teatro de Barrio

xoves 20 febreiro 2020

Complicado é a vida

cando buscas o sono

que algún día digas

o que moit@s , soñen por si.

Ti me ensinaches a andar

e a pensar en paz e dignidade,

eu non sei se corresponder

a perspectiva dun bo “arroz”.

Acuñaches os sentimentos que

quen me pariu, me ensinou  a que

o Rapikoque  faltáballe o realismo

dos soños despertos, que afloraran.

O potencial que faltaba sucaba

por ventás chuviosas , que recibían

esa mirada de soño, coma pedindo

!será verdade, co mundo empeza a respirar!.

Ledicia…. os volcáns forman

montañas que van nacendo, polo

medio das expulsións, de graos

que despois  brilan nos vosos rostros.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado