A Vida é Futuro

domingo 03 setembro 2017

No polen estrutural

có mundo levita no horizonte

embarga bens, pra suprimilos

por fame os Pobos oprimidos.

Falamos moitas veces

da desvergoña cos vixiantes

incrueis subornan verbas alorrítmicas

que se depositan en excrementos.

a dozura dos teus ollos

abrazan un montón

de pracidas melodías

que subyacen do corazón.

A dozura dos teus brazos

envían as noites sosegadas

amenceres que aman as flores

que despertan letargos soños.

Ensinar ou aprender

diriamos vellos refráns

que enredan un malestar

que obviamos en sentir paixóns.

Aine, buscar no infinito

ou no pasado o millor del,

e atopar pra un futuro

o sosego visceral do amor.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado