unha muller dupricada......

xoves 21 xaneiro 2021

estoume lembrando dun portugués

xenio da arte da escrita, “Saramago”,

do libro o “homem duplicado”, e pensei

porque non facer un poema a muller dupricada.

perante o día esquece o día anterior

porque realizou o soño que tivo

e sentiuse satisfeita coma foi

gozando entre o teatro e a lírica.

ao serán dupricábase o traballo

entre os dedos que marcaban

as teclas, de ver coma unha

vida, era posíbel chegar ao “amor……”

pola noite busca na almofada

a continuación, porén parece que non,

e quedándose dormida, empezou unha

nova aventura……

o despertar cun sorriso entre uns ollos

ca delataban de pracer e de ledicia, pra

comezar outro día, buscando no sono

o debuxo cá vida lle quería agasallar, co “amor”.

transcorreu o día, estaba nunha nube que

flotaba entre a imaxinación e a realidade,

dupricaba a mente en vez de dúas a catro

percibindo e lembrando unha verdade, dun sono……






os comentarios foron deshabilitados.