Revolución Silenciosa....

mércores 04 outubro 2017

Fun, fuches e volvín

do letargo da noite

do anoxo de día

da resaca do amencer.

Despertei do soño

falei da esperanza

debuxei verdes cores, que musicaban

cos demais praceres da vida.

Lonxanos eran

na distancia,

precursores, avistábanse

sen dicir nada.

Noites así

degustábanse

un colibrí me miraba

o que aborrecía no silencio.

Alcume me situaban

pobre amañecía

ricos na espenuca,

aledaños bicos daba.

Aine, non todo o poder e de un

senón é de todos, sempre con mesura

e Democracia, onde abarcan futuros

desexos que imprime de carácter o poeta.