Irmáns

martes 04 outubro 2016

Non somos nós quen

poñemos os muros, nin

somos nós que destruímos

o productivo, senón ós que apoias.

non estamos tan distantes

na verdade, só que ti levas

o camiño do medo que eu tiven,

e agora florecín coma o alba.

Esperta irmán e non mires

pra o chan, levanta os ollos

mira teu redor e berra liberdade

pra este mundo que se quere desmembrar.

Os meus ollos falan de

silencios que vexo no interior

das gaivotas por onde van

e non é moi adulado ese mirar pra atrás.

O solo co día nos da

ao levantar, nos di ca razón

esta en mirar con decasílabos,

cós fill@s non van ter plan.

Aine, o mundo do irmán non é

só o seu recuncho, senón

mirar os silencios que nas rúas

vértense entre miradas frías e de tristura.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado