Espellismo

martes 21 marzo 2017

A noite foi longa

non sentín as sabanas

só o sofá que me anica

entre sonos, pra un despertar novo.

As novas que escoitaba

seducíanme no amencer

que algo esta pasando

dende un antes e un despois.

O tempo pasa a modiño

e ao mesmo corre

que non te decatas

cando te das conta outro día entra.

Escolles intres mentres pensas

neses días que non atormentan

os aranceis que lles poñen

a vida as hienas que asexan.

A flor que rego cada día coa mirada

espérate no meu corazón

coma as mañas tristes que son grises

e repuntan o día con ledicia.

Aine, vaste disipando no esquecemento

longos días de loita

que están no pensamento

e non me aburre o seguir soñando.

Eu, feminista

mércores 08 marzo 2017

Miro o mar

e véxote entre odas

cós sucos do barco

abren camiño cara a liberdade.

Miro a montaña

e vexo a soidade

de moitos ollos que berran

onde esta a felicidade.

Chove miudiño cara o miño

deixando o dominio da violencia

entre bastidores de papel

pra que o poder non sexa malévolo.

Vimos ó mundo a matarnos

ou escoitar a vida

con cada filosofía que nos

outorga nosa nai natureza.

Procreamos monstros de matar

cando a sinxeleza da vida

e subir o libido intelectual

pra diagnoses de conflictos que choran.

Aine e hora de

sorrirlle a vida ca nosa nai

nos deu pra que o ar circule

polas rutas dos sentimentos do amor.

Distracción

domingo 05 marzo 2017

Voto de tempo aquela noite

en que nos vestimos de auga,

que no recordo abrimos as comportas

da sabedoría pracenteira.

Vixiamos que non entorpeza

ese soño que na florencia

do pensamento percorre rúas amorosas

que desaparecen co amencer.

Ver chover dende abismos

que encarceran sabias verbas

desnutrindo os cores cá vida

sinte coa paixón de non enlouquecer.

No ocaso, a tristura morre

e embaza de cheiros

as leiras ca poesía

ofrece os corpos espidos.

O espello que difama

a luz da lúa

sinala os secretos

que en vida depositas nos pensamentos.

Aine, o cristal polo que te

adiviño nas horas de martirio

apocalíptico engloba este presente

e un futuro con novos tempos.

Abraiado

martes 28 febreiro 2017

Rematou o outono

e diría que empeza a primaveira

cando é inverno que chega, e peta a porta

e nós atopamos sós entre castañolas.

Un ano de tolemia

un ano de crecemento da temperatura

un ano de vidas que se foron

e deixan historias pra futuras xeracións.

Vaste do esquecemento

do esquecemento voltas

coma raíña das virtudes do amor

aplaudindo os silencios dos micrófonos despertos.

A loita é pacifica

entre a néboa e o día

matas por matar

co afán de esmiuzar as mentiras.

Si vés, é unha marabilla

si vou, sedúceme o mar da vida

entre ducias de cores

os versos deliberan poesía substantiva.

Aine, recollo unha morea de silencios

que me acaen no pensamento

e expulso, con, ou sen rimas

dende unha muralla que se abre a vida.

distorsión

domingo 19 febreiro 2017

Non chega o tempo

de vai frío nas montañas

vai calor nos vales

onde ouvea o lobo de fame.

Persuadir as amizades

que revelan encontros

de puro tramite

eloxian o bo facer do serán.

Retos deleznables que avanzan

por camiños de loucura

posicionan en elementos oblicuos

ó sistema varado polo destino.

Non falo entre os dentes

por que o que escoita

recibe compulsas, que os oídos

fan das letras puras diabruras.

Onde non chegar, Pobo Galego,

que amañeces con sonos esbirros

e pasa o día entre comiñas

de cando chove ou si neva non inverno.

Aine, nas mans dos obreiros

están as reliquias dos empresarios

que si aparafusan moito o traballo

as maquinas soas rompen o pactado.

Rosalía de Castro

martes 14 febreiro 2017

Da nada, xurdiu o amor,

da nada, falo con amor pra ti,

de nada, me perdo de amor no océano,

de nada, achega, unha mirada de amor.

Un abrazo amor

déixame soñar contigo

abrázame na distancia

e as gaitas sonen listas de amores.

Provoca o destino,

alumea o meu corazón

que ansía provocar praceres

que necesito do teu amar.

Realmente o teu olor

non me chega, non o percibo

no meu cerebro, en canto ese mar

adiviñe un sol de pensamentos.

Negra sombra circula

polo meu lar, coma unha

estatua movible que me acompaña

entre os escuros recunchos dos latidos.

Aine, Ver entre unha imaxe

que azouta nos meus sentimentos

unha flor que emana dos ollos,

que xurdan os mares do namoramento.

Silepse

sabado 11 febreiro 2017

Sentir, ser ó nacer

dicir, falar, coa propiedade

que emerxe do fondo do ar

que circula pola terra ceibe.

Discutir sen berrar, nin abraiar

só expoñendo ideas

sen tapuxos que revertan

na sociedade que non ten saudade, o tempo.

Abrandar as mentes que depositan

no seu ego, as formas cadradas

do negativismo, por non escoitar

mais ca conciencia cando difama.

Admiremos o paisaxe que fala

que describe a realidade do mundo

que transpira insán por coma lle

estamos dando ignorancia a vida.

Voltamos ó pasado por un intre

collamos a forza do árbore da sapiencia

recorramos camiños intransitables

e despexemos incógnitas intelixentes.

Aine, a parálises mental inculcada

de pequeno en forma de medos

enfróntanos sen sabelo a retos

que temos que superar con notas estacionais.

Silencios

luns 06 febreiro 2017

Non sentes a frauta?

si no arrollo a auga navega

polo leito da vida, que son

sonos que afondan na arquitectura.

Podemos distanciarnos entre os silencios

que nos falan os espellos

porén non nas reais cuestións

que nos unen, a victoria do amor.

No teu día sinalado

sinto unha retranca que me

embarga o non estar, asemade

me sinto coma si estivera.

Non estas soa

nin te apartes a un lado

que mergullando entre os recordos

vexo o poeta moi namorado.

Esquecín que falabas calada

porén cada vez que o mar mirabas

unha flor de poemas

sementaban entre as rochas o amor.

Aine,  De servir servirei

esa copa que levanto con agarimo

que no plano do cadro

se verta o amor esperado.

Tren de vida

sabado 04 febreiro 2017

Un día non moi lonxano

espertei dun sono e me vin

nunha praza berrando liberdade

e todo meu silencio se transformou en berrar.

Outro día saltei da cama

e me dixen basta xa

vestinme daquela maneira

e á rúa saín berrando si se pode.

Outro día mirei o meu arredor

e só escoitaba quenes son estes

que fan ruído nas rúas

e falan coma cregos.

Na lonxanía da distancia outro día

atopei uns anciáns que choraban

por que non chovía, avíanlle dito

que baixaba a luz e non foi verdade.

Hoxe síntome capacitado pra

ver unha luz baixo o túnel

que nos dirixa entre a néboa

e berrarlle os de enriba que estamos aquí.

Aine, demos a talla, cos nosos

erros, os nosos fillos saberán

ir corrixindo a amalgama de atrocidades

que nos obrigaron facer, por non ter sentidiño.

Tran,tran

sabado 28 xaneiro 2017

Estas ou non estas

neste mundo desfigurado

que te leva esmagar ó oprimido

poñendo muros sen sentidiño.

Agochas teus silencios defuntos

crendo que es un macho

dese pasado que turbiou a mente

dunhos pais que sufriron o teu egoísmo.

Despezaches  o ser humano feminino

situando nun segundo plano

a flor na que vibra o teu capullo

pra estrar polo oco do esquecemento.

Te cres o poder absoluto

pra asinar de panfletos

leis que distorsionan a natureza

onde un raio te pode esvaecer por inculto.

As túas sombras te va perseguir

coma os teus antecesores que se iran

pra tumba cos mortos que deixaron

por camiños desterrados do seu lar.

Aine, pasa-la noite as bubelas

entre os carballos nas noites

en que os emperadores sofren

diarreas na súa mente paiola.

néboa-xeada

domingo 22 xaneiro 2017

Sei que me escoitas

a o igual que che escoito,

debuxo un árbore na vida

e corrixo os erros que me entorpecen.

No pasado falabamos nas cantinas

xogabamos entre catro paredes

deixabades as mulleres na casa

e vertiades moito aceite.

Nomeabas os nomes en vano

describías longas noites de pedra

asexabas os silencios esvaecidos

e narrabas historias inenarrables.

Servías de fogo ao lume

abrigando por unha forza inexcusabel

dominabas o silabario da inxesta

que producía na moral o remordemento.

Escusas a parte, do esquecemento

que coruscaba entre loureiros negros

onde o procesamento de non dialogar

embrutece as lagoas do pensamento.

Aine, a comunicación que as odas

producen entre seres reais e imaxinarios

valoran o estado do amor

soltando frases entre os/as navegantes.

mundo líquido

sabado 14 xaneiro 2017

Anos levo falando

anos levo escoitando

anos divulgas túas sintonías

anos fago poemas que recollen o teu estado.

En poucos anos me embargaches

o tempo perdido entre as copas

que divagaba polo entusiasmo

do ser que balanceaba por coñecerte.

Entre silencios remataches

meu ego, de cando en vez escoitei

aquel ansia que tiñas cando a noite

se facía febre do arquetipo da túa posesión.

A empatía que serviu pra atoparnos

entre un verxel de flores

que recollía teus cabelos

en poses de medo que non amañados.

O teu corpo non se perde cos anos

o meu regulase co teu animo

só os días que flirtea do día

escórrense polas horas desenfreadas.

Aine, non volto a un onte

nin desmitifico un mañá novo

so ti emerxes a un futuro

onde os soños se fan efémeros.

Maquinas

venres 06 xaneiro 2017

A sociedade fundase nun manto

cando o andar pola rúa

mires pra onde mires

son maquinas....

Miramos pola ventá

dándolle refuxio a nosa vida

pechando a porta

pra sentir unha sociedade encuberta.

Facemos o amor entre néboas

que se esconden entre as maquinas

chegando a namorar o dito

!que corpo ten!, !que ollos ten!....

Temos un ego moi avanzado

na nosa forma de vida

que con un sinxelo toque

adozamos noso amor pola vida.

Andamos coma cegos ambulantes

porén sentimos estar xuntos,

xa que falamos en pensamentos

o que diriamos de verbas non escritas.

Aine, antes falabamos

pra natureza....

agora falamos de "estrelas"

estrelas que fan cine sen prensa.

Murolandia

domingo 25 decembro 2016

Escoito a muralla

que fala de ti

entre as verbas que din

que sabes resistir.

Lonxe na lonxanía

onde desemboca o río

que me levas ao abismo

sen estar non teu mundo.

Paseas polas rúas

sen esborrallar o empeño

de que non sofres por ti,

senón porque vivas por si.

No letargo do silencio

onde o mar fala de distancias

incorrixibles ante os pensamentos

que só os peces entenden.

As miradas que cada pedra

falsea na súa posición sobre

os pés que pisan as mañas enlouquecidas

en térrenos lamacentos de espera.

Aine, non divulgues sentimentos

que teñan morriña en silencio

sabendo ca pincelada dos artistas

afloran os recursos da existencia.

Racistas

domingo 18 decembro 2016

Quixera ver sexo

nas túas verbas

sen pensar

no carallo.

Quixera  ver

as flores

nos teus peitos

e non sentir os senos.

Quixera ver os animais

correr pola selva

e non sentir, mais que sentir

que me traduces a vida.

Quixera volver  

ao ovario

pra estudiar o porqué

te tratamos coma “miseria”.

Quixera calar a miña

mente que me fixo

crer ser, o ca sociedade

me obrigou, a non pensar en muller.

Aine, desculpo a miña intelixencia

que non soubo derrogar

un antes

poren sobrevive ó futuro certo.

Machistas

domingo 11 decembro 2016

Podedes facer muros

que separen a discordia

co mundo saberá diferenciar

a realidade dos obscenos.

Podedes regalar caramelos

ós nenos enganando que son

ouro eterno, que sempre abra

un que troque o pensamento.

Podedes formar guerras

en nome da liberdade

que so vosa conciencia sufrirá

os desequilibrios do estado natural.

Podedes finxir que chegamos

a lúa ou vamos chegar a marte

si realmente ignorades a verdade

de coma se comporta a natureza.

Podedes matar a literatura

o cine o teatro etc. coa ignorancia,

que sempre resucitará á vida

dun poet@ ca volva a escribir.

Aine, tomando unha éstrella Galicia

entoo sistemas resgardados

polas sílabas cós poetas describen

no corazón dunha musa invisíbel.

Doñana

martes 06 decembro 2016

Falades pra

o futuro da humanidade?

ou mentides coma cosacos

co só afán, da soberbia, o poder....

Fálame de que serviu

pechar as portas da verdade

pra pisar con ignorantes verbas

a saúde do Pobo que pide dignidade.

Nalgún lugar verteran verbas

se sentidiño que ordenadas

polo demiúrgo farán frases

que inxecten un novo vivir sen muros.

Atino chegar a razón

que busca unha verdade

sen ataduras das mentiras

que se cocen polos políticos de usura.

Todo corpo opulento

enraizado nunha mente perversa

desenrola lucubracións

que salienta co seu pensamento.

Aine, restablecer os silencios

pasados, deixando na historia,

e proclamar pra o futuro

conciencias que miren polo ben do planeta.

guitarra

mércores 30 novembro 2016

O subconsciente me di

ca telepatía que se albisca

polo mundo non impregna

nosa mente de dislates profundos.

En troco vives no anonimato

do meu destino

cando te busco con afán

entre os camiños que non miro.

Me despistaches entre o tempo

e fusco e lusco ata que entre

os silencios das aureolas

recordei que Galicia e mas co mundo.

Deposito meus dedos

no mar de extramuros

que sobre teu corpo agochado

o universo se fai pequeno.

Os salucos cas verbas

salpican entre os dentes

precisan de unha lingua

que acicale toda frase no poema.

Aine, ves, vas, veñen

os antros descosidos nos sonos

e desembocas no mar coma

as solitarias noites amadas.

Ata Sempre....

luns 28 novembro 2016

Non te choro

aínda que choro,

non noto túa perda

aínda que experimento un gran oco.

Os tempos pasados

foron moi duros

a loita foi día a día

e os silencios xa foron esquecidos.

As barbas enchíanse

de tolas verbas co mundo

as entendían coma falacias

que se voltaban en si ideas preconcibidas.

No esquezo o que aprendín

do Pobo que amaches e ensinaches

a dicirlle o mundo, que non erades perdedores

senón gañadores do sentir de moitos Pobos.

Hoxe non che choro

mais ca os que choro, perdidos

en batallas ou de familia-amizades

que a eles lles dedico esta poesía.

Aine, cando alguén de vai

nos quedamos co recordo en vida

polo que o sentir das súas ideas

vense plasmadas no Pobo que algún día o visita.

Fusa

mércores 23 novembro 2016

Nun mundo de fantasía

lévaste na palma da man

o libro da ousadía, onde o

nervio das letras fan poesía.

No armazón co que vistes

túa filosofía, leo na cara

as poses que teu corpo deposita

sobre a branca area da vida.

Os sonos me espertan

entre raios de sabedoría

que adozan a mente

con correrías de blasfemias impúdicas.

Do río circula a sangue

que envolve de desaires

baixadas por posicións ecuánimes

alimentando de fogos eternos.

Os críticos intres fortalécense

en pensamentos, que co barullo

de tantas voces disípanse

en belos relatos de amor encerellado.

Aine, o logro co que os movementos

nos ensinan a pensar

so días que circulan

entre rúas falantes de feira.

Tambor

mércores 16 novembro 2016

Remexo o café

mentres visto de seda

os pensamentos que me levan

a ti,ca  forza do entendemento.

Suspiro a enerxía

da vida, có afán

que me produce

bicarte entre sonos.

O corazón se revitaliza

en lares agochados pola ira

ou en paisaxes postos polo belo,

onde es ti unha flor de encantamento.

Pola raíz do tempo

mesturo a mirada entre

ollos que diviso e non te atopo

entre os vaivéns que lle dou ao dedo.

Absorbes toda enerxía

na distancia, manifestándote

no meu cerebelo coma unha ninfa

que te lee en poesía, o verbo do mar.

Aine, a razón do poder estar

e non te ver, e de verte e non ser

o parabrisas da vida

que engule noso amor en feitos.

Fol

mércores 09 novembro 2016

É o amor que chama

as bisagras rotas

non existe porta

que amaine o libido.

Entrelazadas os destinos

corrompemos os delirios

secuestramos os poderíos

e damos luz ós sentidiños.

Enxalzamos os ollos

nocturnos, que alumean

as estrelas cando o mar

da túa soidade pensa.

Enfilando o sono

que en sabanas escorregadizas

acazapábanse entre almofadóns

persistentes unha tolemia viva.

Túas mans abrazaban

os remontes sobre os pés

que pesaban douradas follas

co outono coloreaba de morbo.

Aine, a distancia entre puntos

son círculos de amor

que unidos polo xemidos

buscan aluvións de silencios no corazón.

Tótem

domingo 06 novembro 2016

Miserables, os que dades paos

ós que sofren co seu

traballo ou non,

e reciben ouleadas de insultos.

Miserables, aqueles que usan

verbas opacas

que pensan co sol

podelo coller coas mans.

Miserables, os rastreiros

que opinando igual có amo

creen relixiosamente que

se fan un franco-favor ó seu ego.

Pobre é o que sen acritude

revoluciona seu ego

condicionando seu mundo

a que florezan flores no deserto.

O pobo non só é garabatas

tamén ai monos, batas, etc....

que están                 

coma as rochas no mar.

Aine, as conspiracións enredadas

có individuo suplanta no seu ego,

do querer ser ouro, na equivalencia

a deixar a terra incapacitada.

Tabú

mércores 02 novembro 2016

Superpostas os goces

da noite, en diluvianas

verbas, onde as mentiras

xurdan novas de escarnio.

Hoxe calamos con tristura

os remuíños dictatoriais

que nos inculcan, na senda

de hipócritas lendas acarunchadas.

Canto é mais fácil non escoitar

e seguir axeonllándose ante

un ser que difama, cuspe

e fai unha ferida no corazón.

A vergoña cun sinte

ante seu ego, que manipulan

e corrompen con sandeces,

desvirtúan a mirada ante a vida.

Ennegrecemos o branco dos ollos

por mor das bagoas que escondemos

e debuxamos de ira interior

os salaios dese mundo que chora.

Aine, vivir a vida se preocupacións

é o que os corruptores ensinan

pra que súas andainas polo furtivismo

non se aprecie nunha sociedade inculta.

Incultoloxía

luns 24 outubro 2016

Velaí anda o vento

encirrando o mar de alborada,

no só repenican os orizos

na recollida da castaña rapada.

A cultura do Pobo

mingua, sobre prantos cás

imaxes proxectan entre beizos

carnosos, que levitan mentiras indignas.

Dilapidar talento en doses

dunha copa, que verte no esófago

verbas inacabadas, provocando

a ira no linguaxe da liturxia falada.

Ponte no silencio cá noite

engule as estrelas, ca sinfonía

entre bastidores operan lúas

que rechaman as miradas enlatadas.

Singulares anécdotas discernían

nas verbas, entre mentiras andaba

os locuaces herdeiros da cruz

vociferando alaridos entre risas perversas.

Aine, buscar pra servir

e servir pra chorar,

a inocencia do pobre inculto

non se plasma nunha realidade rebelde.

Inconsciencia

mércores 19 outubro 2016

Camiñemos na oscuridade

ás odas do mar

que as mareas

nos levan a liberdade.

Andas entre oliveiras

que esparrámanse entre

rúas que soben e baixan

tapando historias ovaladas.

As verbas bifurcan regatos

formando frases que engrosan

derivas na mente debuxando

corazóns que seducen ó poeta.

Vamos seguir durmindo....

sen loitar polo saqueo

que infrinxen a terra

espertemos das fauces do amor.

Si o mar amaina

non deixa de dar vida

si a terra dorme

non deixa de dar o froito.

Aine, un futuro con mentiras

que nos eclosionan día a día,

ou un futuro con realidades

que compraceran nosa dignidade

Festa das festas

mércores 12 outubro 2016

Ai silencios que débense

falar nos pensamentos

e non escarranchalos

pola senda do enfrontamento.

Pretender chegar a lúa

sen arranxar o da terra

e falar de formigas

ou de gaivotas.

O mar é imprevisible

nos tamén,

as mareas amainan cada pouco,

porén seguen se parar.

Vencer o odio

e saber levar o intre

o estases da rabia

nunha Paz entre a mente.

Respectarse o respectar

meu ego, o teu, o del/a

é buscar unha igualdade

entre as distintas sociedades do mundo.

Aine, que xoven me sinto

cando o futuro se forxa

dende as bases, onde predominen

unha verdade, que so doa, as rochas.     

Mociña sirena

domingo 09 outubro 2016

Acabo de recibirte

meu amor no regazo do

sentimento

que escoito co pensamento.

Falas dun amor nocturno

que me mandas imaxes

que me chegan en forma

de corpo estructurado e belo.

Non sei, porén hoxe

non percibira un ar

que me trouxera novas

onde túa presencia fora viral.

Por votar de menos

uns fogos que alumearan

teu corpo nunha noite

de desenfreo emocional.

Alguén esqueceu o chamar

a porta do amor,

onde o xuntar de ledicia

percorrera nosos corpos silenciados.

Aine, a memoria que me

agudiza o estado no que

nos topamos, recórdame

que segues aí.

Roseira

venres 07 outubro 2016

Os dedos, encantan

a pel que acubilla

teu corpo en planos

que inculca o mirar.

Toda a relatividade

có iris desprende

entre distancias opacas

salpican o cerebelo de cóxegas.

O enfrontamento

cós ollos dirimen no

paisaxe, zumegan nos oídos

extasiando a mente humana.

!Vertebrar! os sentidiños

en intres dunha elección

que xurda dun elemento,

a forza da valentía reaccionaria.

Escatimar en erros                 

onde os sonos viran

por camiños pedregosos,

é sentir co Pobo crece.

Aine, os cores ca natureza

nos da, é beleza do mundo

que con só coidar dela

o amor florece en flores.

Irmáns

martes 04 outubro 2016

Non somos nós quen

poñemos os muros, nin

somos nós que destruímos

o productivo, senón ós que apoias.

non estamos tan distantes

na verdade, só que ti levas

o camiño do medo que eu tiven,

e agora florecín coma o alba.

Esperta irmán e non mires

pra o chan, levanta os ollos

mira teu redor e berra liberdade

pra este mundo que se quere desmembrar.

Os meus ollos falan de

silencios que vexo no interior

das gaivotas por onde van

e non é moi adulado ese mirar pra atrás.

O solo co día nos da

ao levantar, nos di ca razón

esta en mirar con decasílabos,

cós fill@s non van ter plan.

Aine, o mundo do irmán non é

só o seu recuncho, senón

mirar os silencios que nas rúas

vértense entre miradas frías e de tristura.

Marexadas

venres 23 setembro 2016

Porque o limite de escribir

nunha liberdade que transcenda

a costas dun poder corrupto

da ás de crecer sen abafar o mundo.

Arelo chegar o dominio das verbas

que involúcrense no Pobo

pra que cando necesite subscribir

ca fame deturpa os corpos, pódese sobrevivir.

A luz coa que vertebran as mentes

os silencios por medo a opinións

que degoiran verter sobre o Pobo

as bandurras que citan prensa innobre.

Nosa sabedoría esta trocada

por non dignificar os soños

que embalantonan o poder, do sufrimento

pra abrollar destinos co Pobo desexa.

Valorar co Pobo arrepaña os alaridos

cos de traxe inculcan directrices

que lle fan crer que son soberbiamente

intocables ante os ouveos dos lobos.

Aine, o vento suca os mares

onde as mareas mobilízanse con acritudes

que o Pobo resposta coas miras

dun futuro enriquecedor pra o mundo.

Mareas Vivas

xoves 22 setembro 2016

Interminables cóxegas daría

sobre o corpo que palpita no teu

andar silencioso, porén ó mesmo

tempo xogas, cuns cabelos frondosos.

O libido infrinxido no intre

que depositas esa mirada que

esconde no teu ser, un viño sobre

os beizos que non se engurran ante o cristal.

O sono que nunha noite visitáchesme

entre as sabanas, emprendiches

unha forza sobre meu corpo

que espertei todo mollado entre laios.

Estas coma ausente

cando ó meu diáfano paso

suco os teus lares sen esquecer

co alento che delata entre papeis.

No orgasmo da ausencia dos corpos

copan as miradas cos sonos desvelan

as caricias que martirizas

con pegadas sobre mentes opostas.

Aine, os salaios, as risas

e os plaxiados corpos que se ven

de día, recórdame eses ollos

que miran as montañas e mares de Galicia.

Río miño

mércores 21 setembro 2016

Cánsome de tanta barbarie

que se desprende polo mundo

sen darlle unha saída a vida

pra remar xunt@s no barco do amor.

Cánsome de políticos que me

oprimen, e me exasperan os sonos

dese futuro, que temos saudade, sen partir

corazóns nos desertos desterrados.

Cánsame de votar, e que o

estatus na sociedade sexa un

delinquir contra o establecido

por falla de pensamentos estatísticos.

Síntome que frecuento o negativismo,

ca xente ten por medo a un positivismo

que emerxe do estatus do mundo

pra asentarse na mente dos pobres.

Ser un analfabeto que escribe

retóricas verbas nun mundo

de enxeñeiros que so miran pra

o billete do seu peto, débeda superimposta.

Aine, coma facer cos solitarios

destellos que se producen nos cerebelos

se fagan virais en terras

que por estupidez, vertebran silencios.

Mareas mortas

martes 20 setembro 2016

É hora de pasear

e mirarlle os ollos o futuro

e saber co traballo

virou de facto todo sentido.

As extensas mañas

oprimen de cando en vez

os paos que nos deron

a grella de sabuxos.

Querer dar agarimos

en compensación a anos escuros

que nos deron por vento

e agora queren remediar con bicos.

Os rebeldes sentimentos

é hora de que dea seu froito

se non nos deixamos levar

polo presente senón facer memoria.

Algo debe sentir

noso ego

si plasmamos en revolución

a papeleta que dignifica o noso.

Aine, non deixo de alucinar

nin entendo aqueles que critican

todo o ano e despois

fanlle a pelota a un presente-pasado.

Río Ulla

luns 19 setembro 2016

O descontrol entre ideas iguais

que queren impor cada un ó seu,

chega a unha conclusión que se cegan

e non se sabe cal prevalece.

Si todas únense

mirando pra un futuro

sen que acha egoísmos

o porvir será unha victoria.

As correntes emancipadas

da mente, escorren vultos

de sabedoría que chegan ó Pobo

debuxando verbas sobre o lenzo.

Todo éxito albiscase no pensamento

que cando soltas as verbas

non se dilúen co vento

porén viaxan nun indefinido tempo.

Plasmar nunha festa

as distintas versións ca música

nos ofrece nun pequeno espacio-tempo

ten que mirarse entre tod@s nun equilibrio.

Aine, non importa a disfunción

ca vida nos da, en aras da crises,

senón usamos a imaxinación

pra vencer o medo que nos impoñen.

Mar de alborada

xoves 15 setembro 2016

Quero non deixar de pensar

que vexo en cada viño, un sorbo

do teu manxar que anicase

no meu corpo coma unha flor de azar.

O destino non flúe coma as estrelas

do mar, cando entre fusco e lusco

mírote dende a lonxanía sobre

a imaxe que me fago no mar.

Nos teñen enredados

entre labirintos que non poden

descifrar mais que nas mans

do teu sono que é regar de fantasía.

A música que cada día escoito

non deixa de variar notas que

sofren no mediterráneo e que viramos

dende o atlántico a mar aberto, o saluco.

Si por patas correra ao encontro

que esmiuzamos en recordos

dende o mar que te mira

e o río que flúe cara ti.

Aine, non deixo de vertebrar

poesía sobre este mundo, que

se suicida por avaricia dos que

enchen de agarimos os baúis da desidia.

Ríos remexidos

mércores 14 setembro 2016

Non vamos a carón dun apocalipses

onde a terra parece xorda

e nos soltamos lastre

pra unha esperanza ceibe.

A semente que prantamos hoxe

crece pra un futuro

en que podamos soñar

entre bicos de veludo.

Oprimimos os do agro

con soldos baixos

mentres enriquecemos

os golfos que nin pra terra miran.

O vento desperdicia seu ar

polos minifundios galegos

despregando as súas ás

pra embelecer o teu corpo do silencio.

Non despexamos unha incógnita

que temos diante dos ollos

nos están consumindo de medo

pra violar as nosas conciencias.

Aine, voltar a un pasado

é o que pretenden por que non

buscan outra realidade mais ca

de empobrecemento do destino alleo.

mar de fondo

luns 12 setembro 2016

Miña musa e eu nos sentimos

cunha envexa do poder en sonos

porén a realidade nos di co mundo

non é noso senón da humanidade.

Miña musa e eu soñamos

co “capital” porén non ca avaricia

dos capitalistas que so pensan no seu

mundo sen contar cos vasallos cos manteñen.

Miña musa e eu adoramos

os cartos porén non pra que

se maten os veciños senón pra

convivencia dos irmáns sen afán de lucro.

Miña musa e eu non xogamos

a poñer muros de ignorancia

entre os Pobos pra podelos explotar

co afán da riqueza do señorío.

Miña musa e eu non derramamos

a sangue de Pobo pra diagnosticar

os silencios do humanos que gozan

vertendo holocaustos sobre o planeta.

Aine, amor, nos critican

nos difaman, nos silencian

asemade nunca porán subsistir

ao convencemento do amor por nosa terra.

Hortensia

mércores 31 agosto 2016

Dígoche miles de verbas

que realzan o amor que lle

procesamos a esta terra que amamos

porén despreocúpanos os sonos futuros.

So vexo túa imaxe, no meu iris

que fala doses de encantamento

que so os versos silenciosos

saben do cor do lenzo.

Estrullo os soños con voces

que falan entre paredes, que non

escoito, porén cando desperto

as luces acendese  co amor da noite.

O recuncho onde se agochan

os cadros que teñen historias

que percibimos cando os miramos

e non emitimos verbas senón silencios.

Non podo rematar ca vida

sexa dos soños, un real e outro

virtual que falan entre si coma

dous amantes que amanse a par.

Aine, que vulgar seriamos

si os bicos que nos damos polo vento

en imaxines, se volva virais

e non se diluían entre vellos papeis.

Flor de porcelana

martes 30 agosto 2016

Camiño a carón do mar,

escoito o asubío do Pobo

que berra que quere outro

ritmo de vida do seu estatus.

Camiño a carón do río,

adiviño que a xente lle falla

felicidade, que non demostra

síntese desafiuzado do sistema.

Camiño cara o monte,

os animais están trocando

pra a súa supervivencia, que ven

como esborrallamos o noso lar.

Camiño a carón dos camiños,

que retrotraen a súa andaina

co amor dun algo, que non chega

nun estado real porén chégalles no imaxinario.

Camiño cara os Pobos,

non vale enganar o ser

con mentiras que tod@s sabemos

asemade calamos por medo.

Aine, volvo a carón de ti

que sempre escoitas as verbas

que descifran os pensamentos

das sabias frases ca natureza dicta.

Lanterna china

luns 29 agosto 2016

Si a pesar de co mundo

se vire cara un estado

onde os nosos corazóns

se xunten co amor dos irmandiños.

Si a pesar de que as noites

se viren a carón dun cor de brotes

estrañados pola auga que emana

da túa suprema intelixencia.

Si a pesar de que a nosa espera

se fai longa por non cadrar

as luces que de cando en vez

fallan no regazo das catro paredes.

Si a pesar que nos horizontes se ve

saír a luz do sol, o amencer

desperta unha verba sobre a miña

mente que tempera nosas miradas.

Si a pesar que non nos vemos

e estamos entre obstáculos que

se poñen con so pisar a rúa e ver

o silencio co veciño adopta.

Aine, espertemos dese soño

que nos ata na oscuridade

e non nos deixa correr na diáspora

da vida pra sentir noso amor.

Garza branca

xoves 25 agosto 2016

Sentado me atopaba nas

penumbras da noite cando unha

luz acendeuse e a música empezou

a facer a festa co corpo pedía.

Non se depositaban, as miñas perseidas,

que oía dúas músicas que me falaban

sen saber onde atopaba os cores

ca noite depositaba sobre meu corpo.

Sentada mirando o mar que

me criou, mentres choraba a lúa

de que podía sobrevivir o holocausto

que me impoñía a vella ladaíña.

Vexo a lúa que escorre nos

loureiros co chan produce nas miras

dos verdes cores que o mundo

describe sobre as miradas dos tolos.

Despois de ser historia no retrete

que me escudei, no esquecemento

de salvar noites que describen

o parabéns da felicidade, por intres.

Aine, que posición toma nun intre

en que nos vemos e non falamos,

en troco, agora, sento teu corpo

no meu regazo, sen palpar túa alma.

Xenxibre da colmena

mércores 24 agosto 2016

A amargura que sempre se nos da

nos intres que nos topamos

so, usufructúa en estados

emerxentes.

As portas ábrense e péchanse,

nos abrímonos e pechámonos

coma forzas que se encerran

no labirinto do amor.

os cabelos revíranse de voltas,

co vento recita, con poesías que

escoitamos a luz da lúa, coma

seres que o dilúen no auga.

Os dilemas ca vida nos inculca

en soños irreais, que moitas veces

se fan virais, dentro dos peitos que teñen

morriña, os ollos que albiscan silencios.

Pra chegar ó porto,

sen pisar rúas que florezan

e falen de liberdades sobre o entorno

que nos topamos en cada intre.

Aine,escóitote cada noite

e síntome un tolo que fala en soños,

malia non recordo mas que segundos,

de cando desperto e sinto túa imaxe.

Flor do loto

martes 23 agosto 2016

Estou vendo un mundo

onde os cores xogan cas persoas

reciclando a vista dos corpos

que esconden mentes disparatadas.

No teu refuxio me agocho

no meu soño, pra levantarme

todos os días coma si fora

a salitre que vive na auga do mar.

As rúas míranse polas pisadas

que espallas por onde van

os corazóns que evitas na nada,

do mundo da falcatruada.

Péchaste no silencio das paredes

que ven unha tristeza nos pálpebras

porén tamén saben cos soños son

posibels si o mundo desperta do seu éxtase.

Hai un mar que me leva seducindo

dende anos, baixo da vida,

que me fala cada vez que pensas

coma os beizos galopan polo ar.

Aine, as rochas son duras

coma o meu amor,

si a loucura escoita unha música,

algo percibe meu corpo.

Flor da cerdeira

luns 22 agosto 2016

As revelacións que pódese

describir nos silencios da noite

entre os sonos, publícanse na túa

mente, en forma de imaxes reais.

Achégase no mundo vaticinios

que dende un punto de vista

irreal convértense en reais

discusións de planteis, cómicos.

Detrás das noticias, o caso

que impulsan unha veces

abren a mente e outras

aumentan doses de ira do pensamento.

O abstracto que imaxines

prodúcense en lenzos, onde

a obra inculcan enormes sentimentos

que baléiranse en cores.

Pegadas recalcan o teu corazón

que sabe repoñer os estilos

que preparas con afán dentro

dos ordes establecidos polos silencios.

Aine, presenta credenciais, cos

cursos do tempo converten en

músicas, que dan notas nas cerdeiras,

co vento recolle entre violetas.

Flor morcego

xoves 18 agosto 2016

ser home que escoita os homes,

ou ser muller que escoita ás mulleres,

me sento no meu mundo,

en troco, non vexo a realidade.

Escoitar as campás cando

soan no interior do corpo

que flota  no ar, e non verten

os silencios nun futuro inmediato.

Amar cando o amor esta

calado, e existir no imaxinario

co meu corpo serve de luz

sobre teu corpo que agochase no amado.

As veces que vin as pernas

sobre pasos que falan dás pisadas

que mentres me embrollo sobre

lapsus de tomar un café.

Entrar pola porta coma

número que deposita a confianza,

de ser mais un alguén que un non

existo, onde estou, fora ironía.

Aine, cada noite escoito música

mentres a man escribe os nosos silencios

que falan do amor, ca xente,

non vai saber distinguir o branco do negro.

Peonia

mércores 17 agosto 2016

Enturbar o auga coma

o viño, modifica as ansias

de emprender un viaxe

cara a ciencia do saber.

Digamos que ilustramos

de sentidiño o amor que

esfaragullamos en orxías

que se apoltronan na mente.

As verbas que se escoitan

mais dunha soa vez, reflicten

no ego pra facer delas poesías

que suspiran alaridos de amor.

Levas no interior ese corazón

xoven que che fai depositar

tremendas razoamentos que se verten

mentres lle das unha calada o pitillo.

No alboroto da praia sobre a

area na que descansas, son as pisadas

que embargan o sentidiño do ser

en miradas que escoitan os poetas.

Aine, figúrate realidade e ficción

entre os corpos que deseña uns

cadros pra pintar, ese imaxinario

poder, da mente sobre o amor.

Nenúfar

martes 09 agosto 2016

Plasmo sobre o lenzo

as pisadas que en silencio

escoito de cando en vez

o son que en forma de verbas, fala.

As liortas que sobre antagónicos

versos versan as verbas, que no teu

reclamo, llo fas aos asubíos,

saloucan loucuras externas.

Non te oio dende o remanso

que nunha veira do río, as meigas

seducen nosos pensamentos

que hai que pillar ao voo.

Na escura das habitacións co

cerebelo rega a nosa sabedoría

hai chaves que ábrense

revolucionando os corredores do amor.

Os tragos que nos damos cada

noite, entre silencios que escoitan

as paredes dos desexos amorosos

ca vida nos outorga  en imaxes.

Aine, ese mar que poder ver dende

o teu encanto que mira coma as augas

fanse virais e mergullen en cores

os pinceis que voluminen moito amor.

Carton-Pedra

xoves 04 agosto 2016

Quéroche tocar esas mans

que senten, coma o corazón

empeza latir a cen e ti

en silencio perdes a mirada.

Esas mans que fan circular

todo o teu organismo coma si fora

unha maquina onde todos os

sentidiños se poñen a funcionar.

Teus órganos se sobrecargan

de enerxía que substitúe todo

tipo de verbas que explique todo

o que pola mente descorre.

Toda a túa forza

concentrase nos dedos

que xogan a partida do amor

se ter un vencedor que poda falar.

A música segue tocando

sobre os sentidos que pos

nos destellos cos dedos desprenden

na loucura dunha noite en vela.

Aine, esa sensación que describo

e cando ese mar que ti ves

acaricia as rochas, describindo

sons que percibimos coma Amor.

esperandote

venres 22 xullo 2016

Paseo con ás sobre

o vento que alumea

o firmamento, que abraia

coas estrelas o circulo do amor.

Atrevidos son os versos

que sobre campos pedregosos

alimentan de amor os cores

que nosa vista se perde ó mirarte.

Tempos aqueles nos levaron

un silencio, co só entendemento

a verba calaba, se postula na

nota ca guitarra das frechas amadas.

Igualdade entre esas flores

que no letargo da noite na almofada

escoitas historias que ten o insomnio

coma principal parlante entre as estrelas.

Si presinto que es oscuridade

que vacila o sermón co día che

ofrece, asemade a noite se converte

en posicionamentos que non describe o Pobo.

Aine, longas noite levamos

que non sedúzamos o sexo

malia doces escaravellos non fan

vagalumes na noite de plenilunio.