Irmandiños

martes 10 outubro 2017

A neboenta fresqueira que

aploma o coraxe, que no teu paso

regulas os meus sentidiños

rubindo o libido con cariño.

As eiras que barállanse

no fondo do salitre mariñeiro

cobizase no froito madrugador

despois de noites eternas de amor.

O bido axiliza as mentes

que desoen o conato imposto

por nais que co suor dos peitos

amamantaron ignorantes travesos.

As fontes da sabedoría

que empeñaban de amor lagoas

crecidas de soles frondosos sobre

as herbas machucadas de vaivéns lustrosos.

Carballa relucente por onde

a vista amansa os cores perdidos

por un horizonte aplaudido por

soños estragados por incultos.

Aine, o curazón resístese, de

cando en vez, por que os séculos

pasados pisaron tanta merda, co

amor resístese pra non alterar as feras.