Corrupción....

mércores 25 maio 2016

Como “galego” vexo

ós políticos embarrancándose

nun campo de xogo

onde nos toman por catetos.

Desviar a atención á países

que se merecen un respecto

despois de masacrar ós ancestros,

queren redimir a xesta con novos inventos.

Pídolle perdón dende esta poesía

cara a unha cultura

que queiramos ou non

son pobos irmáns, non lacaios da tiranía.

Ver novas que salpican

a mafia política

e renderlle honores ao Pobo

coma se foran esperpentos cadrados.

As sílabas non enchen

o silabario pra criticas

porén a poesía di os recunchos

pra entender as verdades que se ocultan.

Aine, sigo sen facerme unha idea

do porvir dos que representan

a unha casta que loitan por sobrevivir,

dentro das mentiras e sandeces ineptas.

Fantasía

martes 17 maio 2016

Esborrexín a mente vendo

coma refuxiad@s nen@s ven o

viaxe coma algo dun xogo no que

occidente lles ofrece mentiras de soños.

Os pais evitan contarlles unha

verdade, e mantéñenos na fantasía

de heroes do Mediterráneo que chegan

o mundo do paraíso atopado.

Non lles importa achicar a auga

da balsa porque eles non teñen

o medo de afogar, nin saben que quen

os mandou alí foi o hipócrita, onde estará?.

Despois de velo doume conta

que istes tiveron sorte de chegar

porén moitos quedaron non camiño

e outros fixéronnos escravos pra traballar.

Unha simple torta de pedras

pra o cumpreanos e o manxar que

moitos teñen o día, os pes descalzos

entre as rochas choran as feridas dos pais.

Chaia, ca túa ignorancia fantasiosa

siga exercendo ese poder de vivir

mentres os oligarcas do poder xogan

coa fame no mundo e a destrucción dos Pobos.

Zica

martes 17 maio 2016

Ai quen fora xef@

deste mundo de hipócritas

que non ven mais ca miseria

nas súas mans, pra corromper gobernos.

Os cores da pel cós ollos ven

non se apoderan dos seres humanos

que son irmáns que afrontaron dar

dos malvados corvos que afloran a  escuras.

Dignamente oio a música dos artistas

que loitaron en séculos buscando liberdade,

aqueles oídos que recollían sinfonías

que chegaban ós corazóns coa forza do amor.

Cando estudaba e ía de viños....

andabamos arroupados con mantas

de cores, que esvaecen as rúas

con sentimentos dos Pobres.

Polo Miño e polo Ulla

remexía, a forza do cariño

notas que se perdían entre a maleza

soltando sílabas de voz unidas.

Aine, de que vale recordos co pasado,

ou críticas do presente, si os  sentimentos

falan, e pola boca é retórica, cos nen@s

soltan con verdades, que avalan tesouros incertos.

Envexas

domingo 15 maio 2016

Terra, terra, terra

nas nosas mans depositas

os futuro que coa loita do orgullo

exercemos coma gardiáns do destino natural.

Embárgame nun silencio de felicidade

cas sombras do destino enchen os

corazóns dos homes e mulleres, etc....

que serven con amor á humanidade.

Pasar dun estado de embriaguez

que coloca os sentimentos depositados

en urnas de mármore cos cores de primaveira

plasman no roxo dos teus pálpebras.

A música dos nervios cando afectan

o cerebelo, esparexéndose nas aureolas

que fortifican medias de algodón

que reprimen os pés.

Nocturnol.... que sol es cando despertas

ás altas horas os rousinois da noite

que visitan covas de sabedoría en

territorios e debuxas o día a día....

Aine.... o amor cun home pode desenrolar

loitando nun mundo gobernado por unha

serie de hipócritas que se visten de traxe pra

enganar os Pobos con falsas crenzas ecresiais.

futuro

martes 03 maio 2016

A morte nun accidente entre

coches en onde os carballos son

os aliados dos roxos pardos de

deambular polas sombras da terra.

Os calafríos da coca producidos

polas tormentas enfermidades que nos

involucraban os corpos dende ceos

inexistentes que invadían sombras heteroxéneas.

O follar en noites de soños

ríndose do Pobo con falacias e insultos

a cara menosprezando o próximo como

infieis que dominaban as masas.

As violacións producidas perante milenios

por castas que hoxe se esconde de nos

como seres ridículos plasmados en lenzos

que va ferir as miradas dos pobres esquizofrénicos.

O renacer das aguias dende onde

vixiaban que naide se movera xunto

coas pombas e corvos que vixiaban

as inxiestas casas adornadas de pálidas miradas.

Aine, que Beleza me sinto cando

o meu corpo luza o soño de estar

xunto o teu, pra gozar do sosego

ca natureza nos da por vivir entre anónimas verbas.

SANCHO

martes 26 abril 2016

Noites de sabas de cores

encheron de soños, longos pasaxes

dos campos da sabedoría

que moldearon o medo que fervía.

Os parasitos que fomos,

eramos flores sen agromar

neses campos que producían

manxares que alimentan noso ego.

Os árbores florean tupidos cores

que nós envolvemos no arte

que entre todxs depositamos na natureza

pra empezar a floración da vida.

O paraugas que tapaba esa

chuvia que nos encollía entre

miradas e discursos de noites

de parola, e traballos secundarios.

Ese grao, cós campos producen

creando a enerxía que alimenta a

dignidade, cos Pobos traballando,

realizan a supervivencia emocional.

Aine, os intres doces dos soños,

é non relaxarse cando é bo,

senón mellorar o pasado, e envolver

co arte de amar, os corazóns dos Pobos.

Lúa Verde

luns 25 abril 2016

Ises ollos que delatan a viveza

duns nenxs que viven nos desertos

con ese amor que expresan cando

viaxan nunhas vacacións pra o recordo.

A saúde cos libros lles da

o poder aprender da súa cultura

e ensinar ca loita pacifica e o

remedio mais eficaz pra unha victoria.

Entre xogos e xogos crecen

esquecendo dos problemas

mais pensando que eles son o futuro

onde os seus destinos están en Paz.

O veciños que hoxe poñen un muro

entre os Pobos, teñen a obriga

de non turbar mais un pasado

e facer co futuro seña unha amizade realizábel.

As mediciñas cos medicxs dan

pra curar enfermidades, debían

servir pra que as envexas que existen

no mundo, se esquezan por un amor a humanidade.

Chaia, os Pobos que sofren

algún día non moi lonxano

teñen que ver esa luz, que lles

prohiben por non nacer no sitio adecuado.

Imaxinaria Real

domingo 24 abril 2016

Amáchesme co consentimento

das verbas que sobre o curruncho

da Soedade embargabas o amor

con cores que escondías no interior.

Me levas buscando no muro que

nos separa, intentando cambiar

o meu equilibrio con ladaíñas,

que eu non servo o teu amigo.

A seducción do teu corpo

que experimenta unha transformación

no lar onde os seráns se facían

verbas que escribían o ar da vida.

Chegades controlar meu destino

mais o sol que amence, me dicía

que non era música, pra un solitario

que non esquecía a forza do cariño.

Os anos pasaron empoando

as cicatrices do corpo, tapando

eses silencios, ca vida che outorgaba

nos intres onde asoballaban a túa felicidade.

Aine, canto amor se destrúe no mundo

por non escoitar os veciños que sempre

algo teñen que dicir, cando as paredes

falan, sen que a lúa axexe.

Nait debout

venres 22 abril 2016

Asumir derrotas e de valentes

coma victorias de coitados

sempre co mundo enalteza

eses ditos coma propios do benestar.

Parafraseando sílabas no intre

que nos topamos poder ser contradictorias

reaccións ou sinóminas virtudes

das verbas que buscan realidades pacificas.

Os soños humanos, das que, as

imaxinarias películas se fan

no seu ego, abrollan coma as flores

de ano en ano, reechando un oco.

O voltar a un pasado escuro

e non ver co futuro nos achega

a unha saúde, onde o descoñecido

aparece se sinais de vida terrestre.

De que sirve ilustrar aquelas

accións que a carón dun poden

ofrecer, si o que está mais abaixo

o desnutrimos, apagándolles as ilusións.

Os poderes mingúan, soterrando

as claves dos que etimoloxicamente

non souberon conciliar unha terra

que lles pedía ecoloxía e humanidade.

Ecuador

xoves 21 abril 2016

As defensas acérrimas a

que se ven sometidas as verbas

pra atacar sen nome, ás crueldades

dos que fan sinistras frases oíntes.

A amalgama de cores que pululan

polo mundo, cos artistas dan

con moita paciencia figuras reais

ou imaxinarias alumean amor á terra.

Esta terra que sufre coma as mentes

que choran por traxedias naturais

ou humanas, buscan unha Paz

interior nos órganos co corpo dilúe.

As cimas cos humanos achegamos

ó espírito de habela superado

co sacrificio dunha loita solitaria

acompañada polos Pobos súas fazañas.

Os sentimentos cos poetas expresan

nas verbas opacas con músicas

cos oídos oen en reclamos cantos

cos paxaros entoan os amenceres.

Os silencios das mulleres nos casos

de maltratos que pola ignorancia

e educación dos homes que non ven

que unha dama e o ser da terra procreabel.

O todo admirábel nos círculos

ca vida nos asina a cada ser

e inversamente distorsionado

por entes que asoballan ós Pobos.

Bicos negros

martes 19 abril 2016

Negro acibeche ramifica beizos

sobre meu corpo esterilizado

polos anos de loita polas rúas

dunha Galiza que serviu aos amos.

En ti deposito a miña arrogancia

que expreso con verso, pra que

o liñaxe que se viste de silencio, salga a

flote dos perdigóns que tiran con sentimentos.

Lameiros están os camiños

da sabedoría, que pola ignorancia

de segredos, non se incluían nos libros

os destinos que se lles escondían ós obreiros.

Palacetes esbirros dende despachos

escuros dirixían os burros, que con

cargas sobrehumanas bebía viño

pra esquecer os problemas que tiñan.

As torcazas dende o alba investían

os pelengríns que saian da ruta

depositando as súas merdas envoltas

en corruptos aneis policromados nos libretos.

Aine, que pintor non mestura

esas sombras que sobre as rúas,

albiscan as luces, có sol recolle

nos corpos, que co seu traballo sementan amor.

Tindouf

domingo 17 abril 2016

O deserto mingua as miñas

pisadas, da inocencia polo

que pasa nunha terra alugada

polos dereitos humanos que nos roubaron.

Entre bagoas pola infame tropelía

de gobernar, que buscando intereses

polos que defenden áreas que non son

territorios aleitados por nais do seu estado.

Nos mundos que nos labramos

unhas dignidades, que nos queren

privar da liberdade que custodiaron

moitas civilizacións pra chegar onde estamos.

Esparramos pensamentos que disentimos

do superfluo pra ser ignorantes en

cuestións que afectan ós Pobos

que reprimen por ter outra cultura do seu agrado.

Chegar a morte por unha

folga de fame di moito mais

ca loita de chegar a lúa pra que alucinen

os necios que miran pra outro lado.

Chaia, as nacións unidas están en paro

non se visten de seda pra solucionar

problemas, senón se escorren o vulto

deixando cos poderes opriman inda mais os Pobos.

Forza

sabado 16 abril 2016

Sentir, sentir onde está

o tempo que falla por vir

só as odas do mar o entenden

só as mentes humanas o comprenden.

Procesamos datos durante séculos

que nos inculcan nosos antepasados

porén non resolvemos o futuro

se non lle damos sentido ó vivir unidos.

A enerxía que consumimos

é proporcional a memoria que gastamos

e desproporcional a materia do corpo

que con envexa aceleramos a súa descomposición.

Ás relixións ameazan noso interior

provocando iras que plasmamos nun

mundo de odio, enfrontamentos e perdicións,

que en realidade e o medo que nos rodea.

Queremos embelecer unha realidade

na que pensamos moi a miúdo

asemade nos perdemos en superfluas

cousas que non arranxan nada pra o futuro.

Aine, belo é aquel que disfrazándose

de guerreiro non usa armas pra combater

o inimigo, senón a sabedoría de ler        

co universo pon a cada un no seu sitio.

República

xoves 14 abril 2016

Escórrrome polo interior

cunha apatía que embargame

a vida cando o sen fin da realidade

chora chuvia no paisaxe pedestre.

Afánome a logaritmos interpostos

por panaceas ou sátrapas,

non é unha mordida que se lle dá

senón rebentar o compromiso social.

A cotío inflamos de xenreira

nosas ideas, que logo as espurias

que nos mandan dende os profetas

creemos que son bens de si mesma.

O exclusivo que percorre o mundo

por mor da zuna, salienta barbaridades

no sistema, que empobrece os ricos

intelectuais de verbas, pra dinamitar a pobreza.

Agromando os montes da realeza

que con teimudos sacrilexios

artellan en burocráticas hipocrisías

os sinónimos esparéxaos nun mundo de princesas.

Os dédalos distan moito dunha                

saída honrosa, si o verismo se aplicara

agora, impediríamos un futuro que nos traban

con mentiras, “verdades”, fixeron a bandeira.

Sociedade

luns 11 abril 2016

Escudasen no silencio

pregúntome o que

mais falan de que dirán por que

despois din xa non estou pra esto.

Chegados o intre

non vertas os cores polo só

nin maldigas a vida, poren deixa

cos demais experimenten esa loucura.

O poder cun magnate pode ter

é o mesmo  cun pobre ten

so que a mente por medo, imposta,

atrofiase perante o mundo que ten enfronte.

O dereitos humanos co ser humano

non cumpre, é que seu pensamento

influenciado polo mal chamado

en deferido dentro da comunidade, a mentira.

O arte de amar

dentro dun lenzo é que todxs

caben buscándolle o sentido do cadro

e non mirándolle o valor o marco.

Si a razón do existir

é dominar o mais débil,

é que estamos trabucados

mirando sempre pra o ceo.

Unanimidade

xoves 07 abril 2016

A niñez que vexo

nos ollos preciosos

que senten as bagoas

dun mundo cós esquece.

As tormentas dos desertos

que sobre as mentes de traxes

da retórica plausible

da verba perenne no tempo.

Os díscolos da putrefacción

sobre unhas mans inocentes

impregnan os camiños

de cantos, onde os pes non sinten.

Anos levan desprazados

sen que súa identidade

seña recoñecida polas autoridades

que co pago, calaron a súa ruína.

O silencio do tempo

se fixo voces que non calan,

o espacio faese grande

cando o sol alumian os ollos expectantes.

Chaia, que inverosímil pode estar

aquel que con súa retranca

entoa poesía có espacio-tempo

dulcifica os sentimentos alleos.

Patria

mércores 06 abril 2016

Cando vimos ó mundo espidos

non miramos mais cunha persoa

a mai que nos pariu, pra buscar

o sustento da vida que nos espila.

Aos homes quédanos a partitura

de dar amor a mai, mentres a criatura

vai pedindo o seu amor e tenrura

no facer da vida xunto a mai que lle da cobertura.

Que belo subliñar niste intre

o correr a sangue por meu corpo

de alguén que me deu a vida

pra darlle esta poesía ó mundo.

Si fas caso a túa concencia

e maltratas a parella

estas servido  en bandexa

a cotra que levas nas venas.

O poder que nos da a forza

non é pra usala en detrimento

do débil, xa que perdes a virilidade

do teu ego que levas dentro.

Aine, no país que vivo

síntome desarraigado do home destro

porque se cree que unha dama

está só pra usala coma pracer.

Escoitando

martes 05 abril 2016

De que vai un Pobo que

ten envexa, si a terra é de

todxs, a patria non ten fronteiras

e cada un somos de distinta maneira.

Porque non aprendemos dun pasado

turbio, dun presente que non se sabe

pra onde, e de un futuro, que temos

que construír entre todxs.

De que sirve loitar polos camiños

si unhas veces a lama nos prohibe

o paso que desexamos dar,

ás fontes que son o alimento do benestar.

As veces choro no meu interior

por que vertemos melancolía sobre

pastos que brotan con moita intelixencia

a saír a luz do día nos campos de Galicia.

Envolvo nos silencios que me outorga

a noite, os praceres de levantarme

sabendo cos principios non se perden

mentres os soños se realicen de día.

Efervescentes son as cloacas

que se dilúen nos pensamentos mais

pesimistas onde o sufrir do pobo

non pode seguir sendo monotonía da vida.

Aturuxo

sabado 02 abril 2016

Nun lugar de oriente

un mísil arruína a liberdade

duns nenxs que na vida

envolvían de xogos o mundo enteiro.

A praga dos dólares que por medio

de incultos, ben adestrados

irrompen nos pobos atropelando

súa vida, con mortes sen pensalo.

O ego de superioridade que lle pode

outorgar os euros matando, co fin

de seguir embolsando nas súas arcas

xustificándolle o mundo, co fan por desagravio.

O nenx de occidente non entende

que aia outros nenxs que vivan

descalzos, con un anaco de comida,

nun mundo do século XXI cós esteñan esquilmando.

A man me treme cando escribo

pensamentos que choran ás verbas

e sílabas defuntas que deixan na poesía

remedios antagónicos non remunerados.

Chaia, os verdes campos no deserto

vólvense areas que reclaman liberdade

pra os pobos, que por culpa de alucinados

viven coa miseria do ser humano.

Desvelo

luns 28 marzo 2016

O arte de amar, co mar

impón a salvaxe mirada

dos ollos da amada, inviste

ó andar matutino do amencer.

Recibir destellos de flores

en forma de poesía, alimenta

o libido co corpo empuxa ós

mecanismos dun cadro de amor.

Ter que esperar co ego

suplante o medo a estar

ou non estar no lugar requirido

onde as estrelas alumen os principios.

Unha voz me chega do abismo

cunha rama de amor no peto

que se despraza polo mundo

en forma de poema, cun sentidiño.

Realzar túa fermosura con verbas

que impriman un caracter

de cordura, valente diagnoses

referenda o poeta sobre a cultura.

Aine, o amor cos baluartes da vida

me embarga, eleva meu corazón

que sinte os desvelos da noite

e refuxiase no monte da bravura.

Retrógradxs

mércores 16 marzo 2016

A loita sobre un corpo

que quere esborrallarse

súpleo con intelixencia a poesía

no intre que se vexa minguado.

Os feitos con que os inimigos

da Paz imprimen as sociedades

cando chegan a un grao de benestar

é reprimilos pra lograr un desequilibrio mental.

Os séculos de dominio

que rezumban sobre os oídos

saen a luz con verbas poéticas

que subxacen do fondo do ser.

O mundo real vai tan de présa

que cando algúns queren chegar

xa esta noutra orbita, que vira

cara un futuro que engrosa Paz.

Elementos suficentes temos

pra revisar as historias pasadas

coma equívocos da raza humana

que desinchan en mentiras colaterais.

....Os sentimentos poéticos

so serven pra pensar, no positivismo

ca vida nos dá, con chegar cada un o final

do camiño e sentir ca natureza sinte a verdade.

refuxiad@s

xoves 10 marzo 2016

Póñome o pano que non me deixa

opinar nin pensar por que me atopo

baixo unha sombra que me imprime

unha loita sobre meus pes descalzos.

Defender o indefendible nunha partida

gravada pola sociedade e coma espremer

un plátano no espremedor e esperar

que fluía a sabia co Pobo pode depositar.

Cando te falo e coma si te

ausentas do espacio tempo

adicaste a dar voltas

pra que te mire o vaivén dos sonos

Cando ti levantas a bandeira

da esperanza so pensas no ego que tes

non pensas na Soedade do mundo

que necesita dun ego que tes no corazón.

O levantar a man da discordia

que sobre o corpo da muller impón

é a loita de moit@s que con berros

ou en silencio claman unha liberdade á autora.

Chaia, neste mundo de bramura

as linguas faladas non impoñen o regulamento

senón son os homes que coa súa aparencia

de gravata lles inculcan a vida os instintos salvaxes.

Fronteiras

domingo 06 marzo 2016

Miña fronteira é miña Patria

cando saio da casa

non existe fronteira senón Patria

e a Patria é o universo que me rodea.

A natureza me reprime ao buscar

a liña que separa o estar nun lugar

ou perderme no deserto, pensando

co piano sabe compasar a realidade.

As pisadas profundas que na area

da praia depositan os corpos expostos

o sol dirimen en profundas odas co

mar vai depositando sobre a fina area.

A espuma ca auga fai sobre as mentes

que buscan o remanso dos días

duros ca vida sementa sobre un val

de bagoas que eternizan unha posta o teu mirar.

A atmosfera que o paisaxe impón

cando paseas polos remontes salvaxes

da vida, crarifican a túa voz

cando lle cantas as noites á almofada.

Aine, hoxe me sinto un poeta

que escudriña o sentir de Pobo

que admira o futuro coma un algo

do que temos que loitar pola Dignidade.

Amarelo

venres 04 marzo 2016

Pra que surtir os versos

ós do norte, si encadean

sufrimento ós do sur, que

non teñen culpa do tempo.

Si vangloriamos os estados

de animo de ambos uns somos

de traballo longo e outros

de traballo corto, é o tempo....

Si desclasificamos o pasado

vemos co sentidiño común é o

mesmo de séculos, cuns están

na ola e outros aterraron na area.

Pensar que podemos dominar

os Pobos a base de matanzas

e coma esquivar os obstáculos

se saber saltar de antemán no sistema.

Uns entran co traxe de pana

e vanse co veludo

e despois quérenos facer crer

que están na posesión da verdade ecuménica.

Non precipitemos os intres co tempo

nos outorga, na longa ou corta vida,

pra facer sufrir os Pobos, con mentiras,

co día de mañá, vólvense en contra.

Rosáceo

martes 01 marzo 2016

Fanche ver o que queren

que vexas, e dicir non penses

moito, que xa sabemos

de ti nas sombras do universo.

Vés que vas crecendo

e soltas suspiros de inocencia

cós anos corren

e queres seguir sendo un nen@.

De que nos vale loitar

si pra alá non vas levar nada

que non sexa o amor

que queda no interior.

A oscuridade que se transforma

en enerxía futurista coma a

luz que os ollos dunha fermosa

dama esculpen no meu corazón.

Pra saber tecer teas de araña

ai que controlar o peso que debe

aguantar pra que a comunidade

vaia soltando o lastre que debe expulsar.

Cando recibes o regalo do mundo,

có valor é primordial e amado

sénteste que es un mais dentro da comunidade

o igual que tod@s os seres vivos.

Morado

sabado 20 febreiro 2016

Memoria, verba que me ven

a memoria, poren non me lembro

o que ía poñer a esta hora,

so lembro que é a historia a autora.

Si o quíxote se embargaba na loucura

da española, traspasou esa a millóns

que hoxe defenden a corrupción que

Sancho aceptaba dos amos, pra encher a boca.

Perdemos tempo en asinar, a memoria xa,

co medo dalgúns non acaban de entender

que pechar feridas, non é perder súa historia

se non darlle a outros súa memoria.

A almofada faise testemuña

do que nunca debeu ser, poren foi,

nunca mais deixemos co pasado

se repita nun futuro que entre tod@s construamos.

A música é variada inmensamente

mais as notas son o que son

o tocar unha soa nota, pode ser,

poren non é obvio, sempre o mesmo....

A realidade do pensamento

senón se fai poesía, na actividade

que dela facemos, pra expresar os sentimentos,

ca utopía e crible pra maioría da súa memoria.

Verdiroxo

domingo 14 febreiro 2016

Ises ollos que me miran

embalan os pensamentos

que florecen o libido

das noites do mar tenebroso de inverno.

A mirada que me secuestras

do meu iris, adormece as verbas

que fala de ti este poeta,

de cando en vez salaio en ela.

O mar que embravece seu estado

batendo sobre as rochas, alumean

nos teus ollos coma bailarinas

na festa do entroido.

Cando estes presente

so un verso describirá o letargo

co tempo puxo por medio

pra que os ollos reviviran.

O paisaxe da nosa terra

que nos viu nacer

deposita nos nosos corazóns

o mirar que temos pola natureza.

Aine, es o mar que lle

falla o poeta que se escuda

en verbas porque os silencios

son delirios de amor no planeta.

Chaia

sabado 13 febreiro 2016

Buscan unha terceira

que destrúa vidas

que desfaga vivendas....

¿Co que criterio?....

A importancia que lles dan

aos Pobos, é encher o seu

bandullo a costa dos pobres

que perden a dignidade por honores.

Esparexen odio, pra provocar,

e saltes sen pensar

xustificando as formas

entre ladaíñas oratorias.

O Pobo sufre a culpa

das políticas de outros

que desvían a atención a outro recuncho

mentres machucan ós seus irmáns.

Menten ao seu propio ego

que goza dunha vida aseitada,

malia non queren perder

o paisaxe cós viu nacer.

Chaia, a música que se toca

na aureola da vida

nos impón regras naturais

que souberamos escoitar da lúa.

Verde....

sabado 06 febreiro 2016

Nada é tan forte coma

un todo, co amor impregna

no corazón do lobo solitario

que busca a Paz entre os tolos.

Es a lúa que vara cada noite

entre os silencios sonos

cos teus belos ollos depositan

en min o amor do que gozo.

Abrandas os mundos que precisan

de doses de dignidade, poñendo

de releve ca túa bela faciana

me embarga a unha poesía revolucionaria.

A natureza que teu corpo plasma

sobre o pincel no lenzo, son cores

que o amor nos turbios desertos

experimentan pensamentos certos.

A sabedoría coa que me expós

onde o mar se fai eterno

o tempo mergullase  nun vaivén

e as verbas emerxen moitos sentimentos.

Aine, si o planeta respira hoxe

polo noso andar, bailando unha música

que cando os teus ollos zumegan,

é que o amor se fai viral na vida.

Aine+nocturnol

mércores 06 xaneiro 2016

https://www.youtube.com/watch?v=2fi-ZTkFl34&feature=share

Sementes

xoves 17 decembro 2015

Días pasados, días presentes, días futuros

non te estorbo con miramentos

non te molesto con retóricas

poren escoita túa concencia desenfiada.

Días pasados, días presentes, días futuros,

nos engordan de mentiras

nos adelgazan con pastillas

nos suxiren miras, sen chegar a lúa.

Días pasados, días presentes, días futuros,

nos empobrecen cando queren

nos enriquecen roubándolles pan dos pobres

e despois din que son un crack das finanzas.

Días pasados, días presentes, días futuros,

nos fan sufrir nosas penas,

as ledicias, si non son con bagoas non son risas

e cando choramos de verdade sorrín e calan.

Días pasados, días presentes, días futuros,

fannos crer en relixións extremas

debuxan o paraíso coma si foran verbenas

e chegado o intre todo e po na terra.

Aine, o son ca música toca

non entende de días pasados, presentes e futuros

malia ben coordinadas escóitanse en séculos

sen que nos apreman os “dire e diretes” que nos da a vida.

Ceibes

mércores 16 decembro 2015

A folla cando se murcha

é que está no intre filosófico

puro, albisca os mecanismos

da sabedoría.

As portas da invernía,

a terra cóbrese  dun manto

que augura noites frescas

e un xeo prateado cuberto de estrelas.

Estamos entre soños murchos

que se van consumindo, entre

medos que nos infrinxen,

e un saltar a vida, sen barreiras.

Que pedirlle o inverno

mais cunha fonte de calor na casa

e un silencio ó ver a neve

sobre o cristal da ventá.        

Todo depende de que

o querer e poder, e o poder

e andar pra adiante, maila

pra elo temos que crer no querer.

Aine, cando chove deixo

o paraugas na casa, pra que non

me tape as ideas, do que será o mañá,

si crecemos coma o vento, silenciosamente.

Artigo do "Pensamento dun Artista Poeta"

martes 15 decembro 2015

Ola, bos días, son a terra, a que convive con vos debaixo dos vosos pés e podedes imaxinar o mal que me sinto derradeiramente, xa que estou sufrindo ataques por todos os lados, imaxinade voso corpo si de cada vez vos sacan a sangue pouco a pouco, si vos van sacando vísceras pouco a pouco, etc.... pois a min pásame algo así, e eu necesito rexenerarme poren si mo sacan todo de golpe a miña rexeneración e moi lenta e mala, polo que me vou achicando pouco a pouco, polo que vos pido que non me apremedes durante anos pra que poda respirar outra vez e ser voso servinte por moitos séculos, e vosos fill@s e net@s podan gozar de min e eu deles así que comportarvos coma humanos civilizados e deixar de corromperme e tratarme coma mo merezo. Sen mais o fiel servinte do planeta.

            Os poetas somos poesía que emana do Pobo e do noso planeta, porque tod@s sodes amor, os versos son corazóns, podemos facer cos nosos problemas desaparezan e sexan belas historias do Pobo, pero non fagamos que todo sexa escuro señamos positivos na vida.

Ata o de agora viamos todo moi escuro ata non sentiamos pracer, eramos inoperantes, conformabámonos con calquer cousa, sen importar o resultado, hoxe démonos conta que todo era un enganabobos, que nos tiñan de lado, dándonos de vez en cando un doce pra ir tirando, mentres eles facíanse de ouro, roubando ao calado e inda por enriba votándolle a culpa o Pobo que estaba vivindo por enriba das súas posibilidades.

Deixamos que a natureza esteña en unhas maos co deterioran todo, e a conta de la faise ricos, expremendo co noso suor.

Crean as crises eles mesmos pra que o Pobo non teña un estatus de vida digna, sempre vámoslle crear problemas pra que non vivan relaxados e non teñan unha felicidade así é a crises que cada pouco nos crean mentres eles se fan mais ricos a conta nosa.

O 20D podemos facer historia, que as cousas dean un troco radical na vida da maioría do Pobo, é recuperar a dignidade perdida pola que estivemos loitando perante anos e castigar todo este desaguisado que nos están a meter nun labirinto sen saída. Por eso démoslle un volco a este mundo, e deixemos pra o futuro dos futuros fill@s e net@s un novo pensamento real da terra na que vivimos, sen danala mais do que está.

É hora de mudar o mudable....

Unha vida posibel

luns 14 decembro 2015

Que sería si tod@s tiveramos

un soldo onde a vida fora unha dignidade

e non tiveramos atrancos a fin de mes

e os dores de cachola se foran do río o mar.

A min gústame o café a outr@s o te

e a outr@s pasear, etc.... cada quen e libre

pra actuar baixo a súa batuta, e por iso

non se nos pode negar o noso estatus social.

Vivir cun préstamo é encher

as arcas do capital, ca conta

dos pobres mantéñenos suxeitos e inmobles

e perdemos todo tipo de liberdade....

Os productos os machucan con formulas

capitalistas que enchen a terra de arengas

falsas, contaminando os gustos do padal

e hipotecando noso manxar e o dos fill@s.

Atórdanos a impostos pra encher as arcas

do mal (corrupción), cando si foran de aplicación real

tod@s nos aproveitariamos na comunidade

dos bens que necesita o Pobo pra a nosa dignidade.

Aine, vólvome revolucionario sen armas tomar

poren si, abusar, da conciencias dos Pobos,

de que un mundo é posíbel, sen tanta

rapina que nos saque noso pan, !escomencemos xa....!.

Sabedoría

sabado 12 decembro 2015

Neste mundo en que as fálas

son tan dispares sempre teremos

pobreza que chame a porta e explotadores cás repriman,

malia non e viral, si aportamos un pouco tod@s.

O pensamento percorre o mundo

dunha veira a outra, coma as mareas

soben e baixan dependendo do intre que

te atopes, unhas veces enriba e outras abaixo, poren....

Porque as cousas se fan as veces sen sentidiño

non será que esta poesía non tería existido

si a humanidade na que vivimos non fora corrupta,

xa que téñena coma cousa propia, canta incultura.

Asumimos que de cando en vez votamos

e non temos a honra de usar o voto

pra esnaquizar aquelas leis

que non teñen sentidiño sen o apoio de Pobo.

O mundo avanza con ou sen nos

poren si a loita vai conxunta nas facetas

da vida, o camiñar do noso planeta estaría

envolto no vivir de tod@s sen excepción, !dubidas que así sexa!

Aine, a achega que lle damos as letras

a maioría das veces é un saco baleiro

que son moi boas cando se leen, malia

hora de actuar, volvémonos idiotas, en contra da nosa terra.

Odas ás reformas

martes 08 decembro 2015

Enlouquecemos con gastos superfluos

cunha vez cos aforros se funden,

nos piden que gastemos na miseria,

có capital, castíganos con follas de palmeira.

Non comprendo o cheiro que me da

que cada vez cos pobres se arriman o trono

a prima suba coma si fora leite que se vota

o ferver na cazola, !contar co sunami da prensa!.

A lascivia que me produce estas cousas

podía alterar meu ego, desinchando

a nosa loita, mágoa cando os astros

se posicionan o medo pasa a outro bando.

Poñamos unha chapa na mente

que desnaturalice todo o pavor  que

nos destrúe, e positivicemos os alaridos

dos soños con grandes doses de amor.

Volvan os paxaros a cantar

e a equilibrar noso destino

impregnando de música os coreillos

e deséñemos a vida nun sentido de liberdade.

Aine, todo é mentalizarse cos erros

do pasado corríxense, corrixindo e

non deixar co tempo se apropie deles coma

sempre fixeron os que levaron os pantalóns de raia.

Reequilibrio

xoves 03 decembro 2015

¿Coma se pode erradicar

o pobreza?, si o capitalismo

fai de ela, cós pobres pasen fame

pra así telos ocupados na miseria.

As crises que se crean, nunca

afectan por igual, senón que rematan

recaendo no pobo, formula ben estudiada,

só en certos estatus que non é pra tod@s.

As veces me fago esta pregunta

¿Se as máquinas traballan por nos

que nos queda?, si reducimos man de obra,

pois a miseria da maioría, por falla de ingresos.

O prioritario sería dereito do traballo

pra tod@s, estamos nun intre en que

temos que valorar o pasado, porén sobre todo

centrarnos nun futuro que está por vir.

Nun mundo de empresas

o convivir traballador-empresario

é o sustento e equilibrio entre ambos

pra o bo funcionamento do sistema.

Aine, as veces váiseme a olla

en cousas irrelevantes porén sinxelas

e que chas conto, por si teñen solución

nunha democracia que se vista de seda.

mon ami-meu amigo

mércores 02 decembro 2015

Como insinuamos colega

as verbas son silencios

que as verbas son sufrimentos

que levo no meu regazo coma un tormento.

As miñas bagoas no poden

ser sufrimento, por que ti

nunca mo perdoarías, miñas son bagoas

que iluminan noso amor por esta terra.

O reloxo marcouche a hora

pero ti non te fuches só

senón que deixaches unhas herdeiras

que saberán corresponder coa túa idea.

Anos en esta terra vivimos,

deixamos marca que non se esquece

pertences a esa xeración que floreciches

con historias que no teu mundo non viches.

Os recordos quedan en cada quen

convivín contigo unha amalgama de historias

que o mundo pode recordar mais só

no pensamento dos que delas gozamos.

Aine, hoxe perdo a compostura do amor,

co ar nos profesa, porque unha historia

da miña vida se adormece nun sen fin

de áureas ca amizade vale mais co póker.

Antiausteridade

luns 30 novembro 2015

Miro o termómetro do tempo

e síntome nos campos de refuxiados

e estreméceseme o corpo de pensar

a vida que lles fan pasar fora do seu lar.

Na loita que se embarcan polo

dominio de enerxías fósiles

pra seguir tendo eses pobos baixo

a batuta de enxeñeiros  da morte.

Editamos sensacións de transparencia

cara a opinión púbrica, e por atrás

lanzamos misís de hipocrisía que levan

a diagnósticos erróneos cara a terra que temos.

O atopar visións de futuro niste intre

onde a terceira idade poda

gozar dunha vida tranquila

sen ter que votar ó traballo que xa fixo en anos.

Queren que cheguemos ao punto

de que o traballo sexa o escravo

do patrimonio de cada un

sen contar coa dignidade do empregado.

Aine, as solucións que lles estamos

dando a infancia é penosa, cruel

xa que os poderes fácticos que gobernan

so pensan no seu egoísmo, éo o futuro pra o que veña.

Egoistashipócritas

domingo 29 novembro 2015

Temos que aprender a ler

os mensaxes que nos mandan

que coma consecuencia das súas políticas

perdemos a dignidade pola avaricia.

Paréceme que coma consecuencia

de que unha prensa que esta

comprada polas grandes empresas

nos tomamos o clima coma pasaxeira.

Estámonos xogando o futuro

das futuras xeracións, e somos

tan egocentristas que nos levantamos

da cama pra ver coma quedou o fútbol.

A miña poesía esnaquízoa porque

non meu interior o corpo me esta

a dicir que as violetas, as rosas etc....

van deixar de imprimir súa beleza.

A reestructuración que lle debemos dar

en moitas cousas a nosa vida

é proporcional ós deberes que temos

que ter coa terra, que é nosa sustentación.

Aine, a incorporación dunha voz

unánime dentro de unha cume que

mira mais os intereses propios cos

que o futuro demanda pra humanidade.

Tod@s

sabado 28 novembro 2015

Non sei, póñome nunha situación

onde dende o meu mundo te vexo

moi lonxano en cambio si te miro

estou o teu lado.

Deixo de estar nas orbitas

onde a copa fala por ambolosdous

coma si foramos reliquias do pasado

postos nun presente futuro.

A teimosía do meu presente

me leva a esperar nun intre

que me permita chegar o teu lar

sen ter que pensar co mañá está aí.

Non deixo de esquecer

cas mañás son duras pra amencer

sen embargo o día faise pracenteiro

cando de volta nos regocixamos no sentimento.

Verbas non soltas ningunha

 mais chéganme coma si foran

misís que embarrancan na miña cachola

e ningunean en min coma si foran ondas.

Aine, entre que te acubillo no meu lar

e ti me ofreces o descanso

sentímonos no mundo posto de estadas

arranxando o desaguisado que nos enfrascaron.

 

Fiscalidade Verde

venres 27 novembro 2015

Axudar interrogantes que se

pospoñen a realidade que profetizan

os ningures que din ser defensores

do pobo é realmente un sacrilexio.

Os fraudes cá nosa cultura, cá nosa

dignidade lles están ofrecendo

o pobo dignifica unha realidade,

ou espertamos ou seguimos mortos.

O troco non ven polos soños

o troco ven cando espetamos os soños

nunha realidade que sexa concibida

dende a política polos políticos.

O pensar cá natureza é mentira

o pensar co clima non nos compete

e o mesmo que dicir, quedo na casa

e que nosos fillos se arranxen eles.

O egoísmo e tal que dicímoslle os bancos

que nos fodan, dicímoslle o estado o mesmo

falamos co veciño e querémolo foder

e eu me pregunto e o mañá, !nosos netos....!

Aine, a avaricia do noso pobo so

pensa no seu egoísmo, elle igual os fill@s

ou os que veñan despois, o que lle importa

e o intre, e o mañá que chova se chove.

Redefinición

xoves 26 novembro 2015

O asubío co pastor lle da

o can pra atraer ás ovellas

de volta a casa é o mesmo

que nos fan, cando nos sentimos rabaño.

Si votamos a xuventude fora

gañamos credibilidade de man de obra

barata, pra redistribuír os números onde

o pobo se sinta humillado e perda a dignidade.

Desperdician a cultura, por avinzas

a non cultura, despois de todo dannos

café con leite, por si despistadamente

desbloqueamos as sociedades do medo.

Si o científico desenrola fora, seu arte

iste país quedase co nome de artista

poren fracasa na obtención de prebendas

ca nosa sociedade investiría en capital humano.

Buscan que se perda a ovella negra

có seu destino polo mundo, por que así

non teñen que lles tusa a hora de decidir

as políticas que queren pra seus afines.

Aine, que país queremos crear

se as mentes privilexiadas as mandamos

polo mundo, sen recursos, e nos dependemos

doutros que nos queiman con sangue de ferro.

Reorientación

mércores 25 novembro 2015

Despois dun manxar delicioso

unha conversa de amig@s

e quedarse sen sesta, me pregunto

can mellor así cun polbo coa realeza.

Mesteres recíprocos, aluvión de ideas

retais usados que se unen pra formar

posibilidades de accións que valgan

pra desbotar o egoísmo das persoas.

Doume un paseo na bici coa

garantía de que o paisaxe me vai

reeditar unhas infraestructuras acordes

coas políticas que impulsen no ámbito social.

A austeridade que sentimos no

noso interior que nunca sal de aí

senón que se pecha, e pola comodidade

do billete desautorizámoslle que saia a luz.

A democracia que levo nas pernas

é, que si non van acompañadas non

funcionan coma atletas, por eso doulle

forza pra que non fallen e se sintan quietas.

Aine, o rigor desproporcionado que

sinte o ser humano, non se viste con

traxe de luces, senón se espide

pra que a natureza o siga adorando.

Enerxía limpa

martes 24 novembro 2015

Podemos dicir ca nosa enerxía

do corpo emana das plantas

e nosa mente nútrese dos

animais que estamos no mundo.

Si as rochas duran e duran

e unhas veces de valados e outras

nas montañas perciben sensacións,

que cando as miramos, pénsamos.

Os ríos que se renovan de ano

en ano e día a día recibe noso

corpo o manancial da vida que

cos manxares fai de nos as delicias.

A quentura do día xunto coa oscuridade

da noite deleitamos o sol e a lúa

os movementos cos ollos divisan

mentres non se pechan co sono.

Xuntos na terra

emerxemos das cousas da vida

co cantar dos paxaros e co fondo do ar,

nosa enerxía colle o fondo que non tiña.

Aine, que mellor enerxía ca

limpa, que non destrúe noso

motor, e inda por riba o custe

é o que aguantemos sen destruír a terra.

espertando da sesta

luns 23 novembro 2015

As veces non me comprendo

nin vos entendo, saímos cada día

a traballar loitando por elo,

e deixámonos levar coma paspáns.

Non falo en concreto de ningún grupo

senón en xeral, vendo coma se enmaraña

os acontecementos e estamos inmóbiles

sen que sintamos a forza de trocar.

Sei co problema non é dos que podemos ver

mais ala entre comiñas, cando o problema está

noutro bando e parece que nos somos os culpábel.

As cousas as miramos entre nos

porque as fontes de información acaban

recaendo contra nos, e acabamos falando

en contra nosa, cando tiña que ser o contrario.

Pérdome cando penso estas

interferencias que na poesía digo

e despois me calo, por que este mundo

se fala moito, pero naide remedia o inerremediabel.

Aine, xunto o teu corazón non son

eu so o que pensa así, ti tamén te fas

as mesmas preguntas, e chegamos a conclusión

cos burros non son eles senón que somos nos.

+x-=-x-=+

domingo 22 novembro 2015

Empezar o día cunha

folla en branco e non saber

por onde enfocar as letras

pra que a poesía non se faga nu.

Mirar pola ventá e ver que chove,

e cedo, os paraugas non se ven,

as beirarrúas están valeiras, e sigo

en orsai, coma antano daba a luz do candil.

O revestimento ca o corpo lle visten

logarítmicas historias, que sobre as

rochas de Pambre pintáronse motivos

pra desdeñar unha poesía en liberdade.

Días fugaces que entre copa e copa

as verbas soltaban lentellas fora do

prato, e facían da mesa un lugar

pra embargarse non delirios da noite.

Concibo no ego que emanar

das mentiras que nos contan

e quedarse sen voz pra falar,

por non saber escoitar a quen de verdade fala.

Aine, os ciclos do ano poden

ser mais ou menos desafiantes ao tempo

porén os homes non somos quen

de dirixir o planeta si faltades vos.

estrinximento

venres 20 novembro 2015

Estou embarrado de soberbia

que non dixire meu estómago,

será porque hoxe tal día fai anos

non sabía o que a dictadura fixera.

De pequenos enganábanos cos

grandes logros co país facía,

e nos silencios cas persoas ocultaban

en verdades, cos pais escondían.

Tal día coma hoxe vou esquecer

cos hipócritas seguen a pensar co

que fixeron foi un acto pola patria

e non saben que foi derramar sangue humana.

Hoxe vou celebrar cos

silencios son virais

e as verbas non enchan o cubo do lixo,

senón cos poetas os resuciten do lume descrito.

A desvergoña dunha bandeira

que acabou con moitas familias

non me parece o mais significativo

coma pra levantar a man pra un saúdo.

Aine, a miña memoria borra o dito

e embarcase en devolverlle a dignidade

a que en barrancos teñen os seus,

e vivamos en Paz, mirando pra diante.

Sensacións

xoves 19 novembro 2015

Miña sensación no lugar

ca mutación nos deposita

nun territorio a hora de vivir,

¿ Onde sentimos nosas verbas ?.

Unha vista pola ventá

e ver cantidade de persoas

que senten as mesmas sensacións

que ti, é un relax que glorifica o corpo.

Verte nun teatro irreal, onde xogan

coas conciencias dos transeúntes

que a través do medo, se sintan

marionetas humilladas, polos poderes ....

Eroticamente nos vemos no mesmo plano

cada un coas sensacións dispares

mais no fondo atopamos no camiño cántigas

de cruzar as rochas sen saltos.

E logo a sensación de vivir

en Paz, nos encerella a posibilidade

de ambicións que nos destrúen dende

enriba porque se creen os amos.

Aine, todas estas sensacións co pobo

emana, son froito do control ca natureza

exerce sobre noso espírito que dilúe

as verbas en feitos contrastados.

....Beirut-París.

mércores 18 novembro 2015

A dita que certas cousas

prodúceme, a veces, os silencios

se fan enfermizos, por non cuspir

a carracha que encerra a alma.

A Paz co mundo necesita se viste

dun cor sen cor, que non existe

na nosa esfera, mais que na mente

dos que pensan cas armas é a solución.

O amor non pode estar sempre

nunha sinfonía, cá naide lle gusta

volver cunha esperanza dun estar no mundo

sen que as ondas rompan os destinos.

A humildade que nos impoñemos

dende que vamos tendo razoamento

enxerga noites cálidas de pensamentos

e días de bondade que inspiran rebeldía.

As veces nos meus sonos vexo

unha empatía que se esmorece cando

un ollo se abre na claridade da noite

e resístese a volver pecharse sen a verdade.

Aine, túa Soedade e miña Soedade

nunca estiveron tan unidas, cos nosos

egos vólvense virais, ante tanto amor

que aplauden á vida de cores, nunha Paz.