repaso al día......

domingo 16 maio 2021

día, día, día

que non me representades

cando é noite non sabedes

si é día, é cando é día chorades.

día, día, día

quen fora xardiñeiro para

prantar flores, plantas, árbores

que me representaran coa

lingua a vista das súas tempestades.

día, día, día

no folclore esta todo dito

na música falta o pito que

lle de ledicia ao bo funcionamento

da arpa, que non vive neste mundo.

día, día, día

cuanto me apetece reír

en un amanecer con la utopía

entre los labios de una mujer

y que la lengua encuentre el placer.

día, día, día

como subir escaleras

si antes no las bajaste

como andar caminos

si antes no los vestiste de seda.

día, día, día

no nos representan quienes

en los odios, ven la lengua

escrita en paredes, de los antepasados,

que solo veían hombres poetas de la “niebla”.

15M VIVE......

sabado 15 maio 2021

dicen que los judíos

son entre otras cosas

los que llevamos nombre y apellidos

de oficios, colores…

me pregunto si soy judío

viendo lo que estamos viendo

y usando el ojo  por ojo, como usan

tengo algo que ver con ellos. (las mujeres no existen).

si es verdad lo que dicen

no me considero de esa estirpe

que masacra un pueblo…con que afán

solo predominio de fuerza “(elefante-hormiga”(humanos…)”.

dicen que fueron los traidores de Jesús…

si el mundo se vistió de religiones…(razón de que sean el “chivo…)

nos quieren hacer recordar que un arma vale más que una piedra,

pero si la piedra viene del espacio espiritual del universo……

dirán que el éxodo los maltrato…

dirán que fueron perseguidos…

ya no es el arma, sino el odio…como el capitalismo…

por que son hombres teledirigidos por hombres…(“ojoxojo…”).

después de este pequeño análisis y conociendo

mi trayectoria mi apellido fue borrado de esta estirpe machista,

y si no lo fue, lo hago yo, por que la dignidad de una madre y sus luchas

no se vean empañadas por la rabia incrustada en hombres de fe, como dicen…

los mayos......

xoves 06 maio 2021

la ilusión óptica

sufrida por la magia

reinante, despejó todo tipo

de dudas, de una ecuación perdedora.

ahora que “iglesias…”

queda fuera de juego,

los goles de la trama

se van a ver hasta en los desiertos.

exponer la pieza

más valiosa que tenían

con la máxima indignidad hacia el PUEBLO

van salir las mentiras al terreno de juego.

destruir su mejor pieza

se quedan sin reinado,

liberando a los esclav@s

de todo trabajo abaratado.

los reyes y reinas esclav@s somos

tod@s, los que circulamos por el mundo,

con un pie en el suelo y otro en el aire,

escuchando a los indignos como se pegan palos.

el tablero se mueve hacia un lado,

la luz nos sigue entre historias

nuevas, no escritas de un pasado,

para que cada esclav@ escriba su historia.

1 de mayo 2021.

sabado 01 maio 2021

somos los que somos

y much@s más, en esta

 LIBERTAD, que nunca

nos abandonó, cuando

soñamos en nuestras

juventud, pero nunca

pudimos llevar, porque

estábamos en la orbita

de la negatividad, donde

soñábamos con la almohada

pero no se realizaban, éramos

los esclavos de nuestros

sueños, o de sus sueños,

hipotecados con nuestras vidas,

a consta de nuestros trabajos,

para hacer ricos algunos,

que después non se veía recompensado

en nuestros descansos “jubilares”,

la partida siempre se ponía

del lado del que dormido en el

sillón, sin mover un dedo,

reunía riquezas de nuestras vidas,

de la que nosotr@s

nunca imaginábamos.

nos usan como peones

de la disidía, buscan el enfrentamiento,

continuo, bien se hombre-mujer,

blanco-negro-, vecinos, compañeros

siempre tienen que tener un enemigo,

llámese como se llame, y así siempre

la lucha, separándonos para que nunca nos uniéramos,

nuestras palabras para ellos

es el dinero del “infierno”

que blanquean con esmero

a cuenta de testaferros

que trabajan corrompiendo

todo lo que a su paso  molestan

por la rebeldía  de la la dignidad,

son sus victorias, sobre las inteligencias

que acarrean problemas, hacerte ver

que son los malos del  sistema,

mientras ellos compran las mentes

para engañar a las sociedades y

enfrentándolas entre si, para que

sus poderes nunca se vean amenazados,

por un hij@ de un obrero, o cualquier

peón del juego, siempre buscaron

un héroe, porque siempre fue mas

fácil vencer un  héroe que a todas

las sociedades juntas, si héroes,

porque ya no saben con quién se enfrentan

si es un human@, un animal o una cosa……

alguien nos dejó, que a lo primero que van

derrotar, es a las estatuas, que son

el pueblo representado en la historia

escrita y no escrita de las sociedades

enterradas. entre los sollozos de sufrimientos,

del planeta que vivimos,

su egoísmo nos puede llevar

a lo que nadie quiere, por que

no hay mejor derrota, que dejarlos

solos en el juego, en una burbuja

donde solos se maten entre ellos,

mientras la DEMOCRACIA avanza

con el voto del PUEBLO(POVO)

nunca más van volver a jugar

con los destinos de este planeta,

solo vosotros y vosotras tenéis

la mejor arma en el juego, que es

el voto, para derrotar por una vez

la lacra a que nos sometió un sistema

que es todo corrupción, engaño,

y mentiras encubiertas por medios

que se vuelven contra su propio

PUEBLO(POVO), por eso este

1 de mayo debe ser el principio

de un nuevo mundo, donde el

despertar de las sociedades

del mundo griten LIBERTAD

Y SIN MIEDO, PARA EXPULSAR

AL DIOS ETERNO.

un domingo solidario......

domingo 04 abril 2021

descender de un domingo

alimenta mi ego, para nada,

porque de él no me queda

ni las agujas del reloj que

mandaba de regalo, cuando

yo nunca estaba.

mi sinónimo y tocayo semanal

era , fue, y es, la maldad personificada

destruye montes, mares, y adultera

el aire que respiramos, desprotegiéndonos

las vidas humanas, y de los animales acuáticos

plantas, y animales terrestres, y voladores,

martirizando todo tipo de ser viviente, sus

maldades en la tierra, mar y aire, solo hay que

mirar para el mundo que vivimos, solo unos

cuantos vulneran y esclavizan lo inhumano,

mientras el resto, estamos y vamos a su compas

destruyendo todo, sin que nuestras conciencias

sepan las verdad de lo que estamos creando,

como consecuencia de un presente en que lo

humano no cuenta en nuestras cabezas, porque

no nos dejan pensar, por el miedo que nos

quieren inculcar, bien sea con violaciones,

terrorismo, guerras, o secuestrando nuestra

dignidad sin darnos cuenta, como hacen a las mujeres

las secuestraron desde que alguien dijo que

tenían que ser el segundo plato, digamos

el postre, por eso calumnian contra todo

ser femenino o no femenino pero que

defienden, ante las vociferaciones de

mentiras silenciosas, cuyo único fin

es hacer cuanto más daño, más miedo

cuanto más terror más miedo, cuanto

más dolor más miedo……

nos enseñan desde pequeños a los hombres

a que tener que ser machos, y muy machos

y a la mujer en la cocina y poco mas

desvirtuando su ego, y poniéndolas

como prostitutas bien sean en un prostíbulo

o en la calle, o en la oficinas, o en los trabajos, o en casa,

la pregunta que nos teníamos que hacer

ciertas generaciones, que vivimos de este tipo

de sociedad es porque antes no nos dimos

cuenta de tal salvajadas, o es que cada vez

que hablabas de este tema siempre aparecía

el de turno, hablando de futbol……

silenciando el tema como dijo algún

político, dejemos el tema……

nos hacen una marca al nacer

y no nos la sacamos hasta la muerte,

nos creemos que con tal de nosotr@s

pasarlo “bien”” ya somos los reyes de

nunca jamás”, fuimos lo que quisimos ser en nuestros

sueños, desprestigiándonos, siempre que

ese porvenir que pretendías nunca llegaba,

a no ser que te vendas, ante el que esta

sentado en la poltrona, mandando desde

allí, quien sí y quién no.

todos los males de un domingo se me

vienen encima este domingo, será

que desestematizar nuestro ego, es

lo único que nos queda, o por lo contrario

abrirlo y despojarlo con una poesía que

haga salir nuestro verdadero yo, y no

callar ante avatares de amenazas que

lo único que provocan es indignación,

porque no se dan cuenta que son corderitos

amaestrados, que trabajan para un amo,

que cuando el reloj que tienen se para,

y adiós, que no te conozco.

los domingos están basados en mentiras

que se hacen verdades, cuantas más mentiras

digas mas verdades se hacen, pero saber que

en el fondo es un engaño que nos hacemos,

para llevar la vida mejor de lo que podemos

llevar, sin baches que te hagan caer una y otra

vez en la misma piedra como dice el dicho,

y así ir tirando hasta el siguiente domingo,

para empezar el lunes, diciendo ¡joder es lunes!

hoy no tengo ganas de nada, no me levantes mucho

la voz que no estoy para ……

esto sería a groso modo lo que entiendo

yo, y muchos la libertad que defienden algunos

y algunas, que nos vende una vida de alegría, fiesta……

bellezas, ……

mientras ellos al azar nuestro hacen sus negocios

a cuenta de nuestro sudor y trabajo, que

son de lo que comen, y beben, escondiendo

sus verdadero yo, enseñándonos una vida plena,

pero a la hora de la verdad, todo es una gran mentira

que te crees , porque piensas siempre en el mal

y nunca en el bien tanto tuyo como de los demás,

no te dejan que pienses, porque si piensas saben

que los vences, y entonces es mejor tenernos

entretenidos con cualquier cosa, para que ellos

sigan haciendo a cuenta nuestra todo lo que les

plazca.

sus retos están muy claros, y su mayor orgullo

es meter miedo a las sociedades, porque saben

que así nunca nadie los va rebatir, porque siempre

tienen la verdad de su lado, bien sea “por un lado

o por otro……”

los tiempos han pasado, el presente puede

ser nuestro y nuestra, si vencemos ese

miedo que nos atosiga, que nos amedrenta

y que nos enferma, y le damos la vuelta a

“la tortilla”, y empezamos a pensar en positivo

como si fuera que acabáramos salir del cuerpo

de nuestras madres, y revertimos nuestros

pasados en algo grande para la humanidad

y para nuestros egos personales, en donde

dejemos nuestro humilde pasado, siempre

recordándolo, pero enfrentando el presente

futuro, con una gran fuerza, de poder hacerlo

sin tapujos de inferioridad, ni maestría de

sabiondos, sino tod@s a la lucha por la dignidad

y respecto…… por todo lo que nos rodea, como dicen

los más jóvenes solo vivimos en un planeta

y no hay otro por lo que sabemos  hasta ahora,

(no el plan B de algunos……).

mi almohada hoy se despertó con una dosis

de bla, bla……

son diferencias entre los que defendemos

un tipo de libertad, y los que defienden otro

tipo de libertad (tierra Plana, B……)

ellos se sienten con el poder en la

mano, porque llevan muchos años

conociéndonos, pero nosotros y nosotras

también los conocemos, y empezamos

a saber de qué pie cojean,  ( y lo digo yo……),

sus libertades son nuestras esclavitud

mientras que nuestra libertades

es dignidad y respecto…… por todo ser

viviente y no viviente que se encuentra

en este planeta llamado tierra, por eso

hoy domingo, he cavilado lo que es

descansar un domingo, entre la soledad

de una pandemia, que se lleva lo mejor

que se puede, intentando que no te

encierre en una soledad, porque no

te lleva a ningún sitio, lo mejor es

usar la cabeza, para hablar con ella

y decirle tu piensa, opina, que yo

dirijo con palabras y en poesía, lo

que tu me digas, cualquier día,

sin tener que ser un domingo, me

vale que lo digas cualquier día……

todo está en nuestra cabeza, tanto

nuestros recuerdos como nuestros

anhelos, nuestros miedos, y nuestras

verdades escondidas en un rincón de

nuestro cerebro que nos guardaron

nuestras madres, para que no nos

olvidemos de quien nos trajo a este

mundo……

el pánico y el miedo se combate con

sinceridad, dignidad, respecto……, defendiendo

a los que están en inferioridad, de vivir

en la condiciones humanas que tod@s

deberíamos tener……

se me acaba el tiempo de hablar con

la almohada, un desayuno, y crecer

un día más cualquiera, de todos

los que hay en la semana……

¡!!hoy domingo me reservo

el derecho de admisión……!!!

 

 

 

soñar y rapikoquear es empezar......

xoves 01 abril 2021

ojos que miran

sentimientos que desean

palabras vivas,

rapikoque que espera.

ojos que hablan

luces que proyectan,

montañas de distintos colores,

fuentes que rapikoquean, mañanas.

gozar de la música

en estos tiempos de pandemia

es como escuchar rapikoquear a los POVOS,

las culturas  infinitas de la tierra.

saborear en las ondas, palabras

que buscan verdades y realidades, de

cada uno o una, dentro de sus

historias vividas en los recuerdos que quedan.

soñar en bosques que protegen

vidas emergentes, que van realizando

dosis rapikoquianas , en mundos

que quieren somnolencias.

la belleza que te mira

cuando escuchas el canto,

es la misma que me mira

cuando sus teclas rapikoquean al lado.

LIBERTAD......PROGRESISTA

xoves 25 marzo 2021

LIBERTAD

nunca dejo de soñar

que yo soy del POVO

que me abre sus ojos con osadía y respeto.

LIBERTAD

es llorar, reír, cantar, …… y pensar……

sin que mis lloros sean tristes

ni mis pensamientos dictatoriales.

LIBERTAD

expresión, palabra, que entra en boca

de tod@s, solo que unos la usan como

grandeza “real”, y otr@s universal.

LIBERTAD

poder trasladar las culturas

por el mundo, sin que lo oculto

esclavice el mundo de actos “de cultos”.

LIBERTAD

razón de ser una/o, dialogante,

estudiant@, inventor@, política de pactos,

rapikocar, sentir, opinar……sintiéndose libres.

siendo mis poemas un desglose mínimo

de lo que la libertad es, para cada una/o , sentirá

muchas mas opciones y definiciones, pero creo

que nunca sería la libertad de desangrar la libertad.

pra sempre, mami......

martes 09 marzo 2021

votando contas

cara novembro

do 1959 un ovario

e un esperma

fixeron festa,

nove meses despois

saíu unha criatura

que non ía ser

seguramente o que

querían

porén unha nai

non perde a esperanza

e a base de tesón,

ise bebe empeza a

despuntar entre viaxes

en tren a Madrid,

vai saíndo pra diante

seguro que a loita foi

inmensa, porén entre

a súa forza que lle

imprimiu ao bebe, cada

ano que pasaba, a vida

facíase mais amada,

os primeiros pasos seguro

que foron dolorosos

porén os pés andaban xa,

empezaba os estudos

coma si o dor non lle

afectara

porque sen sabelo as

forzas pra que a dor

non fora unha guerra

eclesiástica entre capela

e “capela”, efectuábase,

a carballeira non falaba

porque a idade

non lle deixaba pensar,

só xugar e pasalo ben,

era o agarimo que lle

quedaba da esmorga,

porén sabía cá nai

tivo que ter unha

gran loita e pacenza,

pra ser onde se realizou.

a vida fixo por causas

do réxime que perante tres

anos se separaran, porén

sabía có “amor” que habían

creado no rapikoque, anos

posteriores, ía se moi forte despois

 de volver a súa casa.

preocupouse de que estudara

e non só dos homes

que oía, entre sillas e mesas

e baraxas… sobre mesas de

mármore pra o dominó, onde

foise facendo, día a día, coma

aprendizaxe cós números

que escoitaba, verbas da

liturxia, que lle quería impoñer

formas de xogar a que se

revelaba.

mentres o mozo crecía

a nai mais as amigas

ensinaban os pantalóns

polo POVO, ao que eu escoitaba

certos comentarios que non

sabían de onde viñan.

iso todo ía gardando

nunha parte da miña memoria.

xunto co aprendizaxe na

cociña, mentres cociñaba,

sen que as verbas brotaran

ente os dous, porén o mozo

ía aprendendo il só,

porén os versos púñaos

a miña nai, despois no prato,

eran manxares que non se

esquecían.

os viaxes a Coruña era

unha gravidez que eu

lle ofrecía, aos seus brazos

fortes uns cantos kg

polas rúas, ata mulleres

lle votaban piropos

que ollos mais bonitos,

supoño que se sentía

con unha ledicia inmensa

!!!despois das loitas que lle fun

carreando!!!

o tempo foi pasando

o bebe, pasou a mozo

e despois a mais mozo,

porén a súa rebeldía

non cesaba, sempre pensei

de que de algún lado a tiven

que sacar, e sempre intentando

respectar , inda que as veces

das “casillas” sacábanme pra non

razoar, ou razoar de mais,

sempre tiven presente

a educación que me ensinaron

tanto meu pai coma miña nai.

non facía falla de que falaran

pra entender cunha mirada

o que me estaban transmitindo,

inda que no intre non me dera

conta, despois coa almofada

razoaba.

así saín rebelde no pasado

e rebelde no presente e ……

coma poeta non podo

expresar o que unha

verba que aprendín

de pequeno dera en min

tanto xogo, coma pra que

a poesía fora miña forma

de expresión pra abrirme

ao mundo distinguindo

o que o “amor”, ensinoume,

e do rapikoque aprendín

que u odio, a envexa,

o racismo, o machismo……

non están nas ensinanzas

que aprendín de meus pais

sobre todo de miña nai,

polo que lle dedico iste

poema cunha flor do

seu xardín.

de picaso a goya......

xoves 04 marzo 2021

mas claro

esta o día, cos raios

alumeando, ao run, run

do tronos falando, franklin diría.

mais claro

prepáranse obstáculos

cás páxinas ofrecen

pra unhas olimpíadas do pracer.

mais claro

sinto un gozar

ventos que pendulen

os sinónimos da vida.

mais craro

se acurtan

versos

nun tramo enteiro.

mais craro

animo os egos

que dunha crase podes

aprender do universo.

ir crecendo

na craridade dos días

ofrecen exposicións de sonos

có rapikoque preme na tinta.

bolboretas ceibes......

mércores 03 marzo 2021

nacer

o respecto de un/unha

é servirlle a mente

un curso de dignidade.

nacer

a avanzar neste mundo

obriga o medo a respirar

a ansiedade de divulgar.

nacer

despegar unha liberdade

que quere voar, porén

hoxe é o día, da natureza silvestre.

nacer

protexer os silenzos

dos desexos de soñar

pra esculpilos cando todo sexa real.

nacer

sen barreiras onde

toda mentira, saía a luz

pra que os faros detecten onde están.

a cantidade de sonos

que flúen nos espazos

equivalen á sabedoría dos

POVOS, que fortalecen seus egos.

encerro dun mundo......

martes 02 marzo 2021

soño ou realidade

os barrotes dunha escada

devolveron a vida, a sabedoría

do ser  ante a irrealidade pragmática.

soño ou realidade

a forza mental imprimida

nos brazos, derrotaron

a malicia do poder do asfalto.

soño ou realidade

o medo incrustado

nun paseo a catro rodas

descubrín a verdade da mentira.

soño ou realidade

os ríos de inverno

levan auga…… onde os árbores

falan da tristeza dos humanos.

soño ou realidade

o chan disimula

a ciencia dos ollos pechados,

que se abren ante o atentado.

os periplos do tempo

adelgazan á memoria

do pasado, que con rapikoque

endureceu o ego dun paiaso.

a vida non é padecer......

xoves 25 febreiro 2021

vida

paso a paso

vamos camiñando

entre obstáculos  pregoados.

vida

os montes da sabía

embelecen cando

ditan ramas novas.

vida

a terra

volvese fértil

en períodos lunáticos.

vida

a lúa respira

en noites de radio

mentres durmimos ou traballamos.

vida

os ollos que miran

existen coma mares

cás odas fanlles  poemas.

vida

compartir as raíces

que escoitamos do mundo,

é o rapikoque que fala no barro.

fillas que amaban seus mares......

mércores 24 febreiro 2021

pecho

a realidade que prodúceme

acariciar os sentimentos

que se verten no mapa da dignidade.

pecharei

sonos que fomos cumprindo

entre desgaste puerís

de alleas sociedades que

non deixaban as odas sobrevivir.

pechade

os silenzos obtusos……

os silenzos racistas……

os silenzos que fan dano a humanidade…..

pecharemos

as contradicións que nos

confundían entre verbas

profundas, que mitificaban a coherencia…..

pechan

apéndices sociedades……

apéndices artistas……

apéndices da sabedoría……

pecharon

nais das inclusas……

nais de voces escritas……

e  rapikoques  que viron seus curazóns sufrir.

unha mel de expresión......

martes 23 febreiro 2021

causa, secuencia

levantar do chan

o reloxo do tempo

pra que a foto quede bonita.

causa, efecto

cuspir ao chan,

acender un  misto

e desaparecer por onde viñeches.

causa, dor

transfigurar o que

a maioría berra pra

tapar os sentimentos da causa.

causa,  ver

estiven na mani

voltei pra casa tranquilo

e vexo o que non vira……

causa responsabilidade

unha vez composto

o relato, a causa desaparece

e queda stallone… só ante o chan.

causa, rapikoque

nunca te deixes levar

polo misto que desapareceu

senón pola secuencia do real……

axioma xigante

luns 22 febreiro 2021

hoxe van a alza

mañá non se sabe

seguro cá baixa,

son homes sen escrúpulos.

os grupos raciais

venos en formas

unhas veces moz@s,

outras mulleres, outr@s……

a luz non lle deixa ver

mais alá, có percorrido

de volta a un pasado

de sangue entran as verbas.

a moral non a dan

axustado, para que o mundo

se vista de amor, porén a

percepción, revíraselles, cara o sol.

os números non lle cadran

porque son tan naturais

que recorren, recorren

porén non saben a quen.

chámanme o home do tempo

e non se dan conta, que son

sen tempo pra rapikocar

unha vida de ledicia……

negar á menor......

martes 09 febreiro 2021

negar a maior

pode ser unha obstinación

que túa mente transporta

“ficción” cando e realidade.

negar a maior

agochar no pensamento

o que fixeches, e alguén

descúbrete “coas mans na masa”.

negar a maior

estar pisando día tras día

voces extraterrestres

que ti chamas, pra ameazas.

negar a maior

ver o que non queres

ver, e non ver o que

non queres saber.

negar a maior

impoñer razóns

que non teñen sentidiño

mais que teu ídolo agochado.

negar a maior

ver un flor e dicir unha pedra,

ver un colibrí e será unha culleriña,

ver unha mosca, que va, será un violín.

meandros naturais.

xoves 04 febreiro 2021

algo fío, o tempo

transcorre de pasaxe

en pasaxe coma xílgar@s

na liberdade, fora dos barrotes.

algo fío, en noites

de pronomes, verbas

e frases que revolucionan

as verdades con novos poemas.

algo, fío, poder ver mares

onde súas sociedades

sexan xenerosas á beleza

de quen @s  mira con delicadeza.

algo fío, ver montañas

que miren iris moderados

onde a bela ledicia

 xurdan lenzos, pra pinceis abstractos.

algo, fío nos silenzos

do día, coma as calcomanías

saturan de cores

a danza dos números dos reloxos.

algo fío, que recitar en

rapikoque, leva

as estrelas bailes

que se perden polos horizontes.

feromonas rapikocadas......

mércores 03 febreiro 2021

o ar que move os lisos, febles,

rizados, retos, ondulados, pelos,

na media noite resémbranse,

e parece o que non é……

o ar escoitase no horizonte

mar, que se vai achegando

a costa ao mediodía pra

un almorzo sen frituras……

agochar nas rochas

os ventos do pasado

coma feces románticas

de correntes snob bárbaras.

a chicha que atafego o mal

humano, entre sombras azuis,

rematan en sangue e dor,

que quenta feromônios da ira……

os ollos espidos que miraban

seducións sobre umbras do sil

que estila cor nos ollos rapikocados

sobre o verde val do horizonte lonxano.

ben o suxeitador desperta

da pedra, dura coma azucenas

que se reviran a vida, e desvelan

verdades agochadas  nos silenzos……

"o platano do lorenzo......"

martes 02 febreiro 2021

os voitres que limpan

a natureza de quen foi

alimento de animais, son

metaforicamente a bullión humana……

o paspallás é o rol

có os humanos agochan

dunha agresividade,

volvéndose  non grato.

o bufo a oda da escuridade

dos soños, pra que non

se vistan cunha bata

cós leve a ledicia persoal.

a serpe é o macho

que defende a femia

pra xustificar cunha tal,

non podes vivir, pra non “arrastrase”.

a víbora agochase no medo

produto das cornudas

verbas de mentiras

que asexan na camisa……

a cola protectora dun sen fin

de historias, que nas “barras”

entre copa e copa desenrolan

novelas, do que poder ser as “medidas…”.

algoritmos en positivo......

martes 26 xaneiro 2021

escoito, escoito,

música que me distrae,

que me poetiza,

que non sinto as verbas, porén si a voz.

escoito, escoito,

música da terra,

que me ensinaron

que hoxe descubro, con moita pena.

escoito, escoito,

coma se serven dunha cultura

que reina no espazo

coma si outras, fora de segundo plano.

escoito, escoito,

có reto é moi apetecíbel,

pra enfrontarse a dilemas

que veñen dun pasado obtuso.

escoito, escoito,

que vibra a morriña, que desperta

da paixón,  de músicas que teñen seus egos

pra ensinarnos outros tipos de emocións.

escoito, escoito,

que non é unha critica, senón unha construción

que positiviza  un pasado, presentando

un presente de moito “amor”……

unha muller dupricada......

xoves 21 xaneiro 2021

estoume lembrando dun portugués

xenio da arte da escrita, “Saramago”,

do libro o “homem duplicado”, e pensei

porque non facer un poema a muller dupricada.

perante o día esquece o día anterior

porque realizou o soño que tivo

e sentiuse satisfeita coma foi

gozando entre o teatro e a lírica.

ao serán dupricábase o traballo

entre os dedos que marcaban

as teclas, de ver coma unha

vida, era posíbel chegar ao “amor……”

pola noite busca na almofada

a continuación, porén parece que non,

e quedándose dormida, empezou unha

nova aventura……

o despertar cun sorriso entre uns ollos

ca delataban de pracer e de ledicia, pra

comezar outro día, buscando no sono

o debuxo cá vida lle quería agasallar, co “amor”.

transcorreu o día, estaba nunha nube que

flotaba entre a imaxinación e a realidade,

dupricaba a mente en vez de dúas a catro

percibindo e lembrando unha verdade, dun sono……

confinando usos......

mércores 20 xaneiro 2021

distingo cores humildes, feros, bastardos, fieis,

tocaovos, incendiarios, violadores, machistas,…

e podiamos seguir clasificando, a variedade existente,

que describo pra darlle o tratamento dunha vida en positivo.

o branco, representaba a neve maldita, odiada, pra algúns,……

a rendición pra outros, a blasfemas, a corrupción,… pra outros,

e a mentira ou desafogo pra mulleres do POVO…

unha forma de subsistencia…… no mundo.

o negro representa a negación, o racismo, pra moitos,

o sofrimento, o dor, (escrava das mulleres), o escravismo

prolongado no tempo…, as sombras dos batas negras

que impartían medo, e pagos por vir a vida…

o azul a cobiza, as mentiras creadoras, os soños

perdidos, o supremo ditatorial, a doutrina do dor, medo

odio, amor, …as violacións, enfermidades, o castigo divino…

imposto dende as alturas versácúlas .

o verde a morte en nome de…

as guerras en nome de…

a fame en nome de…

o sacrificio da terra en nome de…

o amarelo agochaba a ledicia

oprimida, có machismo usaba

coma pai creador dunha costela

pra que as flores nunca tiveran beleza, entre outras cousas.

o futbol das mentiras...

xoves 14 xaneiro 2021

remata o silenzo, ábrese a

esperanza día a día, esparrando

polo chan as bagoas que fixeron

de nos, penitencias adscritas, ao divino.

remata a soedade que se esculpía

en saudades vividas, en avatares

egocéntricos, en posición absurdas

que freaban os avances de vivir a vida.

remata un ano, no que o mundo

ía a deriva, porén vai encouzando

os delirios de grandeza, en simpres

procesos de dirimiran en verdades sentidas.

remata o sufrimento, có mundo

padecía, escoitando as mulleres

loitadoras, que vannos ensinando co

que queren a dignidade sen trucadas.

remata que políticos enxeñeiros

das mentiras, váianse coñecendo

día a día as estrataxemas que

usaban, pra que o POVO sufrira.

remata as voces malditas, que navegaban

polo mundo do dor, practicando sobre o mundo animal,

sobre o clima…… coma si con iles non fora nada, eran oídos xordos,

 d@s que loitabamos, os que sentiamos a deriva da terra.

frores do xardín......

mércores 13 xaneiro 2021

nun xardín naceu fai tempo

unha flor, que perante tempo

descubriunos a razón da vida

dunha nai que soñaba, !algún día……!.

o xardín xa frorece marcando goles

a brancura da neve, que a tiñan

secostrada, os delirios de grandeza,

das mentiras, e dos roubos que facían.

xa non sentimos a envexa,

xa non sentimos o dor que crucificaba,

xa miramos o presente – futuro,

xa esquecimos o pasado “infernal”.

onde o “amor” cubre as capas

da ledicia, que enfreaban os pensamentos,

paralizando a beleza, que sentiamos

cando crece iso que tod@s sabiamos.

bailamos e danzamos entre o gran

truco final de love of lesbian, coma

síndrome da ledicia, recolle os e as músic@s,

expresando en distintas formas o “amor”.

dicían uns/as poetas, que non se soña só

na almofada, senón que día a día tamén

as forzas se unen , e non se apagan, senón

que rexorden historias nunca cridas……

forza culinaria......

martes 12 xaneiro 2021

soaba a canción, soaba a soño,

despertaban medos de paixón

mentres cocíanse uns ovos

que ían valer de inspiración, ben.

unhas sardiñas de lata

impregnaron o prato

buscándote entre o aceite

e vinagre, que soaban, ben.

o toque vexetal poñianos

un roxo tomate, e uns espárragos,

cá terra mirábate co goce

da saúde, que sintas amábel, ben.

mesturando os dedos na sal

dáballe a salitre necesaria

có mar dende o seu curazón

obrigaba a falar do “amor”, ben.

o garfo, era o final dunha historiña,

comida dun amencer onde a xeada

imprimiu o frescor dos silenzos

pensando en ti, un día craro, ben.

unha cervexa, abría o apetito

coma bicos, protexendo o “amor”

de miradas visibels, pra que o vento

os leve aos beizos queridos, ben……

pimentos son

xoves 07 xaneiro 2021

estas soa, soan as campás,

non é morte, vibran os silenzos,

aparecen os medios, non danan

o violín, e a voz que sae fresca e lucida.

móvense as follas, empezan

os tambores das verbas, que

degolan as pisadas malditas,

e enraízan da terra a sabedoría.

os dedos deslízanse polas teclas

dos talos que move o vento

nos bosques das meigas, seducidas

pola luz da lúa, pra brilar as estrelas.

o baixo escoita os ruídos dos vivos

que se moven na natureza

con olfacto e ollos dos espías

que divagan mentiras entre os grupos.

as voces agora , se escoitan

agora no berran, agora acompañan,

os silenzos cá atmosfera dilúe

os pensamentos cá música expresa.

era unha voz soa, agora son millóns

que respiran desagregando nos

bosques os faladoiros dos árbores

que deseñan nos curazóns das letras.

a enerxía non se destrue, armonízase......

mércores 06 xaneiro 2021

verbas que van de baleiro,

andares seguros, de amenceres

fríos, árbores que seducen o

vento, pra renovar o vestiario.

vías que atafegan as rodas

na tensión do condutor, no que

a prudencia faille pensar que

ir a modiño é o millor.

horizontes expectantes , que regan

proxectos novos, que inverten

no desexo da humildade creada

polo soño do individuo ante o “amor”.

respostas da vida que envolven

miradas entre os cristais da fala,

permitindo ó océano da sabedoría,

que ilustre baleas entre divas.

bálsamo florecido que engulen

poemas adscritos a redacción

pronunciada pola lingua da razón

do entendemento das experienzas compartidas.

espallar a cultura educacional

dos egos, e das colectividades

enxalzan non só o de un ou unha, senón

o de todo o mundo da fala de cada POVO.

"cine mudo......"

martes 05 xaneiro 2021

claqueta, son, xa, empeza

a función, érase  unha vez

os homes que gobernaban o mundo

sen piedade, a envexa, a destrución…

claqueta, os séculos pasaban…

a vida cada vez mais controlada, o POVO, a fame

as guerras, o dominio das familias, as sombras

agochadas , por todos sitios… vixiaban.

claqueta, o tempo que lle pasa?

esta coma fora de si, porén vai

facendo o mal a quen?..., os nenos falan,

 limpa  teñen a mente, non saben, porén falan…..

claqueta, as escravas do sexo,

as escravas da familia, as escravas

dos soños perdidos, as escravas da

razón…… sempre en segundo prano.

claqueta, o mar tamén fala, o paisaxe

tamén fala, os ríos tamén falan,

os animais tamén falan, as plantas tamén……

os astros tamén falan, o firmamento tamén falan……

claqueta,  non é frío

o que teño

nin calor o que padezo

es ti, que me enfermabas, co tempo, home.

ano novo......

luns 04 xaneiro 2021

sentarte e abrir un

novo capítulo no nocturnol,

remexe novas vibracións

que van aclarando o mundo.

polinizar un ano produtivo

na pandemia, embelece a

mente de calquer poeta

que aprecie a cultura da terra.

esperando, espero, cás algas

alimenten coma o prantón

de soños, cós mares necesitan sen prásticos

que apremen  a convivencia dos residentes.

especificar o alento

d@s loitador@s que deixan a “pel”

por coidar de quenes se ven

perdidos das minúsculas letras.

empezar un ano novo

con novas flores poéticas que o

único que fan é dar enerxía, pra

que a forza da loita sexa individual e colectiva.

dita…… emprender nova vida,

apaga pantasmas pasadas,

envolven soños presentes e

proxectan luces nos faros da vida…..

somos a sombra da luz.....

martes 22 decembro 2020

un mínimo terremoto oíuse

nalgures, estaba en silenzo,

o moble empezou a facer música,

coas copas…..

na cociña os electrodomésticos

acompasados, vibraban sen parar

o que enriba tiñan, na mesa os

bártolos resoaban coma tambores

e de repente un pano fixo o silenzo outra vez…..

eran as odas do mar

que o vento as facían

cantar, ou eran as bruxas do bosque

que afloraban os sentimentos…..

foron dous, tres segundos, non o lembra

porén gravou a música que silenciaba

o medo ao despertar dunha pesádela

que non foi realidade…..

ledicia….. as carreiras de obstáculos

sálvanse saltando as vallas, na vida a ledicia

non e o saltar ao oco, senón, o razoamento

ao despertar un día tras outro sen molestar…..

instruír pra vivir.....

luns 21 decembro 2020

as pálpebras ábrense na luz

da mañá, despexarse da

noite dos soños, pide un

almorzo, que faga levar a mañá.

o serán rende o que producimos

mentres o sol, non lle da paso a lúa

pra que a poesía volva entrar

na fantasía  da miradas dos soños.

son moitos os silenzos

que existen, uns sepárante,

outros adíante, outros sofren, e os

bispados  aproveitar a ocasión, pra mandar.

a amizade soporta todo tipo

de crenzas, porén o que non soporta

son doutrinas que impoñen o adoutrinamento

que se non os ves, apacéntante coma o gando.

ledicia…..chegaches sen pasarte polas estacións

da morriña, dun mundo que escoita a vosa

maneira de loitar…..

pra que o presente- futuro sexa o “amor” do mañá…..

vivir, sen mentiras.....

domingo 20 decembro 2020

cientificamente un mais un

é dous, un mais dous é tres,

tres mais un ´catro, e catro

é igual a cinco, porén conco non é igual a catro.

si a pandemia vai polo mundo

a súas anchas machistas,

o feminismo segue traballando

pra reducilo a unha sempre melodía.

o clima xa non escoita

as directrices humanas

revelase ante os seus deuses

pra escoitar a prebe có admira.

o tempo pasado falece por si,

só, coma o atlas foi división

de culturas, o tempo presente recupera a vida

de civilizacións perdidas, sen mirar o pasado.

ledicia….. o coidar de noso praneta

non só busca a realidade da vida

senón busca cás mentiras no apreman ó

POVO, coma si foran “deuses” na “sacristía…”.

por un mundo de ledicia.....

venres 18 decembro 2020

que diferenza atopo hoxe en día

entre xente e persoa, segundo

escoitaba a través do tempo

entre barra e barra nocturna.

uns falan da xente coma terceira

persoa, agochándose a súa persoa

coma ególatra , ante a opinión desta,

a charla ía xenerándose coma tal (“ era il…”).

a persoa ignora a xente, faise persoa,(no tempo)

a xente omite as persoas,

as xentes son as sociedades oprimidas, “a prebe”

as persoas son a xente de ben.(viven do conto)

as persoas son intelixentes

as xentes funcionan coma rabaño das persoas

cós enganan, funcionando coma primeira persoa.

ledicia….. testar as verbas dun mundo, fun

comprendendo, que hai listos e parvos

uns traballan pra o receptor a cobranza da “verdade”,

e outros son o resultado das mentiras, coma don de xente…..

historia da civilización.....

martes 15 decembro 2020

no mundo das mulleres secostrada

polas civilizacións reinantes, agóchase

as mentiras impostas por un ilustrado

que foi exendrado non se sabe por quén.

a partires da historia, o mundo

volvese salvaxe, usando a muller

coma “prostituta” pra os seus praceres

que derivan no negocio mais rentabel

da humanidade, escrito por “escritores”.

podiamos desenrolar toda unha teses

de coma funciona, hai mulleres pra os

oprimidos, pra os violadores, pras guerras

pra os políticos, pra alta liñaxe, hai mulleres…..

as mulleres son as barbies

dos homes, que sen xogar de pequenos

aprovéitanas pra xogar de maiores

pra matar o medo a súa liberdade.

ledicia…..revirar a historia non é

so traballo do feminismo senón

de homes que teñan os “ovos”

entre as pernas e non na cachola…..

levantemos os mortos pra que descansen en pazledicia.....

sabado 12 decembro 2020

agora que morreu o crego

que nos iluminaba con verdades

eclipsadas de mentiras transportadas

do pasado.

agora que morreu o ditador da

estirpe do pasado, que endurecía

os dicionarios con verbas asasinas

insultantes….. e cridas polos foros

das verdades históricas, que eran venais

mentiras, onde heroes que salvaban sempre

os POVOS, pra enterralos en cunetas malditas.

agora cós ollos ven o que queren ver, a cultura

dos POVOS, que sempre os sinalaron do terceiro

mundo, “os sen nome”,”os que non existen”…..

saquemos os espíritos dos mortos pra que divaguen

polo mundo, a razón da súas verdades, e sen

rancores, e se dilúan no descanso da paz ledicia

pra que súa dignidade non sexa borrada da historia

e sexan os fill@s da terra que na divulguen coa sabedoría.

ledicia…..nosa saúde esta preparada pra que os desertos

solten adrenalina que fortaleza da terra, os oídos dos

silenzos que agocharon nosas heroínas.

morena.....

venres 04 decembro 2020

lembro coma entre os teus brazos

paseabas, un pesado, de ollos bonitos

dicíanche cando íamos polo veirarúas.

lembro o castigo no que me obrigaches…..

que me serviu có tempo, pra entender, co

que existía pra o mundo, non existe, só recolle

voces do mal… que nos “cuspían” sen sabelo.

lembro a educación que nos deches a nos

e algún pinito fixeches que deixaches pegada,

podo dicir que non facían falla verbas entre nos pra que

túa intelixencia afectara en min, só unha xenia…..

lembro que cos ollos  te miraba,

coma as mans cociñaban entre os fogóns do gas,

ou da madeira queimada, pra que no meu

cerebelo inculcaras a cociña coma arte culinaria…..

Ledicia….. dicíasme que fora o millor, e eu dicíache

que pra que, si consideraba a tod@s por un igual,

e o sigo pensando, porque ninguén pode ser “rei” pra asoballar

os POVOS, nun mundo de sufrimento, cando a Ledicia ten que “namorar”…..

baguala Maradona.....

martes 01 decembro 2020

educación, educación, educación

que é?

me pregunto, me pregunto, pregúntome,

escoitar, escoitar, escoitar, porén non é non…..

educación,  educación, educación,

si é si, si me respetas, e si non é non

si é si, si non me berras, e si non é non

si é si, si non  me vixías, e si non é non

sígote escoitando, porén estas calado…..

educación, educación, educación,

si é si, si non ameazas, si non é non

si é si, si non me vistes, si non é non

si é si, si non me  pisas a fala, se non é non…..

educación, educación, educación,

si é si, si os meus soños son ceibes, si non é non

si é si, si meu corpo e meu e decido eu, si non é non

si é si, si me miras dun igual, se non é non…..

Ledicia….. hoxe masturbo meu ego

que quero incumprir dun ego educacional

cá sociedade me ensinou, o que eu non meus

pensamentos escoitaba, “e nunca vos atopaba”….. o si é si…..

obvio, un pelo baila sobre a miña cachola

sabado 14 novembro 2020

Así escribían as chamadas democracias, enturbadas

de verbas pra que xuíces, políticos….., escribiran entre

liñas  leis  que só iles sabían descifrar, pra tapar todo

tipo de corruptelas….. e a hora de protestar os POVOS

era a única ferramenta que tiñan porque cando chegaban

aos xulgados votaban ao traste, todo o que podía significar

democracia pra os que entendían o que tiña que ser, porén

non era mais cunha democracia secostrada por todas as

oligarquías do mundo, pra defenderse do POVO, e telos

controlados en toda intre…..

De aí cando se atoparon coa realidade actual, déronse conta

que iles mesmos estaban dicindo o que non podían dicir

pubricamente, descubríanse todas as artimañas que usaban

e trampas que desenrolaban nas verbas do POVO, pra que

alimentaran o odio….. entre o POVO e era a forma de que nunca

puideran vencelos, porque nunca daban chegado, o POVO a cima

xa que non sabían interpretar as verbas tal coma era o significado

das mesmas, ata que descubriron o significado da negatividade das

palabras, foi a forma de chegar a cuspide sen derramar sangue entre

os POVOS, senón a que era e é  a sangue diles os oligarcas…..

pra elo non poden quedar atrás pra evitar mais sangue morta diles.

Ledicia…..non leas poemas negativos

 que non che fagan pensar na

nada, que túa mente non sexa

 razoar o significado da realidade…..

branca neve polo norte, polo sur

sabado 31 outubro 2020

sei que me ves

sei que me controlas

sei que me estudas

sei que me odias con aplausos.

son o que queres que non sexa

son a virtude do teu egoísmo

son o parasito da túa realeza

son a vestimenta dos teus odios.

son a polvo que ti esperas

son a sangue que ti non levas

son o refuxio que ti non entras

son o amor que ti me envelenas.

so o aplauso que ti quixeras

son a noite que penetrei no teu ego

son a rabia coa que despertas

son o que fun e búscame entre a merda.

Ledicia….. os trocos son novos

movementos que deixan o pasado

arquivado nun chip e presentan

nova epopeia dunhas mulleres saudables.

tempo cos cuidados.....

venres 30 outubro 2020

di a canción dous non é…..

igual que un, mais que un…..

coma os versos cando fan…..

poesía escudase na verdade.

As inxustizas que programan

persoas que teñen o poder de

xulgar, non é co agravio cara esas persoas

sexa tal, senón a cara que proxectamos ao mundo.

A praxes dos soños realizados

por sentimentos que practica un

ego de egos, onde a igualdade

d@s individu@s e o éxtases do pracer.

A vida escoita ruído que unhas veces

raia a imperfeción do individuo e outras

a perfección da dignidade cás

persoas fan por un mundo mellor.

Ledicia….. “idealizarnos”, entre coma,

as odas planean entre os mares,

proxectando enerxías  positivas,

entre recordos pasados e presentes…..

conxuro de bruxas.....

sabado 08 agosto 2020

non somos o touro

que queredes dominar,

somos persoas, que de ancha…..

vida, sabemos estar no mundo…..

sustituíchedes os escravos

nas prazas romanas por touros

drogados, que dende os

arrefeces dos pasados

mares, encubríchedes as mentiras…..

blasfemades verbas sen sentidiño

xa que voso vocabulario empeza

a defenestrarse polas cloacas,

saíndo a flote toda a merda acumulada…..

por si fora pouco, abandonades

vosas nais, tirando ao lixo

o porque estades no mundo, sodes a

sinistralidade patriótica do estornudo…..

Ledicia….. coma se espantan

os espartanos, cada vez cás mulleres

soltan lastre cara devolver a dignidade

aos POVOS, pra que  non sexan torturados mentalmente…..

 

p.feijoo...

venres 07 agosto 2020

a maratón da vida

empeza cando a vista

encaixa, despois dun desenrolo

nun corpo que o foi criando con todo o seu…..

todo é unha ledicia nun mundo

novo, de sorpresas que vas descubrindo

pola perspicacia do saber

que é isto, e esto….. todo un apredizaxe…..

crecías entre tebras, que che

agonizaban por imposicións dunha

sociedade, que empregaba mais

o negativismo có positivo da vida…..

engraxaban as túas neuronas

con tolemias, con reducións de intelixencia

pra someterte ante unha sociedade

que só miraba o seu egoísmo duns ante outros…..

Ledicia….. os “machos”coma os cinco…,tardan

en recoñecer que demostrándolle ao toro

de que o mata por dominar seu mundo

encobren a cegueira (Saramago) de non ver a ledicia do mundo…..

 

contan dous o resto palla.....

xoves 06 agosto 2020

a poesía “dispara” lambetadas

de verbas, adscritas a dicionarios

que estaban dirixidos por machos

das violadas señorías, discutían necidades hipócritas.

os saloucos impregnados por poetas

que a cantos das musas, agochaban

e sentaban nos “banquillos” das sombras

as escuras hipocrisías de quen mandaban.

os reloxos do tempo deseñaban horas

onde o POBO non era igual cás horas

cos POVOS dispoñían, nos traballos

o “choriceo” das horas extra, por ser bondados@s .

a versión dos capitalistas era moi

crara, nas súas mentes eramos números

por iso era primordial cós segundos sempre

recaeran na patronal, xa que de falsificar sabían.

Ledicia….. a patronal futbolera ten unha calculadora mental

que vende as cidades coma seu pai, a costa do fútbol, agochándose

en mentiras numéricas, que os siareiros cegos, escoitan só lacaios

do mal, sen importarlles o futuro dos seus fill@s, que son a base do mesmo…..

 

autobomba explosiva.....

mércores 05 agosto 2020

figúrate nun espazo onde

as mesas escoitan, as silas

tómante a temperatura, e

o viño contrólate dende enriba.

voltas ao día seguinte, e buscas

onde non te controlen, e atopas

que todo esta ocupado, só que o

escenario trocou, agora ti escoitas o que se di…..

chega a noite, e a pregunta que te fas,

e coma é, o que  antonte falei, é comentario

de hoxe, será o COVID19, ou espias…

ao día seguinte les no periódico, e son

noticias que falan do que ti falabas só

que reviradas, e implicándote non se sabe que…

Ledicia….. que home non escoita un “amigo”

falar da vida, das cousas que ocorren no mundo

do barrio…..ti pensas que a ledicia xorde…..

ea conclusión que levas é que chámante un paiaso…..

 

vaivéns da ledicia.....

sabado 01 agosto 2020

música, música, onde estabas,

espallada, solitaria, desmedrada,

aos oídos das persoas que te

escoitaban baixo pirámides adestradas.

música, música, atopácheste nun

burato agochado nos sentimentos

dos artistas, pra apelar as nostalxias

a veces e as ledicias outras sen que…..

música, música, non abandones istes

intres de ilusións, sen sentir que

non só tocaches pra min, senón pra o mundo…..

música, música, os dedos das mentes

dos artistas van tocando os compases

que tod@s vamos sentido en distintos intres…..

Ledicia….. non soamente te vexo tocando

os distintos instrumentos que polo mundo

circulan, senón que as verbas acompañan

con doces melodías pra quen as escoita…..

 

desvirgando a dignidade e a lealtade.....

domingo 19 xullo 2020

A dignidade é o que reclamas dos demais cara un, o un cara os demais, ven sexa dun goberno, un amig@, ou familia, incluso cara os animais, ou o coidado do planeta, dentro de cada cal, o que poda aportar, porén sempre dentro dun gran respecto cara tod@s,

Lealdade  é obedecer a alguén pra aproveitarse das persoas pra beneficio propio, ben sexa dun goberno, empresa, partido, etc…

a lealdade entendida en positivo, pode ter un significado positivo de respecto a tod@s, e dicir si traballas pra un goberno, empresa, etc… debes manter esa lealdade, porén sempre en positivo, xa que si digamos esa lealdade é pra facer dano ao POBO, ou calquer outra cousa, xa non estamos falando dunha lealdade positiva, senón dunha lealdade negativa, digamos que é o que hasta agora exercíase, quenes eran leais os que no seu cerebelo non tiñan nada que dicir mais có que lle mandaban que fixeran, non podía pensar por si mesmo,

estaban zombis, e éralles igual “foder” un familiar, un amig@, ou calquer cousa con tal de que obedeceran o que lle pedían as consecuencias il nunca as ia ver, entre almofada podía “pensar que animalada” o que acabo de facer.

Digamos que ata hoxe un leal era unha persoa sen valores concibidos, sen sentimentos, que incluso mentía e mentía con tal de defender un proxecto o cal “sabía” que era mentira, porén era o que lle pedían, e tiña que cumprilo, por que senón xa sabía o que lle quedaba…

Nas guerras os historiadores, periodistas… contan o que ven ou o que oen porén a hora de narrar certas cousas fano baixo a batuta do xefe da orde, e si esta contando algo que non lle interesa, esa persoa queda desahuciada, fora do terreo de xogo, chegándose incluso a dicir hipocritamente “fogo amigo”.

De pequenos ensináronnos cá lealdade só as viamos nas historias contadas dos nosos antepasados nas batallas dos heroes,…que por certo sempre eran homes… ¿será cás mulleres non eran leais?..... ou só as usaban pra que as violaran…..coma divertimento das tropas…..

unha copa por aquí, outra copa por ala, e así matábanse a conta da lealdade…..mentres dende a cama dirixíanos…..

Podíamos estendernos mais porén eu non son leal a esta negatividade que nos queren facer ver algúns medios de comunicación (dirixidos…) cando iles dende a súa poltrona nos queren levar a un canellón sen saída, mentres iles engrosan billetes e billetes “falsos” pra seu “bolso” ,

de pequenos ensináronnos o que era unha lealdade cara un ditador…, porén non nos ensinaron o que é a dignidade o respecto, cara a xente humilde, xente necesitada….. vendíanos que era a vida entre comiñas(así é a vida), porén baixo o seu paraugas, non o da realidade, mirabamos a outras persoas que non eran do noso entorno coma bichos raros e ninguén dicía nada, porén si ti os defendías ti ias fora do sistema, eras espírito de contradición, …..    ( exemplos eran moitos…..), ou si te poñías do lado feminista xa eras unha muller, un todo fundamentado na mentira, onde os homes nos iamos facendo ideas confusas, segundo ías crecendo, ensinábanche o que era votar un “polvo (follar)”, pra distinguilo do que lle chamaban o “amor”, levándote as prostitutas, e ese era o primeiro contacto que tiñas do que era unha muller, ensinábanche a beber, porque como dicía un anuncio era cousas de homes, esta é a lealdade que nos ensinaban, pra despois dicirnos que isto é a felicidade entendida por iles, ensinábannos a odiar o alleo chámese negros, xitanos….. por que non era da nosa sociedade, eran proscritos, razas inferiores, ensinábannos o maltrato animal…..e nos coma plebeos eramos leais a seus dogmas.

Por iso agora atópanse que nin iles mesmos saben o que a dignidade entendida coma un respecto a un todo.Viviron sempre nese estatus e non saben outra cousa que pensar en negativo (conclusións pra un domingo de xullo)

tempos de ledicia.....

venres 17 xullo 2020

Estabamos nunha soedade de un mundo perdido

de animalias humanas

que anacronicamente

eran inferiores as mentes craras.

Non abandonamos o barco

da esperanza, porque as gañas

son mais, cás derrotas, os sentimentos

son mais fortes cás mentiras, das que se nutren.

Non vamos de vítimas do pasado

que algúns queren vaticinar,

as vitorias empézanse de cero

pra tombar o despotismo férreo de olores putrefactos.

Seguen a gozar das mortes, das violacións…..

que son os que engordan o medo a verdade

porén os silenzos empezaran a saír

do túnel do tempo, coma a auga das fontes que brotan.

Ledicia….. as flores xa están nos campos

os días amence craros

as noites soan a música

e empezamos a educar dignidade…..