Marexadas

venres 23 setembro 2016

Porque o limite de escribir

nunha liberdade que transcenda

a costas dun poder corrupto

da ás de crecer sen abafar o mundo.

Arelo chegar o dominio das verbas

que involúcrense no Pobo

pra que cando necesite subscribir

ca fame deturpa os corpos, pódese sobrevivir.

A luz coa que vertebran as mentes

os silencios por medo a opinións

que degoiran verter sobre o Pobo

as bandurras que citan prensa innobre.

Nosa sabedoría esta trocada

por non dignificar os soños

que embalantonan o poder, do sufrimento

pra abrollar destinos co Pobo desexa.

Valorar co Pobo arrepaña os alaridos

cos de traxe inculcan directrices

que lle fan crer que son soberbiamente

intocables ante os ouveos dos lobos.

Aine, o vento suca os mares

onde as mareas mobilízanse con acritudes

que o Pobo resposta coas miras

dun futuro enriquecedor pra o mundo.

Mareas Vivas

xoves 22 setembro 2016

Interminables cóxegas daría

sobre o corpo que palpita no teu

andar silencioso, porén ó mesmo

tempo xogas, cuns cabelos frondosos.

O libido infrinxido no intre

que depositas esa mirada que

esconde no teu ser, un viño sobre

os beizos que non se engurran ante o cristal.

O sono que nunha noite visitáchesme

entre as sabanas, emprendiches

unha forza sobre meu corpo

que espertei todo mollado entre laios.

Estas coma ausente

cando ó meu diáfano paso

suco os teus lares sen esquecer

co alento che delata entre papeis.

No orgasmo da ausencia dos corpos

copan as miradas cos sonos desvelan

as caricias que martirizas

con pegadas sobre mentes opostas.

Aine, os salaios, as risas

e os plaxiados corpos que se ven

de día, recórdame eses ollos

que miran as montañas e mares de Galicia.

Río miño

mércores 21 setembro 2016

Cánsome de tanta barbarie

que se desprende polo mundo

sen darlle unha saída a vida

pra remar xunt@s no barco do amor.

Cánsome de políticos que me

oprimen, e me exasperan os sonos

dese futuro, que temos saudade, sen partir

corazóns nos desertos desterrados.

Cánsame de votar, e que o

estatus na sociedade sexa un

delinquir contra o establecido

por falla de pensamentos estatísticos.

Síntome que frecuento o negativismo,

ca xente ten por medo a un positivismo

que emerxe do estatus do mundo

pra asentarse na mente dos pobres.

Ser un analfabeto que escribe

retóricas verbas nun mundo

de enxeñeiros que so miran pra

o billete do seu peto, débeda superimposta.

Aine, coma facer cos solitarios

destellos que se producen nos cerebelos

se fagan virais en terras

que por estupidez, vertebran silencios.

Mareas mortas

martes 20 setembro 2016

É hora de pasear

e mirarlle os ollos o futuro

e saber co traballo

virou de facto todo sentido.

As extensas mañas

oprimen de cando en vez

os paos que nos deron

a grella de sabuxos.

Querer dar agarimos

en compensación a anos escuros

que nos deron por vento

e agora queren remediar con bicos.

Os rebeldes sentimentos

é hora de que dea seu froito

se non nos deixamos levar

polo presente senón facer memoria.

Algo debe sentir

noso ego

si plasmamos en revolución

a papeleta que dignifica o noso.

Aine, non deixo de alucinar

nin entendo aqueles que critican

todo o ano e despois

fanlle a pelota a un presente-pasado.

Río Ulla

luns 19 setembro 2016

O descontrol entre ideas iguais

que queren impor cada un ó seu,

chega a unha conclusión que se cegan

e non se sabe cal prevalece.

Si todas únense

mirando pra un futuro

sen que acha egoísmos

o porvir será unha victoria.

As correntes emancipadas

da mente, escorren vultos

de sabedoría que chegan ó Pobo

debuxando verbas sobre o lenzo.

Todo éxito albiscase no pensamento

que cando soltas as verbas

non se dilúen co vento

porén viaxan nun indefinido tempo.

Plasmar nunha festa

as distintas versións ca música

nos ofrece nun pequeno espacio-tempo

ten que mirarse entre tod@s nun equilibrio.

Aine, non importa a disfunción

ca vida nos da, en aras da crises,

senón usamos a imaxinación

pra vencer o medo que nos impoñen.

Mar de alborada

xoves 15 setembro 2016

Quero non deixar de pensar

que vexo en cada viño, un sorbo

do teu manxar que anicase

no meu corpo coma unha flor de azar.

O destino non flúe coma as estrelas

do mar, cando entre fusco e lusco

mírote dende a lonxanía sobre

a imaxe que me fago no mar.

Nos teñen enredados

entre labirintos que non poden

descifrar mais que nas mans

do teu sono que é regar de fantasía.

A música que cada día escoito

non deixa de variar notas que

sofren no mediterráneo e que viramos

dende o atlántico a mar aberto, o saluco.

Si por patas correra ao encontro

que esmiuzamos en recordos

dende o mar que te mira

e o río que flúe cara ti.

Aine, non deixo de vertebrar

poesía sobre este mundo, que

se suicida por avaricia dos que

enchen de agarimos os baúis da desidia.

Ríos remexidos

mércores 14 setembro 2016

Non vamos a carón dun apocalipses

onde a terra parece xorda

e nos soltamos lastre

pra unha esperanza ceibe.

A semente que prantamos hoxe

crece pra un futuro

en que podamos soñar

entre bicos de veludo.

Oprimimos os do agro

con soldos baixos

mentres enriquecemos

os golfos que nin pra terra miran.

O vento desperdicia seu ar

polos minifundios galegos

despregando as súas ás

pra embelecer o teu corpo do silencio.

Non despexamos unha incógnita

que temos diante dos ollos

nos están consumindo de medo

pra violar as nosas conciencias.

Aine, voltar a un pasado

é o que pretenden por que non

buscan outra realidade mais ca

de empobrecemento do destino alleo.

mar de fondo

luns 12 setembro 2016

Miña musa e eu nos sentimos

cunha envexa do poder en sonos

porén a realidade nos di co mundo

non é noso senón da humanidade.

Miña musa e eu soñamos

co “capital” porén non ca avaricia

dos capitalistas que so pensan no seu

mundo sen contar cos vasallos cos manteñen.

Miña musa e eu adoramos

os cartos porén non pra que

se maten os veciños senón pra

convivencia dos irmáns sen afán de lucro.

Miña musa e eu non xogamos

a poñer muros de ignorancia

entre os Pobos pra podelos explotar

co afán da riqueza do señorío.

Miña musa e eu non derramamos

a sangue de Pobo pra diagnosticar

os silencios do humanos que gozan

vertendo holocaustos sobre o planeta.

Aine, amor, nos critican

nos difaman, nos silencian

asemade nunca porán subsistir

ao convencemento do amor por nosa terra.

Hortensia

mércores 31 agosto 2016

Dígoche miles de verbas

que realzan o amor que lle

procesamos a esta terra que amamos

porén despreocúpanos os sonos futuros.

So vexo túa imaxe, no meu iris

que fala doses de encantamento

que so os versos silenciosos

saben do cor do lenzo.

Estrullo os soños con voces

que falan entre paredes, que non

escoito, porén cando desperto

as luces acendese  co amor da noite.

O recuncho onde se agochan

os cadros que teñen historias

que percibimos cando os miramos

e non emitimos verbas senón silencios.

Non podo rematar ca vida

sexa dos soños, un real e outro

virtual que falan entre si coma

dous amantes que amanse a par.

Aine, que vulgar seriamos

si os bicos que nos damos polo vento

en imaxines, se volva virais

e non se diluían entre vellos papeis.

Flor de porcelana

martes 30 agosto 2016

Camiño a carón do mar,

escoito o asubío do Pobo

que berra que quere outro

ritmo de vida do seu estatus.

Camiño a carón do río,

adiviño que a xente lle falla

felicidade, que non demostra

síntese desafiuzado do sistema.

Camiño cara o monte,

os animais están trocando

pra a súa supervivencia, que ven

como esborrallamos o noso lar.

Camiño a carón dos camiños,

que retrotraen a súa andaina

co amor dun algo, que non chega

nun estado real porén chégalles no imaxinario.

Camiño cara os Pobos,

non vale enganar o ser

con mentiras que tod@s sabemos

asemade calamos por medo.

Aine, volvo a carón de ti

que sempre escoitas as verbas

que descifran os pensamentos

das sabias frases ca natureza dicta.

Lanterna china

luns 29 agosto 2016

Si a pesar de co mundo

se vire cara un estado

onde os nosos corazóns

se xunten co amor dos irmandiños.

Si a pesar de que as noites

se viren a carón dun cor de brotes

estrañados pola auga que emana

da túa suprema intelixencia.

Si a pesar de que a nosa espera

se fai longa por non cadrar

as luces que de cando en vez

fallan no regazo das catro paredes.

Si a pesar que nos horizontes se ve

saír a luz do sol, o amencer

desperta unha verba sobre a miña

mente que tempera nosas miradas.

Si a pesar que non nos vemos

e estamos entre obstáculos que

se poñen con so pisar a rúa e ver

o silencio co veciño adopta.

Aine, espertemos dese soño

que nos ata na oscuridade

e non nos deixa correr na diáspora

da vida pra sentir noso amor.

Garza branca

xoves 25 agosto 2016

Sentado me atopaba nas

penumbras da noite cando unha

luz acendeuse e a música empezou

a facer a festa co corpo pedía.

Non se depositaban, as miñas perseidas,

que oía dúas músicas que me falaban

sen saber onde atopaba os cores

ca noite depositaba sobre meu corpo.

Sentada mirando o mar que

me criou, mentres choraba a lúa

de que podía sobrevivir o holocausto

que me impoñía a vella ladaíña.

Vexo a lúa que escorre nos

loureiros co chan produce nas miras

dos verdes cores que o mundo

describe sobre as miradas dos tolos.

Despois de ser historia no retrete

que me escudei, no esquecemento

de salvar noites que describen

o parabéns da felicidade, por intres.

Aine, que posición toma nun intre

en que nos vemos e non falamos,

en troco, agora, sento teu corpo

no meu regazo, sen palpar túa alma.

Xenxibre da colmena

mércores 24 agosto 2016

A amargura que sempre se nos da

nos intres que nos topamos

so, usufructúa en estados

emerxentes.

As portas ábrense e péchanse,

nos abrímonos e pechámonos

coma forzas que se encerran

no labirinto do amor.

os cabelos revíranse de voltas,

co vento recita, con poesías que

escoitamos a luz da lúa, coma

seres que o dilúen no auga.

Os dilemas ca vida nos inculca

en soños irreais, que moitas veces

se fan virais, dentro dos peitos que teñen

morriña, os ollos que albiscan silencios.

Pra chegar ó porto,

sen pisar rúas que florezan

e falen de liberdades sobre o entorno

que nos topamos en cada intre.

Aine,escóitote cada noite

e síntome un tolo que fala en soños,

malia non recordo mas que segundos,

de cando desperto e sinto túa imaxe.

Flor do loto

martes 23 agosto 2016

Estou vendo un mundo

onde os cores xogan cas persoas

reciclando a vista dos corpos

que esconden mentes disparatadas.

No teu refuxio me agocho

no meu soño, pra levantarme

todos os días coma si fora

a salitre que vive na auga do mar.

As rúas míranse polas pisadas

que espallas por onde van

os corazóns que evitas na nada,

do mundo da falcatruada.

Péchaste no silencio das paredes

que ven unha tristeza nos pálpebras

porén tamén saben cos soños son

posibels si o mundo desperta do seu éxtase.

Hai un mar que me leva seducindo

dende anos, baixo da vida,

que me fala cada vez que pensas

coma os beizos galopan polo ar.

Aine, as rochas son duras

coma o meu amor,

si a loucura escoita unha música,

algo percibe meu corpo.

Flor da cerdeira

luns 22 agosto 2016

As revelacións que pódese

describir nos silencios da noite

entre os sonos, publícanse na túa

mente, en forma de imaxes reais.

Achégase no mundo vaticinios

que dende un punto de vista

irreal convértense en reais

discusións de planteis, cómicos.

Detrás das noticias, o caso

que impulsan unha veces

abren a mente e outras

aumentan doses de ira do pensamento.

O abstracto que imaxines

prodúcense en lenzos, onde

a obra inculcan enormes sentimentos

que baléiranse en cores.

Pegadas recalcan o teu corazón

que sabe repoñer os estilos

que preparas con afán dentro

dos ordes establecidos polos silencios.

Aine, presenta credenciais, cos

cursos do tempo converten en

músicas, que dan notas nas cerdeiras,

co vento recolle entre violetas.

Flor morcego

xoves 18 agosto 2016

ser home que escoita os homes,

ou ser muller que escoita ás mulleres,

me sento no meu mundo,

en troco, non vexo a realidade.

Escoitar as campás cando

soan no interior do corpo

que flota  no ar, e non verten

os silencios nun futuro inmediato.

Amar cando o amor esta

calado, e existir no imaxinario

co meu corpo serve de luz

sobre teu corpo que agochase no amado.

As veces que vin as pernas

sobre pasos que falan dás pisadas

que mentres me embrollo sobre

lapsus de tomar un café.

Entrar pola porta coma

número que deposita a confianza,

de ser mais un alguén que un non

existo, onde estou, fora ironía.

Aine, cada noite escoito música

mentres a man escribe os nosos silencios

que falan do amor, ca xente,

non vai saber distinguir o branco do negro.

Peonia

mércores 17 agosto 2016

Enturbar o auga coma

o viño, modifica as ansias

de emprender un viaxe

cara a ciencia do saber.

Digamos que ilustramos

de sentidiño o amor que

esfaragullamos en orxías

que se apoltronan na mente.

As verbas que se escoitan

mais dunha soa vez, reflicten

no ego pra facer delas poesías

que suspiran alaridos de amor.

Levas no interior ese corazón

xoven que che fai depositar

tremendas razoamentos que se verten

mentres lle das unha calada o pitillo.

No alboroto da praia sobre a

area na que descansas, son as pisadas

que embargan o sentidiño do ser

en miradas que escoitan os poetas.

Aine, figúrate realidade e ficción

entre os corpos que deseña uns

cadros pra pintar, ese imaxinario

poder, da mente sobre o amor.

Nenúfar

martes 09 agosto 2016

Plasmo sobre o lenzo

as pisadas que en silencio

escoito de cando en vez

o son que en forma de verbas, fala.

As liortas que sobre antagónicos

versos versan as verbas, que no teu

reclamo, llo fas aos asubíos,

saloucan loucuras externas.

Non te oio dende o remanso

que nunha veira do río, as meigas

seducen nosos pensamentos

que hai que pillar ao voo.

Na escura das habitacións co

cerebelo rega a nosa sabedoría

hai chaves que ábrense

revolucionando os corredores do amor.

Os tragos que nos damos cada

noite, entre silencios que escoitan

as paredes dos desexos amorosos

ca vida nos outorga  en imaxes.

Aine, ese mar que poder ver dende

o teu encanto que mira coma as augas

fanse virais e mergullen en cores

os pinceis que voluminen moito amor.

Carton-Pedra

xoves 04 agosto 2016

Quéroche tocar esas mans

que senten, coma o corazón

empeza latir a cen e ti

en silencio perdes a mirada.

Esas mans que fan circular

todo o teu organismo coma si fora

unha maquina onde todos os

sentidiños se poñen a funcionar.

Teus órganos se sobrecargan

de enerxía que substitúe todo

tipo de verbas que explique todo

o que pola mente descorre.

Toda a túa forza

concentrase nos dedos

que xogan a partida do amor

se ter un vencedor que poda falar.

A música segue tocando

sobre os sentidos que pos

nos destellos cos dedos desprenden

na loucura dunha noite en vela.

Aine, esa sensación que describo

e cando ese mar que ti ves

acaricia as rochas, describindo

sons que percibimos coma Amor.

esperandote

venres 22 xullo 2016

Paseo con ás sobre

o vento que alumea

o firmamento, que abraia

coas estrelas o circulo do amor.

Atrevidos son os versos

que sobre campos pedregosos

alimentan de amor os cores

que nosa vista se perde ó mirarte.

Tempos aqueles nos levaron

un silencio, co só entendemento

a verba calaba, se postula na

nota ca guitarra das frechas amadas.

Igualdade entre esas flores

que no letargo da noite na almofada

escoitas historias que ten o insomnio

coma principal parlante entre as estrelas.

Si presinto que es oscuridade

que vacila o sermón co día che

ofrece, asemade a noite se converte

en posicionamentos que non describe o Pobo.

Aine, longas noite levamos

que non sedúzamos o sexo

malia doces escaravellos non fan

vagalumes na noite de plenilunio.

Plenilunio

xoves 14 xullo 2016

Estou baleiro de poesía,

se non te miro os ollos

que me falan doses de amor

nun estado de pausa sobrio.

O mar que nos mira

o tenue brillo do sol

que fan da túa silueta

o bastón que lle falla o corazón.

A lúa extremece os cántaros

sedentos dunha loita púrpura

co Pobo canta sorrisos

dunha morriña por vir.

O salitre da vida, enxauga

os beizos que adormecen

as mañás con bicos da espera

que xacen entre os sonos da noite.

O lonxe cas baladas cantaruxan

polo paisaxe relatorial, cos pes

pisan sen estar na mira dun

amor que non vacila ironías.

Aine, en branco e negro adiviño

cas luces non se apagan, senón

que voltan con caraveis nos silencios

que lles damos o mirarnos entre soños.

Compañeir@

mércores 13 xullo 2016

Escoito a música

mentres tomo un café

asubíolle a vida

que me da pracer.

Esgótome dunha sabedoría

co Pobo enche de medo

cando deposita no cesto

as ansias de liberdade que non exerce.

Plasman sobre a tinta do

cerebelo, notas que expulsan

das montañas da saia do ocaso

que verten nun horizonte de saldo.

Pra escribir unha carta

de amor de antano, necesitase

mil cores que parafraseen o longo

camiño que bate sobre o atlántico.

Os anos pasaron, pra quen xogou

a ter poder sobre os chás campos,

asemade é tempo de que levantes

as follas que escravizan o teu pasado.

Aine, de loita en loita busco o sinónimo

da paz que choran os Pobos, que por

culpa da anemia dos políticos

discorren por paraxes descontrolados.

Nu Espanha

martes 12 xullo 2016

Espido sobre unha pel

que clarexa con esquecemento

o alto voltaxe co medo

irrompe na soidade, có sol quenta.

O vestido que eleva os peitos,

coma atormentadas frases,

ca mirada achega, a mente,

desdéns sobre un río de siluetas.

A idade que posiciona sobre un corpo

enaltecido por anos de loita

das escuras verbas que tinxían  

de sufrimento os enganos perpetuados a ela.

Os rizos da comisura do traxe

que chegaban agochados e envoltos

en maceiras de flores, que falábanche

do lugar en que estivera pechado o necio.

O sentirte soa, transformando

a metáfora que encolaba as verbas,

coas bagoas, mentres crecían, os alaridos

dos bastardos nos atronadores oídos.

Pobreza do ser, que se acostumou

a mentir, pra seducir os amigos

con talantes historias que se facían virais

e agochábanse no corazón da amada.

Portugal

luns 11 xullo 2016

Irmán que chamas a fala

de igual, que sentes no

corazón verbas co fado

canta ó amor dunha vida.

Manifestacións que choran

aos caraveis imitando luces

de cores que resprandecen

nos silencios da noite.

Almas espidas que abrázanse

conxugando estrañas melodías

que xiran no contorno, do pincel

onde súa sombra maquilla o vento.

Horas de represión, sobre os

corpos desterrados das súas terras

pra alimentar de ignorancia

os poderes que morren no Mediterráneo.

Ferramentas cos antialborotos

empoan ao sufrimento, nos lares

ca raza séntese rei dos estados,

porén rezan á energúmenos piratas.

Chaia, xogan coa túa inocencia

pra clamar o poder que exercen

sobre a reprimenda que queren acusar

a miña concencia neste deserto de loita.

Man

venres 08 xullo 2016

O xugo que non quere

arrear, preguntarse o por qué

e non abrigalo,

perde a súa dignidade.

Usar o control coa forza

equivale a perder a razón

sobre o estado de animo

onde o apoio ten que ser total.

Levar a ruta polo embrión

que escolle o camiño, despois

de seducir co amor, os paisaxes

que frecuenta o mundo.

Pensar porque nos leva a pensar

cás propostas que seducen,

non acarician o melón da mente

que se desvía do enigma do razocinio.

Os pequenos detalles co corpo

asina reconstrúe no cerebelo

a doses de megavatios que con

esmorga reducimos, despois de gastalos.

Aine, nosa man abarca o conciso

e o alleo da vida, que purifica

en saúde os acordos que lle propoñemos

ó estar xuntos en círculos diversos.

SI SE PODE

venres 24 xuño 2016

Amor, non vexo o tempo

que acaricia as estrelas

pra chegar a ti dende as rochas

da muralla ata o mar da espera.

O xurdir poemas entre

carballos e carballeiras

ou terra que piso

na cidade que ama a beleza.

O sentirte cada vez cas nubes

asexan, ou o sol zanfonea,

ou a choiva rega,

é amor que vira entre néboas.

Chegamos a un intre

que mirar pra atrás

non serve mais que as

lembranzas do vivido, sen esquecemento.

O parafrasear longos días e noites

unha imaxe, que corrompe os

mais pensamentos, con dislates

que subliña o poeta en un encanto entreaberto.

Aine, aduzco co noso destino

esta nas mans do Pobo, que emerxe

do fondo dos sentimentos, con verbas que

nós engadimos, os poetas, con moito apego e agarimo.

SONRIR

xoves 23 xuño 2016

O despertar cada mañá

coa música da natureza

mirarte os ollos

e sentir náfreas de alento.

O desafogo que me produce

unha revolución do Pobo

pra saborear o pracer de dicir

ca vida chega o punto de existir.

Mireite, direille a miña musa,

o que fomos e cara onde imos,

có medo que corroe moitas mentes

por non deixar o establecido.

Somos solitarios niste intre

de penurias da sociedade

que fan cás crises sistémicas

padezan os pobres por monteiras.

Espremen nosa sangue

e non che remuneran con verbas

de afecto, senón aproveitan o ben feito

pra ensinalo ós seus, pra poñerse medallas.

Eu vivo os meus sentimentos,....

có mundo dos Pobos nos pide lóxica

onde un simple voto fai dano e é secreto,

emancipar os destinos pra non apagar a loita.

DEREITOS

mércores 22 xuño 2016

Os Pobos non poden camuflar

de democracia, nunha dictadura

que nos ata constantemente sen

movementos reais de liberdade.

Se non sumamos pola liberdade,

derroguemos ser ceibes

e permanezamos inmóbiles

ante acontecementos por chegar....

As bagoas non serven pra lamentacións

que dignifiquen nosos pensamentos,

se ben, pra rememorar tal día,

que fomos ceibes.

A marea sube e baixa

vai e ven, equilibrase soa,

a lúa exerce a laboura

de que a sensatez permaneza nos mares.

A amizade é un refuxio

que salva as reliquias

dun pasado e un futuro

ca xuventude ten que afrontar.

Aine, quen fora o poeta

pra explicar os sentimentos

das persoas e plasmalo nun

lenzo e que quedará pra humanidade.

DIGNIDADE

martes 21 xuño 2016

Obrígannos a calar, cando

vemos animaladas que están fora

de contexto, e eles fan do silencio

coma resposta ós refuxiad@s.

Non resolvemos os problemas

dos países, cultura dos Pobos,

por que a partida persiste perante anos,

sempre queda en táboas, “non interesa”.

As mulleres son esmagadas

no mundo por ser muller,

calamos e calamos e deixamos

que seña así, ¿Que sociedade somos?.

Estamos na nosa casa

e non sabemos coidar dela,

coma vamos coidar da natureza

si é noso sustento, pregúntome.

O traballo dignifica sempre,

a non ser có desvirtuemos

e fagamos del un peso intransportábel,

có medo sexa o trasporte.

Todo é superfluo

cando a vida a sentimos,

cando temos morriña dos sentimentos

e non negamos o amor.

NOZ

luns 20 xuño 2016

Home, non fagas eso

que non é unha noz

pra estrullala, é túa muller

que é ceibe e quere voar contigo.

Home, non traballes tanto

que non cho van pagar

e despois na casa

sofre túa amada, por estar ingrato.

Home, goza na sociedade

en solitario, mentres escondes

a muller pensando que ela non

che vai responder, os teus laios.

Home, unhas copas despois do

traballo e chegas borracho,

pégaslle a muller e faste un orgasmo,

non señas machista por ser macho.

Home, vólvete verde prado

toma herba, que che troque a mente

e debúxalle un bico nos beizos

a túa muller de namorado, e non de alporizado.

Chaia, o sufrir en fogares onde

os homes se creen deuses que poden

dominar o seu semellante coma si foran

mobles pra depositar os seus viciados pensamentos.

MEL

domingo 19 xuño 2016

As noites caen frías en primaveira

chove polas montañas e vales,

o sol sae a ratos xunto as nubes

e escurece entre a luz dos farois.

Amence un día despexado

ao meu lombo, a certa hora,

o sol empeza a quentar o salón, onde sentado

no sofá vello empezo a recibir enerxía.

Que mellor, pra quentar o meu corpo

onde o sofá me da calafríos

onde as pernas sofren un pouco

malia a mente esta poderosa.

Escoito os paxaros  o seu cantar

non distingo os seus sílvidos

porén transmítenme alegría

ós sentidos pra servir a miña vida.

Oigo na tv historias que contan

unhas veces de amores outras de causas

perdidas, mais os meus pensamentos

razoan cunha vida mellor e posíbel.

Aine, mentres razoo esta poesía,

o teu pensamento parece que fala

porque sempre que fago unha estrofa,

á mente vés, sempre ao meu carón.

NATUREZA

sabado 18 xuño 2016

Na eira serven un corazón

que verte bagoas no recuncho

do pensamento que é eso que

lle chaman amor.

Os días se volven flores

que van camiñando soas

porén acompañadas polas

amig@s que expresan seu carolo.

Na selva amazónica esconde

grandes historias co mundo busca

pra memoria das plantas onde

as flores regalan colares de cores.

Esculpo o selo que aguante o dedo

porque non serve pra escoitar

as verbas da compañeira que

se viste de seda pra acariciar o amor.

Oxalá os paramos das cancións

vólvanse virais nas mentes

que algo están a dicir

nos mundos que nos tapamos pra escoitar.

Chaia, cando as razóns non son

as verdades, que ti te vas facendo

na vida é por que son necios que

nos enganan coas miradas dos silencios.

TERRA

venres 17 xuño 2016

As pegas rodean meu xardín

en Monterroso, voando outros paxaros

que queren habitar cos sentidos das plantas

que corroboran a saúde do campo na diáspora.

Os gorrións vinculan seu estado no

mesmo, controlando cós árbores crezan

ou se manteñan no estado que lle corresponde

porén non permiten mais do que non ven.

Os paporrubios teñen cores que alegran

a vista de cando en vez deixándose ver

entre as follas que dominan o paisaxe pra que

os viandantes miren con respecto un futuro.

As noites se fan na oscuridade onde

só os farois alumean os verdes escuros

que déixanse mirar en calquer noite

de calquer estación anual.

Os carros espertan ós pequenos bichos

que pola noite traballan arreo pra

manter que todo funcione e buscar

o seu manxar de supervivencia existencial.

A camelia recolle e solta súas follas

dándolle ese cor o só de roxizo

cas barrendeir@s pola mañá, despois

dun tempo limpan, pra aboar de amor noso lar.

PATRIAS

xoves 16 xuño 2016

As mentiras son mentiras,

mentir é mentir,

e si nos mentimos,

o final sábese todo, e quedas coma obtuso.

Si chegaron a lúa

pois pode ser verdade

porén eu non mo creu

por ser mais difícil que chegar a marte.

O guión non está mal

dios tamén existe pra algúns

mais pra outros non,

a razón na mente de cada un.

A existencia verte no corpo

parasitos que se transportan

polos pinganillos que depositan

sustancias no refuxio de algún médium.

As practicas que embalan dende

a xuventude ata madurez

son xogos que pingan, aos pobres

sen culpa, ao estar no fronte do taboleiro.

Chaia, que pode dicir un poeta

que súas bagoas non están no taboleiro

senón forman parte do que mira

e di o que nos rodea, dende o enxebre.

LÚA

mércores 15 xuño 2016

Non sinto dor, cando matan por matar

nin tampouco cando os estados o fan,

asemade, meus sentimentos non perden bagoas

cando os feitos son efémeros.

O perdón por uns intres da paixón

de que ambolosdous van gozar

dos sentimentos, si os teñen de Paz, antes que

esconderse na soidade do mundanal ruído.

A fame mata mais que moitas outras

atrocidades, en troco eso non nos da ningures

pensamentos, por que non o vemos entre nos,

porén está no mundo igual co demais.

Troquemos o chip e démoslle aos que fan

todas esta animaladas que o pensamento

pra vivir niste mundo en concordia

non é parolar con verbas senón actuar.

os animais teñen sentimentos

cos humanos desenrolamos habilmente

con astucia, ignorancia ou sabendo o que

se fai, con tal de dominio do terreo.

Aine, cando din que cases

non entenden co amor non necesita

de firmas, senón os silencios dos nosos

sentimentos que agochasen entre bicos.

Sol

martes 14 xuño 2016

Pra concibir os sentidos, os fill@s

van facendo súa revolución

e melloran o feito por xeracións

pasadas, e así  vamos tod@s pra o futuro.

Que sería un caravel que se esconde

por chapar tanta historia na súa mente,

que se cre que todo é relativo

e nada é nada sobre os chairos dos vales.

As casas derruídas, reconstruídas de novo

co pasado tapado de sucos nos terreos

lameiros depositan nos ríos os sedimentos

pra limpar conciencias malignas da loucura.

As nubes van dun lado pra outro

porén sempre en unha dirección

nunca se cruzan no sentidiño contrario

senón a mente volvese nun atraso.

Os campos da ilusión, fructifican

doses de amizade de quen os traballan

axudándose de cortas historias que subxacen

nas mans que con pracer gozan no seu estado.

Chaia, a niñez do que estas a gozar

que segundo os anos pasan, os soños, váianse

realizando dese amor co triunfo da amizade

abrandes os focos que nos alumen as rúas.

Ilusión

luns 13 xuño 2016

Nunca o medo dun pasado

escuro pode facer có futuro

sexa o realismo que buscamos

os seres pra chegar a verdade de cada un.

Non importa que a choiva caia

cos tronos fagan ruído e os lóstregos

alumeen o ceo porque e limpeza ca natureza

fai co sentido común, chegar ao esquecemento.

De que vale que todos podamos cantar

coma un nocturnol se os nosos sentimentos

non reciben a música có artista cos seus

instrumentos dan as notas da vida.

Gozar do tempo e relaxarse pra

que a natureza faga o traballo que os

seres non podemos facer dende a terra

e soñar cás plantas crecen por si, e coa axuda.

A auga limpa os organismos, despois

dunha resaca de verbas sentidas

e pinta de cores o paisaxe, alegrándonos

as noites de oscuridade, e descanso.

Pra que serve unha poesía que

da forza o cerebelo, onde os poetas manan

da sabedoría dos antepasados pra que no futuro

quede constancia dos pensamentos elixidos.

CARIÑO

domingo 12 xuño 2016

A vergoña que producíame

de cando en vez, ollos plasmábanse

na túa mirada, ruborizábame  coma

un tomate unha vez no prato.

Provocáchesme entre as pernas,

porén non me deixaches entrar

no teu orgasmo por pensar que ías

ser a dama do poeta, que estaba sen facer.

Non quixeches cas pernas

estiveran en descanso, mentres os bicos

facían estragos entre as mentiras

que se percibían entre tumultos decorosos.

Estiveches xogando sen saber o que querías

tiñas axuda pra namorarme porén non

soubeches inspirarme mais cá soidade de min,

e bagoas depositadas non infinito.

Xamais fomos parte interesada

no mesmo destino, chegamos a

paranoia, tempo levamos no

curruncho que asubía adiviñanzas.

Aine,es a única que sen verte

que sen amarte, os ollos esconderon

o xogo do amor, e impúxose a intelixencia

a inspiración do froito co poeta require na vida.

AMOR

sabado 11 xuño 2016

Fálanme que pra cortar a pastilla

hai que cortala co coitelo, e eu dígolles

que cos dedos se fai poesía

na mente dos artistas que fan escritura.

Lévanos ao médico pra estudiar

o corpo e facer pastillas pra terte

alimentado de sustancias, unhas suplen

a outras e así terte na vellez na inopia.

A aspirina que tomamos pra os catarros

suplen as caricias de amor que os irmás

deberían dar cando o corazón sufre as verbas

que nos ferían nos campos de feo.

O cariño cos amigos dan as veces parecen

que súas verbas son de desacougo polo

uso de preservativos que cortan a entrada

na diáspora das longas noites de haxix.

O volver empezar nas solitarias carestías

onde os curas reparten hostias a mansalva

mentres os seus lácallos da esmolas

pra arcas da cúpula do ceo.

Aine, Chaia, que sentido ten poñerte

nunha realidade en que as verbas que

usamos co amor das flores de primaveira non

serven pra que a natureza seña libre de pensamentos.

Vigorosa

xoves 09 xuño 2016

Óioche pola noite

óioche pola mañá

óioche polo día

es meu tesouro que me adoza a vida.

Non podo remediar

o mirarte cada vez que te miro

os ollos me falan

coma o nocturnol me asiste.

Os pálpebras que envolven

a sabedoría que tes no curruncho

da alma, dedúceme coma as

noites cando durmimos entre lourees.

A forza que imprimes

con teus saltos, pra darlle

o corazón a vitalidade de server

os brazos pra alzar  e rematar con esmero.

Ese lucrativo énfases

que denotas todos os días

sobre as mans que con alivio

deixas crer, sobre a terreo de xogo.

Aine, o corpo sae canso

a resposta é cautelosa

a enerxía que produces

seduce o poeta nesta poesía.

Apertarse os machos

mércores 08 xuño 2016

Ti que tes unha concencia

que ves o semellante

coas ideas recalcitrantes

e te crees co corazón de humildade.

Ti que te inchas de patria

só por interese do peto

e cando te destapan

amortizas as verbas con mentiras.

Ti cás verbas te oprimen

cando les, en troco vociferas

verbas ó vento que salpican

ós oíntes con desfachateces ironías.

Ti que coidas ca loita de xénero

nas súas relacións, non argumentan

a vida igual cós que coidan que son

os únicos que están no mundo por mandato.

Ti que hoxe conxugas as letras

en verbas, e as verbas en frases

facendo un poema, contra aqueles

que dilapidan os libros por Xoán.

Ti es un macho secuencial

ou verdugo antagónico

que oprimes o teu cerebelo

con secuencias infantís dos de sempre.

Positivo

venres 03 xuño 2016

Os servizos ca natureza

fai, non só entenden

si pensamos nos cartos,

porén si, si o facemos a vida.

O posíbel troco experimentado

en ás da vida, có natural

percibe sobre o mantra

que esculpe de amor o sentir no mundo.

O poder que inculca os soños

cando espertas faise viral

o día que vociferas verbas

que de ti fan, fan un poema.

O sentido de responsabilidade

non o escondo entre as reliquias

que gardo entre as mans que escriben

os silencios que ti agochas no mar do deserto.

Os mensaxes que gardo nos lenzos

son suores dos traballadores do mundo

que foron e son escravos do consumo

de enerxía, que desprezan os reis.

Chaia, mentres es nova, a calma

da vida, recolle cósechas que non

necesitan de química que esnaquice

as neuronas, pra non perder forza da intelixencia.

Corrupción....

mércores 25 maio 2016

Como “galego” vexo

ós políticos embarrancándose

nun campo de xogo

onde nos toman por catetos.

Desviar a atención á países

que se merecen un respecto

despois de masacrar ós ancestros,

queren redimir a xesta con novos inventos.

Pídolle perdón dende esta poesía

cara a unha cultura

que queiramos ou non

son pobos irmáns, non lacaios da tiranía.

Ver novas que salpican

a mafia política

e renderlle honores ao Pobo

coma se foran esperpentos cadrados.

As sílabas non enchen

o silabario pra criticas

porén a poesía di os recunchos

pra entender as verdades que se ocultan.

Aine, sigo sen facerme unha idea

do porvir dos que representan

a unha casta que loitan por sobrevivir,

dentro das mentiras e sandeces ineptas.

Fantasía

martes 17 maio 2016

Esborrexín a mente vendo

coma refuxiad@s nen@s ven o

viaxe coma algo dun xogo no que

occidente lles ofrece mentiras de soños.

Os pais evitan contarlles unha

verdade, e mantéñenos na fantasía

de heroes do Mediterráneo que chegan

o mundo do paraíso atopado.

Non lles importa achicar a auga

da balsa porque eles non teñen

o medo de afogar, nin saben que quen

os mandou alí foi o hipócrita, onde estará?.

Despois de velo doume conta

que istes tiveron sorte de chegar

porén moitos quedaron non camiño

e outros fixéronnos escravos pra traballar.

Unha simple torta de pedras

pra o cumpreanos e o manxar que

moitos teñen o día, os pes descalzos

entre as rochas choran as feridas dos pais.

Chaia, ca túa ignorancia fantasiosa

siga exercendo ese poder de vivir

mentres os oligarcas do poder xogan

coa fame no mundo e a destrucción dos Pobos.

Zica

martes 17 maio 2016

Ai quen fora xef@

deste mundo de hipócritas

que non ven mais ca miseria

nas súas mans, pra corromper gobernos.

Os cores da pel cós ollos ven

non se apoderan dos seres humanos

que son irmáns que afrontaron dar

dos malvados corvos que afloran a  escuras.

Dignamente oio a música dos artistas

que loitaron en séculos buscando liberdade,

aqueles oídos que recollían sinfonías

que chegaban ós corazóns coa forza do amor.

Cando estudaba e ía de viños....

andabamos arroupados con mantas

de cores, que esvaecen as rúas

con sentimentos dos Pobres.

Polo Miño e polo Ulla

remexía, a forza do cariño

notas que se perdían entre a maleza

soltando sílabas de voz unidas.

Aine, de que vale recordos co pasado,

ou críticas do presente, si os  sentimentos

falan, e pola boca é retórica, cos nen@s

soltan con verdades, que avalan tesouros incertos.

Envexas

domingo 15 maio 2016

Terra, terra, terra

nas nosas mans depositas

os futuro que coa loita do orgullo

exercemos coma gardiáns do destino natural.

Embárgame nun silencio de felicidade

cas sombras do destino enchen os

corazóns dos homes e mulleres, etc....

que serven con amor á humanidade.

Pasar dun estado de embriaguez

que coloca os sentimentos depositados

en urnas de mármore cos cores de primaveira

plasman no roxo dos teus pálpebras.

A música dos nervios cando afectan

o cerebelo, esparexéndose nas aureolas

que fortifican medias de algodón

que reprimen os pés.

Nocturnol.... que sol es cando despertas

ás altas horas os rousinois da noite

que visitan covas de sabedoría en

territorios e debuxas o día a día....

Aine.... o amor cun home pode desenrolar

loitando nun mundo gobernado por unha

serie de hipócritas que se visten de traxe pra

enganar os Pobos con falsas crenzas ecresiais.

futuro

martes 03 maio 2016

A morte nun accidente entre

coches en onde os carballos son

os aliados dos roxos pardos de

deambular polas sombras da terra.

Os calafríos da coca producidos

polas tormentas enfermidades que nos

involucraban os corpos dende ceos

inexistentes que invadían sombras heteroxéneas.

O follar en noites de soños

ríndose do Pobo con falacias e insultos

a cara menosprezando o próximo como

infieis que dominaban as masas.

As violacións producidas perante milenios

por castas que hoxe se esconde de nos

como seres ridículos plasmados en lenzos

que va ferir as miradas dos pobres esquizofrénicos.

O renacer das aguias dende onde

vixiaban que naide se movera xunto

coas pombas e corvos que vixiaban

as inxiestas casas adornadas de pálidas miradas.

Aine, que Beleza me sinto cando

o meu corpo luza o soño de estar

xunto o teu, pra gozar do sosego

ca natureza nos da por vivir entre anónimas verbas.

SANCHO

martes 26 abril 2016

Noites de sabas de cores

encheron de soños, longos pasaxes

dos campos da sabedoría

que moldearon o medo que fervía.

Os parasitos que fomos,

eramos flores sen agromar

neses campos que producían

manxares que alimentan noso ego.

Os árbores florean tupidos cores

que nós envolvemos no arte

que entre todxs depositamos na natureza

pra empezar a floración da vida.

O paraugas que tapaba esa

chuvia que nos encollía entre

miradas e discursos de noites

de parola, e traballos secundarios.

Ese grao, cós campos producen

creando a enerxía que alimenta a

dignidade, cos Pobos traballando,

realizan a supervivencia emocional.

Aine, os intres doces dos soños,

é non relaxarse cando é bo,

senón mellorar o pasado, e envolver

co arte de amar, os corazóns dos Pobos.

Lúa Verde

luns 25 abril 2016

Ises ollos que delatan a viveza

duns nenxs que viven nos desertos

con ese amor que expresan cando

viaxan nunhas vacacións pra o recordo.

A saúde cos libros lles da

o poder aprender da súa cultura

e ensinar ca loita pacifica e o

remedio mais eficaz pra unha victoria.

Entre xogos e xogos crecen

esquecendo dos problemas

mais pensando que eles son o futuro

onde os seus destinos están en Paz.

O veciños que hoxe poñen un muro

entre os Pobos, teñen a obriga

de non turbar mais un pasado

e facer co futuro seña unha amizade realizábel.

As mediciñas cos medicxs dan

pra curar enfermidades, debían

servir pra que as envexas que existen

no mundo, se esquezan por un amor a humanidade.

Chaia, os Pobos que sofren

algún día non moi lonxano

teñen que ver esa luz, que lles

prohiben por non nacer no sitio adecuado.

Imaxinaria Real

domingo 24 abril 2016

Amáchesme co consentimento

das verbas que sobre o curruncho

da Soedade embargabas o amor

con cores que escondías no interior.

Me levas buscando no muro que

nos separa, intentando cambiar

o meu equilibrio con ladaíñas,

que eu non servo o teu amigo.

A seducción do teu corpo

que experimenta unha transformación

no lar onde os seráns se facían

verbas que escribían o ar da vida.

Chegades controlar meu destino

mais o sol que amence, me dicía

que non era música, pra un solitario

que non esquecía a forza do cariño.

Os anos pasaron empoando

as cicatrices do corpo, tapando

eses silencios, ca vida che outorgaba

nos intres onde asoballaban a túa felicidade.

Aine, canto amor se destrúe no mundo

por non escoitar os veciños que sempre

algo teñen que dicir, cando as paredes

falan, sen que a lúa axexe.