sagrados polos sobres que se repartían

entre os astutos protagonistas, sacándolles a comida ao Pobo.

Representan ou representaban unha xusta

que divulgaba enaltecemento do ego populista

pra enganar en forma de democracia, o facer entre os

seus secuaces a malversación de fondos que eran do Pobo.

Descinguían a hora de repartir propaganda enchufando

ao Pobo a gastar o que non tiña, así controlaban cada

pouco unha crises potente que arrimaba aqueles

que non era  súa “casta”, porén venderon o produto.

As animalias  que traballan no seu nome non lles

lavaron o cerebelo, senón que lles ensinaron

unha raza suprema e un deus verdadeiro  e con iso

xa poden delinquir, porque  o pecado perdonouno cunha ostia.

…. o coraçón que se atreve a desentrañar

as realidades agochadas nas cloacas, saen

a luz, despois de que as sombras destapen

o seu rostro das verbas de medo, a que sometían o Pobo.

fascismo caput; xaque mate ó rei

mércores 21 novembro 2018

O sinto, voume adicar a escoitar,

cando me falan de España, non

por ser galego, senón porque sempre

discutimos do mesmo, e duro, porén perdémonos no futuro.

O sinto, voume adicar a escoitar,

sempre a mesma discusión porque a muller

esta, a muller iso, son unhas…., e eu me 

`pregunto escoitaches algunha vez a súa versión.

O sinto, voume adicar a escoitar,

falamos do poder estabrecido, criticamos

os gobernos, porén amánsavos cando pola porta

entra un traxe con garabata que di, coma andades.

O sinto, voume adicar a escoitar,

din e dicimos ca historia é cíclica,

en base a que?, non será que hai un deus

que non lle interesa que se avance, senón que se repita.

O sinto, voume adicar a escoitar,

aplaudimos a que fagan millonario a un xogador,

discutimos que é o millor, pelexamos por elo, ensinámoslle

aos fillos todo iso, e logo cando non teñen piden esmola.

.... somos nefastos progresistas, “deixamos que

nos compren”, que discutamos entre nos,

mentres eles dende súas casas risen dicindo

estes son os estudados e intelixentes, e obvio !creemos na coherencia….!.

A autocracia vota...

martes 06 novembro 2018

As verbas no cerebelo diagnostican

o que é, e o que non é, a diferenza

esta  en que algúns tomámolo a pé da letra

e outros pásano polo forro, xogan con trampa.

A vista do exposto voume facer incoherente

inda que sexa coherente, porque sei

que si non, fan de min un pandeiro, ao que

me gustaría tocar, porén sen emendas a totalidade.

Enganarse ao triúnfa cando a cousa

non mira ben, hai que desviar a atención

cara o lado positivo, ensinando as cartas

sen que a uña faga o traballo dos listos.

Esbardallar contra o mesmo tellado as veces

esta ben, só que de vez en cando debese

airear pra que as verdades, non sexan mentiras,

porén discorran entre o cotián da vida.

Se fortificamos nosa mente, en batallas impensábels

non desfrorecemos de todo o outono, xa que

amargamos noso espírito con diagnósticos

errados pola falla de entendemento do sistema.

….achacar as virtudes que temos a hora

de honrarnos a nos mesmos, sen involucrar

o dito nin o direte que algúns poñen en cuestión por que

 lles vai a vida nelo, non sexamos coherentes dentro da incoherencia. dalgúns.

exame explorado

mércores 10 outubro 2018

Economía do Pobo pretende chegar

cun soldo digno, ao mesmo que pode

chegar un político do Pobo, con solvedade

cás prebendas sexan iguais cás do Pobo.

Economía do capitalismo pretende chegar

cando mais enriba a conta do suor do Pobo,

empobrecendo a  este pra que nunca chegue

a un estatus dos políticos, senón mais ben escravos.

Economía do Pobo non é pelexar, formar guerras

senón pelexar pra que non se produzan, nin que axa

envexas, a economía ao servizo do Pobo, carrexa a forza

necesaria do Rapikoque pra producir paz sen tolemias.

Economía do capitalismo usa o Pobo pra que se destrúa

entre eles e elas, mentres toman un wiski ao sol que lle

pagamos tod@s e que nos espremen coma si foramos

os que vivimos por riba de nosas posibilidades.

Economía do Pobo dialoga, estuda a natureza

non a masacra, da educación aos fillos, sanidade

gratuíta sen explotación do persoal, e dignamente

traballa pra producir nun estado de felicidade.

…. o diagnostico esta craro, non servir 

as elites que te escravizan, e que te separan

a un individualismo de loita que nunca vai emerxer

mais co capitalismo queira, entón o troco de Pobo ten sentidiño.

SiLuEta Do FoGo….

xoves 27 setembro 2018

Que, nos falas das amofadas,

abrázame me preguntas rapikoque

a onde vai a calma, flores será

unha danza chea de cans protectoras , femininos.

Se di impulsou o que….

Reaparece a calma dos mellores anos

da nosa vida, o morrer de bicos, e sentir

a paixón do funeral onde te preguntas que coño

é o sinto e eu me pregunto que coño quere dicir

si eu non tiven nin tivemos nada que ver con todo isto.

Tu estabas aquí, somos dous ou moitos mais

eu díxenlle a meu irmán que eramos millóns….

mama non sabias que estabas no machismo,

que tiña, e o racismo dos Xitanos e os negros

agora me enteiro que o que Lalo Rojo ten no derradeiro

cadro que pintou que eu vin un día….

O Salto informe; as nais apostamos entre as

mulleres  AGROCUIR que ia ser millor

e a nai de Lalo preguntoulle a il que ser

o millor, e il contestoulle que non quería ser o millor,

porque se habitaba a tod@s pablo.

Escoitei  a voz que escoitaba que non existían

as mentiras nin as trampas, que  non sabia

na de nada do que significaba casino…(deos) e il

demostrou con súa poesía que todo é ficción.

Me deixo Aine explicando a liberdade

que me inculcaba so AINE me estaba

dando a liberdade pra que o POBO

dixera liberdade pra que o POBO

dixera liberdade , e que seguira só

que estaba preparada pra morrer

e pasar a sombra, a loitar co home (Pai)

é vencer o Fillo o pai que lle sacou a P

e deixouno na p pra merda.

Estrelas no pelo, enquisas nos Polos

durmintes  no cadro do garcÍa, ollos

sen ollos  poren escoitan e evita todo,

sabía  porque crearon o novo home….

Non estou tolo , estabas ou estaban daquela

maneira, que non ten un prezo,  demostreille

as millas escoitadas polo silencio Revolucionarios

que vos ensino o feminismo lesbiano   que voso tío

era lisbiano …., todo cor entra por un circulo único

ou varios….que non pode entrar é o branco

unha vez dentro sae manchado (vaticano).

Discusión aparte .

podedes seguir falar de futbol….

podedes falar de politica….

podedes falar de filosofia….

podedes falar de arte….

Non choredes que AS BAGOAS NON CHORAN

que non son ningún deus, nin ningún rei,a,

son un grao como @ mais do RAPIKOQUE.

Escoitou  un silencio da miña precesoura

que me ensinou realmente a verba, que eu

non lembraba si era unha K ou u C

flores vistas, vistas por meus irmáns

agora todos sabedes o que significa

a k e si me entendedes non sei vai

rematar o boli por que a regra é

ESPACIO+TEMPO=PRESENTE FUTURO

RAPIKOQUE….FUTURO….

“domingo 23…is caput”

martes 25 setembro 2018

A tixola ruborizábase o tomate

 adoptando distintas variedades  

que encubrían a malaleite con

agarimos de descomposición flutuante.

Os pementos  acosaban tomando doses

non permitidas dos antiácidos mal

xestionados, que alumeaban a ser

aos estómagos lamentos por culpa do ser inexistente.

A cebola fai círculos pra ir

rozando  a envexa dos homes

en prácticas deshumáns atribuídas

a xogar de menos mal informados.

A sal munguía na man con dozura

selaba o mar e embelecía o

trangalleiro da panacea escrita

na amalgama de sentir do baixo.

o viño non regaba o que tiña que

desenmascarar, que eran tributos

pra non pagar a quen cultivaba

os despropósitos de haber curado a viña.

…. a esperanza non se atribúelle

ao feito que di a verba, senón

ao maleficio, ou castigo a que lles

sometían as mulleres un cruz con moito peso.

Paciencia escura

xoves 13 setembro 2018

pai do carallo que estas nos ceus

que metiches a cruz nos ovarios

e na fronte-espalda , rogamos ao

RAPIKOQUE dos males vosos.

pai do carallo agora que vas

cargar coa cruz, todos males

recaian sobre vos desa vida

eterna que tiñades.

pai do carallo que zapateabas

sobre os destinos da humanidade

envolvéndote nun deus macho que

ia cara un desastre sen precedentes nas sinagogas.

pai do carallo que estabas ensuciando

o que nos deu a vida human, polo

egoísmo,  envexa , etc….,é oprimindo

a natureza a desastres ecolóxicos pra o Pobo.

pai do carallo que cagaches polos pantalóns

a dignidade do Pobo,

que vos sexa leve esa terra, pra dar

uns froitos, sen vosa malicia e vosa perversión.

….gloria que recupera a dignidade

no Pobo, alumemos o RAPIKOQUE

na saude mental das distintas culturas

sen ataduras relixiosas, mas que a dignidade dun.

antinomia

martes 11 setembro 2018

A loita de titanio foi unha característica

do capitalismo, pra involucrar a todo o mundo

no seu relato histórico, desinfrando unha burbulla

e crecendo no mesmo tempo outra, pra someter o Pobo.

A “esquerda” que se di que é mais intelixente

volve caer no mesmo defecto, de verse arrastrada

polo capitalismo con todas as súas consecuencias,

ata o principio, que é cando se da conta das mentiras.

Estas vense a  leguas, so que a avaricia a veces

expoñen na mente un ego que circuncribe a pobreza

por un lado, é o egoísmo polo outro, desmontando

a escasa intelixencia de que é a lóxica e a teoría.

Pretender dicir, que a xuventude esta fora

do sistema, é tanto coma dicir que chove

e non te mollas, e que se pode dicir é que

andabamos de esmorga no sofá, pensando no….

Escoitar hoxe os maiores alto e craro, que saen

a rúa a defender o traballo digno dos fillos, etc….,

e non saber cós descendentes son as que realmente

están facendo unha  revolución…., con moito respecto.

…. xuntar as forzas vivas nun presente no cal

teñen cabida todo ser vivente que desempeñe

a labor do Rapikoque a verdade,  ante as

mentiras que dominaron o mundo,iso era medo.

granizado explorador

xoves 30 agosto 2018

O segredo provocou unha mirada

no prato, que envolvía algo que

estaba alumeando , xa contar algo que

non quería contar, pedía axuda de amizade.

@s tres tomaron decisións en paralelo

solitariamente resolveron un problema

que lles carreaba dor interno, foron

fieis a amizade e cada un expuxo seus argumentos.

Dous tiñan craro que algo rodáballe

a cachola, por un lado a hixiene bucal

de falar e contalo, e segundo cá resposta

fora adecuada ao que pensaba, non atinou.

Porque pretendía defender algo indefendíbel

no intre actual, en plana efervescencia dunha

guerra psicolóxica , non tiña mais cabida a

resposta que lle deron, que foi a ideal pra o futuro.

Resolto o enigma non lle queda mais remedio

que achantar, e pedir perdón a quen  sabe

e a auga volve correr, e corre pra o mar das

valentes que desemboca nun mar de cores.

…. por outra parte rapikoque fixo honor

de estrearse subliñando no que é,

resolver por si só, cós silencios se vaian facendo

realidade, entre os sonos depositados na mente.

noúmeno

mércores 29 agosto 2018

Engulindo información, de varias vertentes

analizando resultados, resúltame preocupante

que algo falla, ou o medo predomina mais que nunca,

ou a informática alínea , ou a esquerda esqueceu quen é.

Escoito declaracións un tanto estrañas

coma querendo dicir  que unha verba  antes era

unha cousa e agora é outra, pregúntome

cal é a diferenza, quizá  algún sobre perdido?.

A arrogancia pode machucar a desvergoña,

o sentidiño pode esmagar a envexa,

o dilema é pensar ou non pensar,

e deixar cos demais o fagan, cos resultados a vista.

Os poemas non se visten de rabia,

nin se diploman de copias baratas,

escríbense de Rapikoque, e sen alardes,

porén buscando unha realidade cás atesoura.

As verbas deixan polo camiño a crueldade,

as pisadas describen os vaivéns cá vida

deu e da, porque o falcón non se enche de

palla, senón de grao pra surtir a consciencia.

…. quen fora albanel, carpinteiro, etc….,

moi poucos, necesitan de oficios que

cubran necesidades das persoas que  podan

amañar unha inxustiza, mortes,etc…., co Pobo teña que reclamar.

terremoto AGROCUIR....

xoves 23 agosto 2018

Eu coido cá tensión human

ten que despexar incógnitas non descritas,

xa non sei se é pra vender novos fármacos

ou realmente é unha tomadura de pelo….

Describo isto porque cada vez que

me contan que van o hospital, a un súbelle ou báixalle

xa parece que é coma os galegos machos

que non se sabe nin se atopan, cando se queren atopar.

Refírome que si nun brazo

é un tipo alto no outro parece normal,

despexando a incógnita a subida e baixada

é proporcional ao estao normal do pácente.

Conclusións cal é o motivo desas subidas,

o estado de animo, “non sei”, a regulación do corpo

“non sei”, logo cal é o medo “ningún” , logo os

ataques de onde proveñen “non sei”.

Relacionar todo isto segundo as estatísticas,

lévanos a que si, só que estas tamén fallan, ou

manipúlanse, e fágome a pregunta non viran

doutra simbioses sobrenatural co home controla ….

….os doutores fan un gran traballo

cá ciencia lles propón, investigan e

realmente a regulan, porén non estarán mais

enfocado en buscar fármacos pra controlarnos.

apego á democracia

martes 21 agosto 2018

Aparentemente dende a cociña

parece unha maña fresca, iso

indica un pouco o corpo regulado

por mente dispares que te obrigan aos silencios.

Os posicionamentos regulados polas

mafias segundo dan de comer ao “Pobo”

perturban a elaboración dunha vida digna, xa

que esta enferma pola ignorancia a que esta sometida.

O destronamento do rei da escuridade

que indignamente sometía ao Pobo, con

todo tipo de escabrosas imperfeccións algorítmicas,

sobre unha moral que sempre andaba polos sos.

A ensoñación dos sonos que todo

human pensaba ter na vida da terra

sempre se vían truncada polo desprezo

a que se vían sometidos polos poderes escuros.

O significado de “iso” que  se atribúe

nun sistema que caducou por principios

de que non se podía soster no tempo, chegou

a ser destruído polo Pobo cunha gran intelixencia digna.

…. a vitoria chegou dende o intre

no que o Pobo tivo a verba nun

sistema de rapikoque que abrazaba

o feminismo coma peza crave dun mundo human.

subrepticio

luns 20 agosto 2018

Amañeceu o día sen mirar

o tempo, esquecín a bitola

o paraugas e a zamarra, cando

despertei , a memoria histórica prendíame a mente.

Os desairiños interminabels do fin

de semán  acurralaban a miña estupidez

en forma de arándonos que expulsaba

polo reto, a vixilia que obrigaban de dereito.

A saude apadriñaba o seu estado

de saude en forma de parénteses

xubilaba a súa envexa pecando

sobre o Pobo enviando a trincheira, á morte.

O salitre envolvente desfacía as armas

que usaba contra os seus amig@s o Pobo

unha soa mirada aos ollos dirixía as

pegadas cara casa devolta con empatía.

Era o sono transcrito entre humedais

primaverais, que salientaban a paranoia

de percibir que o Pobo se sublevara

pra sacar as porras coma defensa da indignidade.

…. toda persoa axena as comiñas

que depositaban os de enriba

desfacían as verbas nun espello,

que volvese contra iles en forma de padecemento.

mandinga

domingo 19 agosto 2018

Sinto un lixeiro dor na man

dereita produto deso que vos

imaxinades, de cando en vez afecta

coma dor de cachola, que nos envían os homes de palla.

A porta fai un vaivén, deixando

un só coma si dunha canción se tratara,

o ar móvea suavemente embelecendo a calma

entre rachas que alimentan o desconcerto existente.

A verba fixo sangue deso que aglutina

a estupidez do home deus, que embala

a culler coma espiño postas ao Pobo, que

describen o medo, entre as vasixas de cristal perturbado.

Os antecedentes  de cada mínimo órgano

que recibía plasmas de dor, que se

escudaban nos bosques da intolerancia

pra premer de malas herbas os discursos espallados.

A figura impresa, expresan a dignidade,

co ser supremo recibe coma esmagar

sobre si o seu orde xenealóxico, perdendo a memoria.

…. almacenar os recordos da nosa

irmandade, nosa comunidade

e noso sentir alegre que dende pequeno vivimos

coma mulleres e homes, etc…. ceibes na terra.

coltán....?

luns 06 agosto 2018

O sentir que tiña cando vía películas

sobre os negros, sen difamación da verba,

era unha loita que eu tiña no meu corpo

coa sociedade, explicado en termos do medo e dor.

As deshonras a que se vían sometidas

as Palestin@s por parte dos israelitas, xudeus,

pensaba , están usando a mesma arma, que usaron

con eles outros tempos pasados, a ignorante envexa.

Estudar os periódicos coma daban as novas

pra que a dor chegara en forma de parálises

mental, era  obvio ca presión era nosa entre

comiñas, xa que nos sentiamos participes dese dor.

Coma usan as crises pra facer mais ricos aos

ricos e mais Pobres aos Pobres, e dentro deso

baixando a  Terra a tod@s aqueles que minguaban

nun poder que non lles correspondía, mais cás ollos do Pobo.

É o capitalismo que che fai crer

que podes chegar mais enriba, porén segundo

unas regras  non escritas, se as cumpres manteste,

senón a voar sen ás, non caiamos no erro da metáfora.

…. se nunca se chegou a abarcar un Poder

do Pobo pra o Pobo, é precisamente por que se

cre ca riqueza sae dos ricos, cando realmente a riqueza

entre nos, ten que ser repartición pra o Pobo ou Pobos.

Ahed Tamimi....

venres 03 agosto 2018

Nas bodegas das infamias

o cristal roldaba pola mesa, e bicando

os alí presentes con historias feitas pra

usalas nun presente de sufrimento pra o Pobo.

A estupidez dos falante, envolta

en mecanismos que chegaban ao alto

da pirámide, enfrascábanse en volta

ao pasado pra redefinir o seu futuro.

A falla de iso que tanto admiraban,

o control human que era iso de xogar

coas calamidades, coas guerras, etc….,

e encubríndose nas organizacións que eles mesmo creaban.

As posturas tomadas sempre eran

iso, sempre pra o mesmo lado, deixando

o resto, e dicir o Pobo que se sumira

nun caos permanente, entre loitas entre eles mesmos.

O bucinazo da desesperación chegou

o despertar as señais de identidade

human, que coa eficacia dun silencio

enraizaba a súa sombra no paraugas descuberto.

…. o sentir nunca perdoa,

a rabia non destroa,

só os soños fanse realidade

cando nosa utopía é a inspiración de cada un.

destornillador....

xoves 02 agosto 2018

O machismo impregnou de

barbaridades ao mundo das mulleres

anulándoas de tal forma có medo

era unha defensa dentro dunha defensa.

A singularidade destrutora do machismo

encuberto en boas verbas que agochaban

no seu interior toda a realidade que

despois expresaba na intimidade.

A solvencia da súa cultura, era unha

incultura creada dende a infamia onde

os roles impostos dende enriba,amolaban

ao estatus feminino, a deshonra da muller coma persoa.

Escritos pasados o corroboran

desprazando a muller, onde o inxenio do poder

desmembraba todo tipo de alzamento feminino.

Buscar os recordos no sistema mental

de cada un, é atopar a razón de quen

fala entre as tebras da escuridade

e saber defenderse de posicións antagónicas.

…. perder todo medo, en todo intre

que asoballan a mente human, trocando

formas estúpidas e estruturas anormais

que enganchaban ao cerebelo a cometer atrocidades.

faragullas....

mércores 01 agosto 2018

Avanzando cara o cagarreiro

iso depositou a sustancia

entrecomiñada polo pasarela

onde un fillo deus pechou a cancela.

Avasalando ao persoal con

técnicas de presión, esgrimía

o carácter dun fillo de deus

que ennegrecía toda súa faciana

A esterqueira do reino, onde

o palacio situábase, esborrallándose

segundo os días pasaban pola pasarela

pola que desconfiaba da súa propia propaganda.

A tormenta no seu interior adoecía

dos milagres cos fillos de deus envolvían

na sede de fame destrutora, requiría

de axuda externa que lle fixera a labranza.

O pobre apremado polas súas

estupideces empalmaba sobre o

sucio que facer a ira que iso

lle producía entre os vendavais da terra.

…. aplomar o pensamento nos intres

diarios, son necesidades básicas

cos humáns requiren de respecto

pra que no futuro non aia indignación.

¿moralexa democrática?....

martes 31 xullo 2018

As avenidas vólvense  tumultuosas

de Pobo pedindo DEMOCRACIA,

as pisadas sobre o asfalto desbaratan

sabedoría, os berros có Pobo dignifica.

O entusiasmo é tal cá sínteses

da utopía de mulleres e homes

que coidaban cun mundo non era

posíbel , se facía realidade despois de milenios.

A negra sombra que Rosalía expresaba

na súa poesía, dignificaba xa naquela

época o rapikoque do escuro e profundo desenrolo

do cerebelo, do macho que impregnaba o pensamento.

As oligarquías dominantes entre batallas

ecuestres, e novas formas de aparellos de destrución,

xogaban partidas entre os Pobos alimentados

de armas, e sacándolles o sustento da vida, a comida.

As relixións que eran o poder total

perderon desta vez, o fausto poder

que tiña sobre o dominio do Pobo,

descubrindo eles mesmos a súa gran mentira….

…. a incógnita despexouse no intre

que iso, desempeñou un papel primordial

ante todo un pasado indescifrable, que só

coa axuda do Pobo foi posíbel vencer.

analóxica a demanda

venres 20 xullo 2018

As vitorias interiores do ser humano

discorren polos vaivéns do mundo, coa

forza suficente coma pra derrubar unha

pirámide adscrita as forza opresoras dos cregos.

Espelir mulleres, espelir homes

os pensamentos derrúbanse con iso

e florecen coa fermosura da lingua

creada polos Pobos, pra embelecer o futuro.

Os dominios constantes recheos de buratos

impostos dende púlpitos dourados, que

amolan ao Pobo a enfrontamentos, marcados

pola envexa, luxuria, etc…., nun mundo doloroso.

A estudada situación aseverou unha realidade agochada

no noso interior, que eran negras sombras que  perturbaban

o vivir cada día de quen a sufría, descuberta a rabia desaparece.

Achando espazos-tempo nos intres

nos que vivimos, escoitamos lacazaneares

que tonifican as verbas pausadas

no que os salaios impregnan de vida os palpados.

…. Achégame a sabedoría coma a tod@s

e reencher os círculos de cada un@

pra engrandecer un mundo que sufriu un pasado

e darlle unha moral futura, dos sistemas apropiados.

OPEN ARMS

xoves 19 xullo 2018

Esnaquizase un tipo de sociedade

que regulou tempos pasados, perante

moitos séculos e xurde novas ideas

que desenrola cada un dende súa óptica.

O chamado revés que padecemos tod@s

nos agasallos que nos ofrecían coma mero

entretenemento, pra omitir  todo tipo de

animaladas que viamos coma cousas do demo.

A nobreza escorridiza entre epopeas mentais

que recibía ordes ecresiais no batiborrillo de

toledo, exposto as difamacións que había de

introducir no Pobo, pra que o sufrimento fora real.

Descorchar o tapón da historia entre milenios

chegou a soberbia dalgúns, pra que os castigos

infrinxidos ao Pobo foran exemprares e volvan

ao rego de onde non debían haber saído, obvio pensar.

Os tumultos que engroban a raia escura

dos conflitos armados dirixidos dende as

elites da opresión, embargan no ser o seu

propio sentidiño de que o seu pensar era o equivocado.

…. andamos nestas festas de ruptura

emocional, da opresión que nos inculcaban

dende pequenos, con marcas que ían crecendo

cos souvenirs do tempo, que ennegrecían o espírito propio.

!franquistas NUNCA MAIS!, !REFEREMDUN XA!

mércores 18 xullo 2018

Son as catro e vinte e cinco da mañá,

despois de empezar a primaveira, inda

non canta o nocturnol e xa se asina

o regulamento interno dunha vida digna.

Os disparates cometidos ata entón

recollen a ignorancia dos gobernantes

a hora de elixir medidas políticas

e económicas sobre coma salvar un planeta en crises.

Vendo parir unha elefanta nunha pradería,

¿e coma as demais?, tanto machos coma femias

acurrálanse arredor dela pra protexer o

recen nacid@ das soberbias dos humanos.

Apégome a que unhas das reliquias do pasado,

có Pobo se viu involucrado na vaidade dun

poder fáctico, có dominaban dende as tumbas

co  craro regocixo de ser, un deus que non existía.

A solvencia, é o gozo co Pobo empeza a sentir

por si só, en individual e colectivamente,, é  a

historia dun mundo que avanza cara un

circuíto desprovisto de mentiras, e provisto de realidades.

…. hoxe coma tal dia da poesía, os poetas

dignificamos un traballo, onde a nosa

mente recolle secretos envoltos en agarimos

pra eses Pobos que co seu sufrimento loitaron pra vencer en Paz.

¿ciática....?,- el dab

martes 17 xullo 2018

Desestabilizado o poder fáctico,

as neuronas traballan en círculos

concéntricos, coma diría o poeta

extasiando a súa luxuria endémica.

Proxectos santuarios esquivos das

realidades aparentes ante cidadáns

que con cara de esperpentos debuxan

as súas mentiras nos púlpitos recalcitrantes.

No intre de falecemento do seu propio

ego, esnifado por soberbia  que lles

empuxa a seguir delinquindo, entre

as doses cada vez mais empoadas.

Os escuros do poder da sombra,

eran a mesquindade da historia humana

que recollía en verbas dispares o dominio

sobre o Pobo, que eran os vasallos do traballo.

A inutilidade do abre chaves, que con

súa ignorancia, esbardallaba sobre os

gobernos permeables, oscilaba cun anico

de corte surrealista, que equipaba, no silencio estabrecido.

…. achegan horas mortas nun pensamento

adoutrinado polas inxustizas do gran capital,

que descargaba sobre o Pobo toda súa ira

en forma de padecementos leais ao sufrimento.

Psicópata

xoves 12 xullo 2018

Debuxando nun prisma de realidade

que concorda cun escravismo depositado

nunhas mentes cá través dos séculos

experimentaron erros entre o mesmo Pobo.

Discutían entre el@s mesm@s, eran envexas

continuas que non facían mais que chorar

porque os poderosos eran o xogo que tiñan

pra  divertirse dende o propio  púlpito.

Renegaban das leis da natureza, tapando

comunicacións, que xeraban en forma

dun deus, que facían crer, en forma de espírito

inhuman, porén que sempre estaba de xolda borracheira.

Dosificaban o sistema empoderando a certos

escravos que subían coma a espuma, pra

controlar o Pobo, onde il se sentía rei pra agochar

as inxustizas, e dicir que era o Pobo o culpable.

Diñeiro, cartos de todo pensamento escoitabas

na cachola, serás grande dentro do ” capitalismo”,

terás poder, e serás o xefe da familia, todo moi decorado

nun mundo perfecto, porén todo era criminalidade.

…. dominó sentilo coma un xogo que

todo é diversión sen estruturas de

troco de cromos, que infrinxe un dor

que sempre o pagou o Pobo. pola misoxinia imperante.

Reiniciar a democracia

martes 10 xullo 2018

O despeito capitalista acurralado

por ideas que meten medo, ata  o egocentrista

espalla a súa escoura polos aledaños

do fútbol, pra impoñer a forza a turrada

Encravan aos débiles, vestimentas de homes

ignorantes que se espallaron pola vida

unha cultura machista, que por paso da

servidume de antano coidábanse dandis exponenciais.

Os ventres de aluguer, expostos nunha

sociedade altruísta, onde o que prevalece

non è o estatus de nen@s, senón ter a muller

enfrascada na perversión uterina, do negocio capitalista.

A estratexia é simplista, os homes poetas

ignoraron a faciana pensativa da muller, confundíndoa

con grandes exaltacións da beleza, sen desadotrinar

o seu pensamento de que non eran putis senón humanas.

A verborrea transitoria escrita perante séculos

non describe unha muller real senón que está

sempre nun segundo plano, reprimindo o seu ego

pra poñela coma sedutora ante o poder, e perversa.

…. conclusións futuristas impregnadas da miña

cova de ilustre pensador machista reciclado no

tempo, opóñome a esa liturxia mamada de

pequeno, que nos ensinaron a desmedrarnos polo “sexo”.

días rapikoques

venres 06 xullo 2018

Un día de marzo, no que eu

coma moitas nos sentimos especialmente

inxeniosos ledos, ceibes, rapicokados, pola

multitude de feministas que despertaban do su letargo.

A imposibilidade de querer, o non poder

estar sempre diante da pancarta , xa non

discutiamos esa probabilidade, loitaron perante

séculos por un día histórico que podían versar liberdade.

Eramos conscientes cun apoio estrutural

de estar e non estar, sería suficente pra que

o medo das súas mentes desaparecera, e

sairán cada unha coa súa liberdade a pisar as rúas.

O traballo era o de menos, eran horas

que daban pra moito, e non arriscarse a ser

despedida non era o fin, senón ousarse a ser

escoitada nas rúas coma sinxelas persoas humanas.

A historia quérena repetir eles porque xa non

pensan, están podrecidos de mortos, que todos

levan na seu lombo, sen saber o por que,

así mesmo rectificar e de sabios, impregnemos o futuro correcto.

…. ao longo da miña vida interpretei

unha esmorga machista, sen ser asisado delo,

ou quizás si, hoxe respiro tranquilo porque doume

conta que foi unha loita contigua, co mundo que mais sofre.

ecosilencio activo virtual

mércores 04 xullo 2018

Si non lle damos mais importancia

ás propostas cós que manteñen ideas

semellantes ás nosas, e si calamos outras

que son as que prexudican ao Pobo, mal vamos.

Si intentamos corrixir a nosa fala,

porque notamos que fomos educados nun

tipo de educación, onde todo era masculino,

é porque realmente ninguén pensou o seu significado.

Si loitamos pra trocar as cousas

e deixamos as que non parecen que

non teñen importancia porque foi  así

perante dous mil e pico anos, ¿somos coherentes?.

Si destruímos a vida mariña

envelenamos os ríos, fontes,etc….

degolamos os animais por avaricia

que nos queda, mirarnos aos ollos e decir….

Si negociamos nosa dignidade

que nos atordou perante séculos

a indiferenza das causas, por deixalas

pasar, e que o troco non queremos que troque.

…. despois de comer o que ao mellor

non debería, pola sobre exprotación, ou ver

que seguimos na ilustración, etc…., que

silencio era silencio na boca, ou que silencio na poesía.

venres negro democrático

xoves 28 xuño 2018

Xermolan de pachorra as virtudes

primaverais que axexan na natureza

as sen verbas algorítmicas, cos ollos

teñen o pracer de escoitar o verde xardín.

Hoxe o foi, onte ou antonte xa

non lembro porque cada día

atacan na penumbra doses de dor

sobre meu corpo que desbarato entre sombras.

Túa cara me sona, entre anos

pasados tería que rebobinar pra

atopar onde nos atopamos nalgún

intre da nosa historia vivida xa.

As enchufadas relacións adscritas

a todo un valor de descaro descuberto

por tod@s, foi un amaño persoal que

foi cuberto con creces polo suntuoso encurvado.

Ninguén pode tirar unha pedra ao

espazo da súa vida, nin dirixir o tempo

experimentado ata agora, porén si forxar

un presente académico pra un futuro prometedor.

…. o negocio foi redondo ti ensináchesme

e fun un alumno correspondido, eu actuei

baixo o meu pensamento dirixido por voces

que cantaban unha veces a coro e outras en solitario.

equidade democrática

mércores 27 xuño 2018

Asestado o ditame periodístico

sobre unha mente que escoitaba

a Silvio, empregouse a fondo pra non

incorrer en erros, porén a súa xuventude o delatou.

A idiosincrasia do opoñente no taboleiro

descubríalle e ensináballe as xogadas

que il mesmo voltaba caer na mesma

pedra unha e outra vez, confundindo o dito co feito.

Os lóstregos e os tronos cos veciños

emprendían na súa carreira coas miras

mais altas, quedaban esborranchadas entre

preguntas que asexaban a súa confusión  na vía.

O salto dado pola destreza e endereza

do contrincante, esmiuzaba a paráfrases

que fotos turbias en terreos queimados

polas alpargatas  de area da praia, estaba obviando.

O descontrol ante ameazas que lle viñan

en rima de parágrafos escritos ao calor dunha

lúa rechea de cores autoritarios, que sobre

súa mente esculpían un mal presaxio na escultura.

…. que resolve trocar a solaridade do Pobo

coa enxurrada de billetes na caixa, se no fondo

o único que consegues é a avaricia, a envexa

do teu ego, pra morrer entre papeis manchados de sangue.

dolar enxaula....

xoves 21 xuño 2018

Cando receas e foxes da

realidade, e agóchaste no

desprezo cara quen pregunta

servirte da mentira pra responder.

Asediado por paranoias telepáticas

no teu cerebelo, estrullas as verbas

vociferantes sobre o escenario,

describindo desprezo que só teu  corpo responde.

As sílabas no caso dos oíntes

enchufados na orixinalidade da

entrevista, manipulan nos teus ollos

o desatino que evoca o fume inerte.

Todo posicionamento do teu estado

recae na soberbia equilibrada polo

pensamento, que no discutir das

verdades saen a sangue polas pálpebras.

O peche da saturación dos iris que

enxalzas con blasfemias que aprendiches

entre corvos inxuriosos que che ensinaron

ca verba dada e unha mentira que che perdoan.

…. a espada que levan cravada no curazón

e o acto de masturbación da súa mente

que negociou en legal, e asina a seu proxecto

na ilegalidade, que beneficia o suxeito en cuestión.

solidariedade democrática

martes 19 xuño 2018

Asinar un panfleto entre

rapikoques que se queren,

esvaece un mañá, por culpa

dunha sociedade que esixe normas opostas.

Asinar un anel onde a sociedade

te mira cos ollos de leopardo, pra

que entres a formar dun tipo de vida

cos sentimentos odian, porén o curazón non quere.

Poden falar que tivemos unha fiel

vida por enriba das nosas posibilidades,

porén dámonos conta que realmente

non é así, porén ninguén nos regalou nada.

Véuseme o mundo enriba

vamos poñelo patas enriba

pra saír da cordura

imposta pola tiranía.

Si as circunstancias da vida, os

bloqueos permanentes a memoria, o sentir

querer, e optar por un percorrido de

aprendizaxe do Pobo, iniciei o pasaporte ao arte.

…. encriptar o pasádelo escenificado

que provoca un sistema empobrecido no

espazo-tempo que arranxa co todo, facéndonos

ver ca loita esta entre os Pobos, porén é unha mentira, así estamos externizados.

Nicaragua-g.V.