feminicidio? a notre Dame....deus

xoves 25 abril 2019

Non estaba na orbita explorada

cando te acercaches sixilosamente

a meu carón, e en vez de asustarme

sentín o teu Rapikoque  no meu curazón.

Non flúe o libido sobre min, ou si,

coma antes en imaxes sexuais

me pregunto a meu interior

cos silencios fan fluír as miñas veas.

Apoteótico decatamento no teu saltado

descubrimento de mandarme unha xoia

que bifurca noso soño entre as bambolinas

da vida, pra dar o rexurdimento a escravitude da tolerancia.

Faltaba unha pata pra que a sociedade

se faga viral, descompoñendo os elementos

que xorden do estado de animo aprobado

da nosa intelixencia, pra descubrir unhas verdades.

Desacelerar o tempo ou aceleralo

indigna os opresores, que nos mantiveron

na ignorancia do pensamento con soños

que eran reais, porén nunca se cumprían.

Ledicia…. desoio as veces, a praxe que me

mandades, porén é de sabios recoñecer

que equivocarse e parte dun xogo, que nos

tiña atado entre as mentiras e as verdades.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado