¿33?.ateo....

xoves 31 maio 2018

Digamos que lle falla papel hixiénico,

paralizar as subministracións, nas tendas

e supermercados dos barrios pobres

despotismo, digo eu terrorismo produtivo é.

Esgotan a felicidade do Pobo,

deprimen as ansias de vivir,

premen as mentes pra que saian delinquir

e por enriba “@s que loitan por eles” son os antisistema.

Laurean, os traxes con garabatas

din que é unha persoa moi nobre,

falan mil marabillas deles, !coma non van roubar!

se eu faría o mesmo, ben parvo sería, ignorancia paliativa.

Sacan os vasallos as rúas pra dar

estoupa e dicir mentiras, escórrense

na xustiza cós ampara con ladaíñas nas

igrexas, seredes perdoados e gañaredes o ceo, din.

Afloran conflitos onde hai democracias

de signo distinto as súas mentiras, con

titulares sinistros resaltan cunha sociedade

que non teñen mais medios, que lles aclaren as verdades.

…. asentar a dignidade persoal na

mente, que recolle voces estrullando

os pensamentos positivos de felicidade,

en axiomas negativos que descorren pola soberbia.

6.6....

mércores 30 maio 2018

Saímos do Pobo coa maleta

cara un mundo novo, a vida

e dura, nos introducimos na sociedade

e cando nos damos conta, onde queda o Pobo.

Levamos unha vida sen problemas

que nos atenace a dignidade, que me

importa, os veciños, si eu estou no meu

mundo de avaricia, onde todo é “luxo”.

Referendamos noso estatus coma insolentes

burócratas, que na nosa posición non podemos

diagnosticar  as barbaridades que se están

cometendo, porque somos parte do noso pago.

Quero volver ao Pobo, onde os ríos eran

ríos, onde as persoas eran persoas, onde

os noso problemas arranxábanse coma os dos

demais, nembargantes estou perdido, non me atopo.

Chega un intre en que a vida é

de rosas, que loitan sen descanso por un

mundo millor, porén cando nos damos

conta estamos sentados no sofá mirando pasar a vida.

…. non esquezo que reteño meu pasado

que busco un futuro, mais non me agocho

por loitar por min, senón polo mundo que temos

polo que nunca me rindo ante as inxustizas axenas.

555

luns 28 maio 2018

No taboleiro as pezas van

situándose en posición de ataque

albiscando un pacifico movemento

que ignora o pasado, pra asinar un presente-futuro.

Intentan facernos calar entre

corcheas escapadas da música

pra facer negocio a conta de persoas

que despegan os seus sentimentos, pra rexurdir no tempo.

Enchufados en movementos alxébricos

que desenrolan políticas machistas

defensoras dun traballo remunerado

que ao final prostitúense, pra levar un anaco de pan.

O descoido non só é de mulleres senón

tamén de homes que se escravizan

pra engancharse no carro dos perdedores,

xa que ignoran que seu poder, é doutros.

A partida ruxe un terreo espállao

onde vivaces queren que se volva

desenrolar nos mesmos emprazamentos

cando a situación se volve viral noutro terreo.

…. agrandar o mundo poético, xurdido

da apatía do Pobo, que se atopaba doente

por deixar cos seus valores estiveran en mans

de poderosos, que non miraban pra seu peto.

Xihadistas das finanzas

domingo 27 maio 2018

En terras lonxanas atopábame

sobre un pedregal, que  danzaba unha

deusa do arte do baile, non chovía

porén nos meus ollos espallábanse bagoas de ledicia.

A sobriedade coa que estudaba cada

movemento da artista esmiuzaba

o sufrimento que levaba dentro de min

dos silencios albergados na eira do cerebelo.

Era todo un circulo roxo que

referendaba o sentir  por un Pobo,

que engulía das verbas vociferadas

cara o exterior e que ninguén reclamaba certos.

Os pés eran dor, que pisaban a terra

que sufría, e reclamaba dun ser que

se involucrara nunha mensaxe dos

que vían o mesmo dende distintas partes.

Como romper eses silencios cos oprimidos

gritaba liberdade pra un bloqueo infame

que países adulterando o concepto de ceibes

escribían unha páxina negra na mente do deus que profesan.

…. a afinidade miña?, cara os que

están por baixo, ben, falo dos Pobos, mulleres,

e todo aquel que se sinta fora dunha sociedade a que

algúns describen coma escoura arraigada ao padecemento.

cloacas turbias

martes 22 maio 2018

Apolillar sentimentos que crecen

é desvirtuar a realidade que

emana do sentir do Pobo

arraigado na saude que ostenta.

A industria non repara nas

consecuencias medioambientais

que lle fan a natureza, todo co afán

indignante de ingresos a troco de destrución.

Enumerar soños inarrabels

que despeitean os sentimentos

coma a auga espallada polos

corpos laureados, dos seus sufrimentos.

A esquerda confunde o que é “coherencia”,

iso é a trampa do capitalismo, non entender

iso, è non entender o que significou o 15M

nin o que significa “Podemos”….

Vou ser incoherente con migo mesmo

porque si son coherente estoulle dando

carnaza, a quen se vai aproveitar da miña

ignorancia, polo tanto resolvo o dilema.

O Pobo ten que apreciar nas verbas

a intelixencia delas, porén tamén ten

que descinguir cales son as que te atrapan nun

labirinto, que te pecha en bloque, coma no pasado.

Envexas políticas

venres 18 maio 2018

Escusarse en ningunear o que

provoca desasosego nas paridas

perpetradas por poderes que ignoran

a forza natural da natureza, é insubmisión.

A preguiza espiritual dexenera

no seu estado, provocando na mente

craros e sombras que nos levan a

esquecernos de que temos que coidar a terra.

Nas altas montanas nevadas

divisase un horizonte, que espraia

os pensamentos disuasorios que

enxalzan os curazóns desterrados polo opresor.

A impotencia abstracta a que

nos someten políticos que seguen

mirando pra un pasado absurdo

desorientan ao Pobo cara un futuro de esperanza.

Xogar cos Pobos coma moeda

de troco, embarra a intelixencia

de quen produce ese tipo de actos

diagnostiquémolos coma terrorismo de estado.

Non pode ser cás arrimadas

concas da sabedoría, non detecten

o machismo incrustado no entorno

no que deposita a súa confianza na vida.

CAMPÍAS

xoves 17 maio 2018

Meus pensamentos en of. almacenan

refachos de amor do pasado, que escorrentaron

da vida o proído dun sentidiño desaxeitado

que co Rapikoque reencontreime nun vivir futuro.

Os ollos buscados nas miradas perdidas

plasmadas en lenzos, describen unha realidade,

que atopaba nun 50% do pensamento da muller

virtual que me acompaña no periplo do Rapikoque.

O estatus vivido nos derradeiros anos desenfundaron

en min a paixón do Rapikoque, nas entrañas naturais

da natureza que me serviron  pra representar unha

tolemia alcanzada só no desenrolo do cerebelo intelectual.

O sentir do corpo en aras do estrondo

embargando a coroa a un desfalecemento dun

azul sangue, que esnaquizaba a muller, outra vez ao

esquecemento, onde o Rapikoque suplantou o Respecto.

O Rapikoque so lle da os cores a ese

cadro da vida, pra que os sonos que se ían

perdendo polo paso do tempo, broten coma as flores

nos vosos curazóns coma un soño realizado como un todo, “o Rapikoque”.

….hoxe día grande en Galiza escollo unha

verba que pra min representa un todo

ao RESPECTO e a DIGNIDADE do home-muller,

xunto con natureza que é “RAPIKOQUE”, pra o POBO.

xudías achicharradas

mércores 16 maio 2018

As veces a profesionalidade embarca

a persoa criterios que desdí da súa

personalidade, co Pobo debe entender

coma un arrebato á melancolía.

Agrupando etapas que revertan

no pracer dunha vida estabilizada

require de doses de personalidade, que

certos gobernos esnaquizan por seus intereses.

A competitividade non é un todo,

almorzas cun traballo remunerado,

escalas nun mundo solitario,

e cando te das conta es un simpre número.

A bandeira dignifica aos Pobos

que loitan por unha liberdade da vida,

en troco hai quen a usa coma si fora

un trapo pra delinquir a gusto do pulso.

As verbas escritas en imaxes

dan un subvertemento, có cerebelo

pubrica unhas veces en poesía e outras

en pintura, expresións que do mundo escoitas.

A diagnoses poética en estado de

salubridade reverte en pirámides

que funcionan nos sistemas

incrustados pra dominar ós Pobos, á submisión.

aleivosía das flores

martes 15 maio 2018

Escoito o silencio da noite

que un día coma hoxe as

flores innatas da xuventude bela

escribía a historia a forza natural do RAPIKOQUE.

Escoito o sentir da noite

antes de que o galo cante

os soños de millóns que se volven

virais nas rúas das cidades , polo Pobo.

Escoito o falar da noite

brillar as estrelas entre o saber

dun bico Rapikoquiano que dilúe

o pracer envolto na sabedoría da imaxinación.

Escoito os recitais poéticos

que non teñen saudade, o pasado enlatado,

porén ecriptan un presente-futuro

de voces que berran pacificamente liberdade….

Escoito risas nos balcóns

de persoas que aplauden a esmorga

que na rúa, os tambores saúdan unha

natureza nova que cura a envexa pra dar máximo respecto.

…. Escóitovos ca poesía saúdavos

cun emblema diferente da forza da vida

que inventa unha igualdade ata agora

non escrita porén o mundo a recita….

Bazares democráticos

luns 14 maio 2018

Non escravices os sonos

si perduras na esperanza,

pra achegar a bo porto

o desexo de levitar por si só.

Os estados de benestar crean

programas públicos pra a poboación

que a privatización desmantela dándollo

aos lobbys, que receitan a indignación.

Amordazar as verbas

adoutrinando os resultados,

perseveran as ideas

e manteñen o Pobo encarcerado.

A cotianidade nos leva

a encorsetarnos por falla de rols,

que debuxen un escenario que

regule os tempos, sen esquecer o traballo de campo.

Non revolvo o axioma

que envelena a acidez

asentando a escoura

nas fauces da prepotencia.

Exceder na excelencia

encuberta de desafíos

perennes que recollen

os pensamentos cada mañá.

retrovisores democráticos

domingo 13 maio 2018

Entre bambolinas andaba o medo

de dar o paso acertado, esperando

a subir o pano pra saír enzoufado

de rapikoque todo o estatus da felicidade.

A antíteses do rexurdimento

da felicidade, invocamos ao mundo

a solaridade dos Pobos, ante o

acoso da sociedade de “unha e grande”.

Despexando a razón imposta pola

sociedade, que adoutrina unha infelicidade

con malversacións da envexa que

incrustaron os antepasados.

Cando estas mirando a nada

diviso que estas mirando un sono

que escribes con gran soltura

nas paxinas brancas, os mundos da neveira.

Os reflexos, ricos en intelixencias

gozan de impunidade do mar

que transparenta o orgullo

do poder silencioso do Pobo.

Ao monte sóbese pra soñar,

ao río escoitar a voz correr,

e ao mar soltar lastre e remar,

os anos ver pasar con dignidade.

fogo amigo

sabado 12 maio 2018

O león esta esnaquizando

o territorio que lle da o sustento,

probablemente  seducido polo

alguén que ten na manada.

Coma o home se volve depredador

da súas circunstancias, pra embalsamar

o espírito da ignorancia, crecente en

situación de desesperación do propio home.

Cando a mente se sinte

acurralada, os sentimentos é

buscar unha vida millor, hainos quen

se escudan nas leis pra levalo a cabo.

A inercia impulsora dun

pasado ano prevaleza sobre

mentes intelixentes que non

decapiten a razón do rapikoque.

As rutas por onde os camiños

pisan escenarios inculturais, provocan

desobedeza nas mentes que logo

asexan vieiros sanguentos..

Os galegos emigran pra

conquistar o mundo ou pra

escapar da escravitude a que

o someten os poderes indignos.

escarpas

venres 11 maio 2018

somerxerse nas inxustizas,

o prato forte do capitalismo,

é a trampa pra actuar con vinganza

esquecéndose da esperanza dos días felices.

A resistencia do ser human

ante as adversidades dun imperio

e reclamar a salubridade dos Pobos

pra poder vivir con dignidade entre tod@s.      

Non estamos sos estamos

acompañados polas multitudes

que galopan por un futuro

das trincheiras da PAZ e DIGNIDADE.

A conciencia de cada individuo

e proporcional a solidariedade

en estados puros, en troco é

inversamente en estados impuros.

O futuro sen ti,

as urnas atópanse coma ocas,

contigo énchense de ilusións

que silencian os opresores.

Esperpento diagnoses plantexamos

nunha vitoria ignorante, só co pracer

da ignorancia do Pobo, por medo

a realidade.

homeopatía democrática

xoves 10 maio 2018

OS DDHH CON QUE FINALIDADE,

EXÉRCENSE SOBRE OS PAÍSES,

SI ESTES PÁSANO `POLO FORRO

DO FELPUDO….               

Baduar entre a maleza do bosque

virtual encharcado polos abusos

deshonestos do home, admiro coma a terra

non ten medo, as continuas mentiras que oe.

Súa señoría está deitada….

analice a póliza da historia

que diga có Pobo ten que sufrir

pra que vostede viva na gloria.

Retrotraer os silencios

á mesa dun dialogo, onde

as partes discuten a polémica

vertendo verdades sobre o papel.

As sutilezas impregnadas

de envexas que afloran en

reunións, proxectan unha incultura

que desbarata todo tipo dacordo.

O vieiro do mundo cós nosos

devanceiros parangonan co

actual, é pura quimera onde

as sinerxías abren rutas a realidade.

Abázcaro

mércores 09 maio 2018

Non sentir medos entre

os silencios dunha noite fermosa

é coma avanzar nunha revolución,

os síntomas de estar na crista da vida.

As veces trabucámonos con decisións

cás leis nos prohiben, son ansiedades

do corpo que non regula a mente, pra

non estorbar os semellantes, perdón e corrección.

Redefinir verbas soltas

que dignifiquen o sentir

dos Pobos, engrandece as frases

plasmadas nos libros d@s poetas….

Que valentía amencer na cunca

que reverte de sabedoría cando

a imaxinación dos soños seducen

o inxenio do rapikoque en todo un gozo.

A corrupción preponderante dun

goberno apoiado por clases dominantes

que cren nunha constitución adulterada

pra seus caprichos turbios e desesperantes.

Axexando teu corpo entre as

odas da ducha, imaxino un mundo de ás

que voan con mesura entre as

paredes da vida.

vuesa hipocrisía

martes 08 maio 2018

As cousas reviradas hai

que armalas con ideas futuristas

que manteñan un tipo, porén          

esquezan o traxe dun pasado incerto.

O duro da vida é

equilibrar os biorritmos

equidistantes entre o sol

e a lúa, que axa paridade nos organos….

En tempos pasados os piropos

ás damas eran de aprecio por

desprezo, hoxe en día as miradas

envían mensaxes por ambos partes.

Arredor dun sempre hai

alguén que mire pola túa vida

ao igual que ti miras pola

des@ alguén.

O bo profesional está pra servir

o Pobo, nas leis cós gobernos de

intre fan, non pra servir ás

institucións indignas.

Estirarse, relaxarse e impresionarse

a si mesmo, é adoptar novas posicións

ante a vida, que moitos nos desexan

que te perpetúes no novo mundo.

franco caput

luns 07 maio 2018

Non demores a sabedoría que

levas no interior, distorsiona

e enxauga as verbas, de tal maneira

cá revolta no Pobo, se faga rapikoque.

Secuencias gravitatorias no tempo

despexan locuaces axiomas que

envexan de medo o despertar

do Pobo dos silencios.

A Sátira envolta de envexa

menospreza ao contrincante

porén evádese da realidade

que lle outorga ser presa.

Os celos son inhumas

si os provocas, incendian

a envexa, adotrinan os pensamentos

e inculcan veleno na mente pra delinquir.

Arrólate nesta vida

de sedentas verbas,

que aplanan a sabedoría

pra non perderte pola natureza.

Que estación non recolle a chegada

dos que che veñen visitar

ou a ida dos que se marchan

por falla de “cuorum” pra voltar cando volvan.

Afouteza

domingo 06 maio 2018

Si o capital provoca a débeda

cá pague ela

si o Pobo provoca débeda

cá pague o Pobo            

O que non pode pagar o Pobo

é a corrupción dos capitalistas.

As lacras do pasado ocultas

nun sistema propicio, no abastecer

do consumo, explota recursos do Pobo

provocando bifurcaçaos nas

Democracias actuais, asfixiando ós Pobos.

O traballo na comunidade é traballo

que enche o espírito cidadán, as utopías

adscritas aos sonos, en resumo poder

adquisitivo sen roubar a naide.

Unha nazón que non sabe dialogar,

porque  se cre mais gallito, logo atopase

cunha baixada de pantalóns ante outras,

as que lle fan a pelota, e choran de vez.

Unha ducha, un auga que roza

a pel, un bramido acalorado, un

alguén que estremece, rapikoque            

sinxelamente óiote entre as néboas.

Unha vez que reprime, unha vez que

ordena, unha vez que se dilúe, son

camiños a seguir, nunha era onde

os principios serven pra pronunciar verbas.

LE POUVOIR É XOVEN

sabado 05 maio 2018

O lume non queima

si a man allea non recrimina

a maldade, cun expedinte con

círculos amortiza con unha unión verdadeira.

A transparencia de dous planos

superpostos é unha receita

sombreada cá vida nos outorga

no paso por saber estar na terra.

O cego non ve, porén mira

no seu arredor coma a vida pasa

escoitando voces que non lle enturban

os pensamentos, mais ben goza con sentilos.

O norte campea polo deserto

da humildade, sen avaricia,

sen rancores , os destinos xúntanse

pra esquivar golpes inxustificados da xustiza.

Cando o capital non pode

co Pobo usan á xustiza

para tapar a corrupción

que eles mesmos provocaron.

En DEMOCRACIA o calar dos

políticos é un esperpento de

cara a realidade, non se pode

esperar ao que pasa….

RACHAR CO PASADO PRA UN PRESENTE-FUTURO

venres 04 maio 2018

A cultura do medo

esta tan arraigada no Pobo

que non ven mais razón

ca que queren ver, digamos

o río, nunha chega ao mar.

                               Flor da vida, é a escusa

perfecta , para o deporte exposto

ao ar que emana da natureza

e respira con rapikoque todo

o corpo dun ser….

                Non mover ficha, cando só tes unha

e trampear o xogo, e coma dicirlle

a vida que fas o solitario facendo

trampas, mentres atópaste, na soedade dos días.

Atopar o equilibrio dun mesmo

e buscar a paz interior ca natureza

nos da, en forma de rapikoque cos

sentimentos aducidos polos que che rodean.

Non obviar a descaro co que

xogan con nos, é responderlles cun

carácter subliminar ao estado das cousas

que interfiren no noso organismo.

No enxabre da vida

inculturizarse da natureza,

coma provocar escorrentadas

nos pensamentos, son erros inaceptados

polas realidades superpostas futuras.

1M, FESTA MUNDIAL Á FOLGA

martes 01 maio 2018

Non estou sola….

encarceran uns marionetistas por teatro,

secuestran cadros

e unha muller perde súa dignidade,  e acúsana de puta.

Non estou sola….

fóllanos cando dicimos NON

e xustifícano dicindo que esta gozando,

en troco unha riña ou “pelexa”

din que é terrorismo.

Non estou sola….

defenden que hai bombas de destrución masiva

inventan mentiras escandalosas

envelénannos de produtos comestibles

e constrúen de verbas o que realmente non pensan.

Non estou sola….

apadriñan nen@s de países “pobres”

sinálanos coma escoura da sociedade

e nembargante  lúcranse coas armas da súa ignorancia.

Non estou sola….

tapan o seu regocixo chorando a impunidade

vólvense expertos en disuadir o coño

e despois son os primeiros na intimidade en follar con escarnio.

…. que xuíz pode dilapidar a dignidade

cando segundo o que actúa, baixo a lei,

e segundo o non, que pasa por riba a lei,

a hipocrisía dos homes, ¿ pode ser dignidade das mulleres?.

pábulo

xoves 26 abril 2018

Artista é causal a seu pensamento

e non unha casualidade das cousas

expostas ao amparo do tema, senón

o tema expón o arte tal coma é.

Artista non é o que loita cos cores

si  hoxe pinto azul e chámanlle época azul

remítase ao pensamentos ao que deriva, si

pintamos en negro , grises, equivale a desastres, “quen o di”.

Artista volvese tolo porque descorre

o que pensa é poder expresar en diferentes

cores, e non o estabrecido por uns canos

estabrecidos por certas mafias que se lucran delo.

Artistas deseña o cor que quere e decide

o que il quere expresar, en non o que diga

uns que entenderon o que aprenderon do

pasado porén non do presente-futuro.

Artista esconde o que representa e despois

o que visitan a súa obra faille un rimei

no que a millor o artista non pensou, porén

funcionan no seu cerebro outra forma de ver o arte.

…. Artista conxunto de subconxunto do subconcente de

ideas que se desenrolan no cerebelo

pra que o mundo có admira vexa nas súas

imaxe o que o individuo quere ver xunto có Artista.(miña definición).

Negación Produtiva

mércores 25 abril 2018

Coordinar os sistemas da vida

na terra, é proporcional a saude

democrática de calquer pais

que deposite a confianza na democracia.

Pensar en si mesmo

e pensar nos demais

correspóndenos a tod@s

pra elevar a moral.

arde Galiza

o goberno??

onde está

coma sempre ten que

solucionar o Pobo.

LUME NUNCA MAIS       

Referenciando a dor adscrita

provocado por mentes sucias

dignifican a verba co un si ou non

pra potenciar o seu machismo inculto, e oculto.

Espidos nos volvemos, ante

traxedias provocadas polos humáns,

e nos vestimos  de forza natural usando

a unión das mans pra combater as tolemias.

“Rachemos” unha constitución

que non resolve os problemas

polos que foi constituída, e creemos

unha nova que nos resolva a vida con rapikoque.

!MUDO ON....!

xoves 22 marzo 2018

Son un pallaso que fai rir o mundo

co loucuras que discriminan mentes

rebeldes, proporcionándolles a auga da vida

para sentirse ceibes coa saude de ferro, é LIBERDADE….

A LIBERDADE DE RESPETO EXERCIDA

POL-O POBO CATALAN ANTE

RELIQUIAS CAPITALISTAS DO PASADO

VIRONSE E VERANSE NOS LIBROS DA HISTORIA HUMÁN.

mentres o rubir e baixar

do “galego”, se disfrace de

non se sabe que, a cousa flúe

entre bambolinas.

De que vale agocharse no estado

si o sol entra pola fiestra,

de que vale agocharse no mundo

si a lúa te desperta.

O olor púrpura das mañás

e o olor púrpura das noites,

regulan a temperatura corporal

dos soños infantís virtuais.

A voluntade ocupada pola

conciencia, analiza o desenrolo

do imaxinario, reverenciando

a realidade nas verbas faladas.

¿facebook....?

mércores 21 marzo 2018

Si esta é a Espanha que nos ofrecen,

ó Pobo, de paos, é mais do mesmo, seguir baixo a batuta

 mal dirixida, non lles demos ese gustazo, non lles demos

 pelotadas a DEMOCRACIA….

Os disparos son a impotencia dun goberno,

de non poder parar a un Pobo, que quere

expresarse en liberdade, sen coaccións

 e con moito respeto….

Non atino a recoller de que estado estamos

falando ou mellor dito falan, si vexo imaxes

de aboas sentadas na escadas cheas de sangue,

¿ Isto é a democracia do goberno? ou DEMOCRACIA.

As testemuñas que vexo de xente,

millor persoas, que lles romperon os dedos

todos da man, e a forza viril do carallo

ante a impotencia, sobre as mulleres….

Que forzas verdes en nome da ignorancia

defenden o que, ! o que a ruta da dignidade esta

a defender ! non, ou o que eles, no estoupido da súa mente

con rabia, desidia, e inoperancia non ven, ante o futuro do Pobo….

O reloxo vai rematando o tempo

pasado, o cansazo nas forzas opresoras

fan mella na súa mente insípida, onde só

lle colgan os ovos entre as súas pernas pesadas….

flúe de Lugo-Vigo o Tempo

sabado 17 marzo 2018

Nosos anciáns pateados

forzas de seguridade rompendo

a DEMOCRACÍA, periódicos

aplaudindo, goberno inexistente….

Porras contra urnas e papeletas

Represión fronte o diálogo

goberno incomunicado pola desidia,

son guerrilleiros impostos na mente….

Nais que aturáchedes os séculos

do pais que vos dominaron

encher de frores as mentes

dos fillos que tomaron drogas….

!Que vergoña!, bolas de goma prohibidas,

Represión ao Pobo, mallando con soberbias

dos homes, Señoras pedindo DEMOCRACIA

coas mans en alto, as bagoas non choran….

Ver a un fillo agredir á aboa

que pensara, cando se deite, e recorde

a escena co mundo esta vendo,

súa mente chorará sempre coma un neno….

Perigos@s antisistemas, nos@s abo@s

achegan coma triplas encestando nas urnas

os seus votos pensados, ceibes, e sen coacción,

só os ineptos o queren impedir con defensas agresivas….

TREN DO PENSIONISTA VITAMINICO

martes 13 marzo 2018

A pirámide existencial do nome, apelidos

dos séculos pasados, esbirra

 do mundo dando reliquias

 sobre o só desquebraxado

que perturba a convivencia

entre os números.

Os movementos turbios

que soio as carballeiras distinguen

nunha románica casa

enlouquecen sombras ambulantes

o seu paso dos invernos fríos

esquecendo os tugurios prohibidos

dos pereir@s que difaman

os seus sombríos.

Os feitos cas velliñas

imploraban polo seu mártir

coidando arredor de si

as lumieiras acendidas

pra  que o calor insufle

ós labregos da terra

o porvir da colleita.

As dirixidas atrocidades

feitas polos ancestros laureados

fidalgos e demais calaña, mirábanse

polas fiestras con espaventos

discursos do froito, en todas

as súas variedades.

O relato dos cumes

envoltos en rexas mentais

moito gozar nas feituras

poil-o que rachar co sentir

da oligarquía estabrecida

e abastecer a terra da

neve salferída.

Despois dunha festa tranquila

con amigos da infancia,

desperto, e vexo imaxes que

me recordan as que vía dos holocaustos….

Creto

domingo 11 marzo 2018

Afeitar un pasado turbio

pra enchelo de vida

nun futuro próximo

é pensar nun ego persoal.

O díscolo universal choca

na malicia, reponse en día, de hoxe,

co Pobo recolle coa humanidade e humildade

que creou a natureza.

patentemos a historia coma

un foi, e o futuro coma un é.

Dista, calada

o noxento corrido

polo cá razón

non ten sendeiro

cá natureza

verta auga os pés

mais ou menos.

A palleta desenfreada

subía e baixaba, onde

cocían moitos sucos

os espellos espoliados

dos penedos polos

cá montaña chisca.

 A solaina dixo onde

a xolda se fai viral,

espallados documentos

có ceibar, soltan a morriña

que cinguían ao podado

da viña.

Arbores que non devastaban

o terreo, pola súa fondura,

onde os valados escorrían

auga que alimentaban as hedras

que co tempo o guizo, murcha

pra ribeira.

FOLGA FEMINISTA....

xoves 08 marzo 2018

O silencio tumba as noites

as noites vístense de gala

a cama refrixera o pensamento

de que vale a discusión

si nos evadimos na miseria

e adózamos as grandezas doutros.

Positivemos a miseria

e negativicemos a grandeza

e o amencer florecera coma o sol.

O poder desorienta cando

os pecados convértense en febres

en troques outros difaman, poren

a mentira escárvanas súa mente.

A natureza non pertence

a ningunha crenza

só ó seu desenrolo natural.

Discute cando queiras discutir

cala cando non queiras falar

e fala cando non queiras calar

porén non mates por matar.

Que importa nosa vida

si nosos herdeiros non saben,

non miran, non discorren,

nin cheiran nin maman, o que foi, é,

e será o día de mañá.

Non agochemos as inxerencias

dunha realidade, que empobrece

mais o pobre, enriquece mais o rico

mentres a terra padece por falla

de combustible.

Os marcianos están entre nos,

cada un de nos é un marcianito

que deambula polas sombras

da vida, para evolucionar nun

mundo novo de Paz….

Os silencios a veces torturan

porén outras mais dan moitas alegrías.

Abolidos os réximes antidemocráticos

agocharon o servir do Pobo

con democracias que buscaban

unha liberdade, onde escraviza

en forma económica de igual

sen ser igual para o Pobo.

Os dinosauros do poder

mandan a avaricia en sínteses

dos lustros coma lume….

membras e portavozas etc....

mércores 14 febreiro 2018

A incrustación da nova

en épocas de rebelión

aclara a parte onde se

agocha o significado

latente entre dous tipos

de defensa:

a mentira

e a verdade.

O facto fascista agochado

na democracia, engana o Pobo

disfrazando a liberdade

con consignas imperialistas

dos gobernos impostos po un capitalismo

salvaxe e sen dereitos pra os Pobres.

Reincidentes, repeticións, verbas infames

mentiras locuaces, persianas baixadas e subidas

televisións machucando inculturas,

falar non custa no retrete.

…. Pobre do bicho que non

entenda un mundo solto

baleiro de pensamentos.

dama soñadora....

martes 06 febreiro 2018

A igualdade é estar no mundo

que asimile a paridade coma un algo ou

senón coma un todo que potencie a

educación dende unha base ideolóxica do human@.

Cando a casa se fai grande

hai que empeñecela de tal forma

que non nos sintamos escravos de ninguén

senón compañeir@s dun sentido de vida parello.

Aconsellar cando se levan milleiros

de anos coa mesma historia de falarlle

ao subconcente que perda o razoamento

dun pasado e proxecte un presente – futuro novo.

Agrandar frases que se depositaron

en libros dos poetas, que enmarcaban

verdades traspostas nas melodías que

xurdían das musas que abrigaban as verbas.

Círculos abstractos que xorden das

minorías, supostamente analfabetizadas

dos Pobos, por relixións que divagaban

dun deus inexistente porén a seus ollos eran crentes.

Aine, dende que a cultura, a educación se

fixeron pudintes, as mentes intoxicadas

de loanzas despertaron do seu letargo e rexurdiu

o rapikoque das tebras agochadas nas despensas.

davos....

domingo 28 xaneiro 2018

Inmiscirse en lecturas que

fortalecen o ego abastecendo

no sistema da vida que sentes,

é crer que non estas só no mundo.

Sentir estar cando non estas,

é estar si estas onde debes estar,

cando si non foras estar onde tiñas que

estar, deixa aviso si vas estar ou non vas estar.

O que che vai marcando a vida

desenrolase na familia, nas amizades,

e o que lees, porén sempre cun análises

pra ir creándote a túa propia personalidade.

A revolución de cada un ten que

vir causada polo propio ego, sempre

co respecto cara unha comunidade que te

acolle, no seno dunha gran familia, que é o Pobo.

Desprezar o inapreciábel que conten

o negativismo impregnado no teu

cerebelo, que che quere ditar antipatías

que despois amences dilatado no tempo.

Aine, salientar nunha sociedade

que promova os valores dos seres

nun mundo único, onde a cabida que hai

é non menosprezar o fogar, no que nos topamos tod@s.

kokacola

xoves 25 xaneiro 2018

 

Estou pensando nunha fervenza

durmindo ou intentando,. baixo

un manto estrelar que me recorda que

se pode emprender un futuro de liberdade.

Dáme a impresión de que a

esquerda non quere ver mais alá,

ou penso,  co sistema esta tan corrupto

que non moven ficha, por aquilo do que saíra.

A xustiza entendida polas leis

escritas non son as mesmas, cós homes

incumpren a hora de dar benevolencias,

sexa por traballar en A ou por traballar en B.

Perante anos bailaba amordazando

os pés con agullas que me cravaban

a  gravidez da xustiza que ennegrecían as verbas

de protestas que se escoitaban coma tolemias.

As sabanas me perturban cada

noite, os amenceres depositan o

aluvión de sentimentos soñados

que se escorren na inocencia de estar aí.

Aine, non saio da metamorfoses

do teu pensamento, nin do destino

da fronteira que nos separa, o rapikoque,

desacredita o noso dinamismo, do noso ego.

volo, voar....

venres 19 xaneiro 2018

Nos costa asumir unha crianza

desenvolta no “machismo”, hai que

entender que non se troca dun día pra

outro, porén si intentalo mirando pra o futuro.

As presións a que nos vemos

por parte de todo un patriarcado

non pensar que é fácil asumir

un rol que se agocha no pensamento imposto.

A loita e coma todo na vida

si non hai educación na base, infancia,

cando pasan os anos, só vemos un burato

que se perde en segundos polos silencios.

Asociar o auxe dunha revolución

que asexa con frases extinguidas

dende o parbulario, someten ao sistema

de educación, crecendo con aromas persoais.

A dificultade de enriquecer todo

un vocabulario de forza feminina

que necesita pra que os poetas non

transmitamos dor senón rapikoque polo ar.

Aine, falar de utopías é falar

de realidades que están en boca

dos alucinados que somos o Pobo

que quere dar un xiro cara un mundo en Paz.

desafío infinito....

xoves 18 xaneiro 2018

Unha circunferencia é un infinito

dúas circunferencias é outro infinito,

así vexo o mundo descrito, un circulo

pasa a outro, na mente de cada discípulo.

Non existe liñas rectas que formulen

infinitos, existen círculos que se pechan

na vida de cada individuo, somos a

natureza creada por un mesmo.

Os números diagnostican cariño que depositan

no arte a matemática posta ao servizo da

intelixencia pra formar unha poesía criada

dende os sonos profundos.

As pálpebras que mandas dende

o teu mundo, falan de sinais depositadas

no almacén da sabedoría escrita

que difunde en verbas, poesía culta.

A arrogancia blasfema, inculta dos

intelectuais impostos polos fragmentos

espirituais, que amorriñan na súa verba descualificacións

bravas que se apousentan nos seus prexuízos.

Aine, os destinos recollen soños

envoltos en círculos recollidos pola

vida que emprendemos dende que asomamos

a cabeza ata que pechamos o sono cumprido.

Ahed Tamimi

luns 15 xaneiro 2018

A Lei, a Lei, a Lei,

que é a Lei?

que se rebaixen políticos que defenden ideas

nunha democracia ou os corruptos que choran.

A Lei, a Lei, a Lei,

dar un discurso que recolle

parte dunha cidadanía que

especula, rouba, e dignifica o Pobo.

A Lei, a Lei, a Lei,

subliñar na prensa os dilates

dun Pobo, que de forma pacifica

expresa o malestar con unha parte do país cos insultan.

A Lei, a Lei, a Lei,

e ser galego e deixar cas cousas

ocorran, agochándose en plasma,

por si no ovo sae un gato que miaña.

A Lei, a Lei, a Lei,

discútese, chégase a acordos,

dotase de presupostos, e si se chega

a bo porto, pódese incluso consultar o Pobo.

Aine, un só en música

ilustra gran cantidade de marabillas,

porén si lle damos harmonía con mais

instrumentos, os cores forman melodías da vida.

América Centro-Sur

domingo 14 xaneiro 2018

É mediodía a sociedade esta

durmida entre potas e comida

colocan a mesa, roxen, roxen, e falan

dunha “vida” que non atorde o seu sistema.

O descanso é eterno mentres sexa

domingo o sofá, espile os sonos

con coloreados praceres que hoxe

me vexo de rei e mañá de lacaio escéptico.

Os teus brazos móvense

entre bambolinas do desexo

realizan frases abastadas entre

paredes que recollen a sabia sen serenos.

O tempo pasa, e un pitillo

regala o extasiado intre da paixón

rebozada de corpos inscritos nos sonos

de recheo que agochaches na túa sinopses.

Un trago de vida somerxese nas

fauces dun premio poeirento de ar

que limpa as neuronas reprimidas

dun letargo florecemento do espazo-tempo.

Aine, non dubides cás animalias

perviven agochadas polos xardíns

enraizando en soberbias do homes

que perden o ser e se volven animais sen cerebelo.

Argentina....

sabado 13 xaneiro 2018

As sandeces incrustadas nos

desertos mentais que proporcionan

virus nos cerebelos inmunizados

ao dor, que sofren por padecer unha incultura.

Os reloxos integrantes da paranoia

co tempo aglutina na sobredoses

de traballo, que enraizamos na adrenalina

que deixamos en anos pra cobrar unha pensión.

Os supostos probados da antíteses dunha

nación, son desequilibrios inventados pra

que o Pobo se excite, con quenturas nas rúas

mentres os lobbys fan caixa, pra seu peto.

A ignorancia que temos, e o medo que

nos impoñen en forma de relixións páganas,

procedemos a esquivar cun troco radical

que solvente con gratitude o noso voto na urna.

Estabrecemos coma o principio o medo,

discutimos as falsidades do sistema en si,

e cando se nos abren os ollos emparentámonos

en diferenzas que catapultan o Porvir.

Aine, o sol ten que entrar polas ventas

dos Pobos oprimidos e ir parello coas demandas

que se exerce aos gobernos, pra que non delincan

impoñendo a forza, sobre a chave que necesitas pra subsistir.

México....

venres 12 xaneiro 2018

O intre que move un

lapsus que desterra un

destino, dun curazón

envolto nun recuncho ficticio.

A sinxela admiración

de levar unha rosa

campea polos sucos de pel unha

complexa adulteración do organismo.

A historia envolta nun mester

linguaxe de signos adultos

que rompen co estabrecido

en divertidas noites perversas.

As etapas abren rutas

que enarboran a paixón

en canto visionas amenceres

que ilustran gozosas emocións.

Mas tarde que cedo foi a espera

por continuos ataques pasionais

que recollíanse por ventos espontáneos

envolvendo os cabelos entre liñaxes apostos.

Aine, aducir entre as falas

reservadas de cada Pobo que

achega coa súa cultura, recheos

de rapikoque sobre o alma dos seres humáns.

Honduras....

xoves 11 xaneiro 2018

Pestanexan nos teus beizos

a mirada profunda que serve

o mar lambetadas de sonos

que purifican as ganas de vivir.

Almaceno destinos que esperan

respostas, no ensamblaxe  da choiva

que marca a ruta, por onde os ventos

amainan o curazón de verbas silenciosas.

As ás impostas no viraxe ecuánime

onde os proxectos peculiares que

administran as duras batallas da

razón, se volven tolas de só pensarte.

Os fogos espoliados nos adxacentes

pálpebras, reducen os amenceres

con soles apagados polas néboas,

que respiro nesta muralla rocambolesca.

As frases esculpidas no morriñado tempo

que bifurca un paisaxe envolto en

praceres que serven coma mamatorias

que te espilen na vida autónoma.

Aine, as verdes oliveiras, empoan as

rúas de sonos virais, que transportan

os sentimentos por ese mar que aglutina

paz e misterio nas noites de lúa chea.

Brasil....

mércores 10 xaneiro 2018

Dáslles vida, ignoras obras

que invertes co capital do Pobo,

non tedes responsabilidades

e por encima ingresas pra o peto.

Almacenas riquezas nos paraísos

fiscais de nomes humildes que

poñen o número cun dedo manchado

en tinta dos sistemas corruptos.

Falas de paz, coma a corrupción

encuberta, no teu silencio, que agochas

disparando verbas sobre o Pobo,

de que es o mais honorable da terra.

Perturbas o teu estado de animo

xogando co mundo en estado paranoico

que nos séculos fuches perdendo estados

por pensar nunha supremacía que non che outorga.

Vales o que compras, e compras

o que vendes, porén todo é fume

que leva o vento, e que se volve viral

cando reciclan que todo é unha mentira.

Aine, sortear todo tipo de obstáculos

que impoñen a teu paso é un labirinto

que todos os días tes que ir memorizando

pra non  perderte e voltar a un pasado inhóspito.

Ecuador....

martes 09 xaneiro 2018

A astucia impregnada de leis

prasmadas en libros que se creen

inamovibles ante os ollos do Pobo

resultan adaptados pra certos persoeiros.

As varas de medir ante os ollos

da xustiza dunha democracia, nunca

pode prevalecer os fíos agochados

en esqueletos pensantes que so miran pra un bando.

As oligarquías loitan pra que o rabaño

non se divida e vaia cada un polo seu lado

formando luces e sombras entre

barrios que dignifican o novo ser humano.

As virtudes destapadas dos seres

que enraizaron nunha esquina do

cerebelo, obstrúen o despertar do Pobo

que só ve medo, da sociedade que se move.

Os lustros empanan os ollos

dos que a súa vellez séntese

arroupada polo cansazo do traballo imposto

por unha mans que non o deixan pensar.

Aine, os desertos empezan a ver

unha branca neve, cá fala do Pobo

non se atreve a dicir, porén algo esta

trocando, deben ser presentimentos dun alelí.

incongruentes xustizas

luns 08 xaneiro 2018

Que é un ser human ?

algo de usar e tirar, de nacer

e morrer, de rir e chorar….,

os poderes só ven terra morta.

Que é a natureza ?

intoxicación dos poderes fácticos,

desequilibrios mentais dos homes,

forzas supremas exercidas polo sol e a lúa,

devastación dos humanos sen control.

Que somos o Pobo ?

números solidarios que exercen en solitario

os poderosos pra desequilibrar os veciños

con envexas que perturban a convivencia

pra desunir o que vive, e desorientar a unión do Pobo.

Atareados nos levantamos cada mañá

organizamos coma podemos o día

escribimos na mente os praceres vividos

e colocamos a noite nun recuncho os deberes feitos.

Prantar escusas o longo da vida,

sinónimo da perdida da realidade,

destruír eses pensamentos que nos levan a

posicións retrogradas impostas polas malas linguas.

Aine, que ceibes sería a vida

cando un sufrir sería unha ledicia

que embeleza as bagoas con sonos

utópicos envoltos en verdades e non en mentiras.

franco morreu

domingo 07 xaneiro 2018

Levo días varado, entre as

circunstancias dun porvir desaguisado

ou porvir entrelazado entre territorios

solidarios nun mundo de fraternidade.

Non esquezo o adotrinamento obtido

polas fauces dos silencios que me

invocas, inda que na retagarda

os ollos que miran non enganan os destinos.

A amizade camuflada ente as rochas

que enriquecen o paisaxe da melancolía

expresada en doses dun futuro

que só ti encobres cando mires o infinito.

Envoltos en días marcados polo calendario

nos que os pensamentos esquivos

agochan os meus soles enviados

a un recuncho que esquece dar un asubío.

A concreción retórica levada polo

auxe da dicotomía diaria entre

grelos espallados polo prato

retoman olores desafiantes entre os comensais.

Aine, experimentar sensacións futuras

entre verbas camufladas polos horizontes

diversos, que alimenta doses de poemas

a espera de que os ríos embelezan os soños.

Raíñas....

sabado 06 xaneiro 2018

Meu desasosego envolto

entre unhas chamadas de ar

silencioso cá través dos mares

arroupan os pensamentos futuros.

Paso a paso, entre caudais

húmidos, percorremos as montañas

que indultan extramuros, curvos

de sede, por falar dos oprimidos.

Levanto a voz entre mensaxes

que chegan naturais a mente

descifrando co arco da vella

os distantes vocábulos transmitidos.

A perfecta sintonía aliviada

polos pasaxes impresos nas rúas

que acubillan pombas petiscando

os secretos que gardan as pisadas.

Ninguén negocia fontes de sabedoría

cá natureza implanta nas portadas

dun mundo, no que os gregarios

impoñen camiños nos que albergan destinos.

Aine, a sinxeleza coa que o mar

acaricia as rochas, son as verbas

que con agarimo vou destripando

o rapikoque, que sobre teus beizos describo.

seducindo @s demócratas

xoves 04 xaneiro 2018

Estimación de probabilidades

dun encontro casual, no que o interese

sublime de constancia persoal

prevaleza sobre o estatus de estar.

A admiración conseguida perante

días e noites pensando nas posibilidades

de tirar barreiras que seduzan o paso

con garantías de non tropezar na soedade.

Ningún acto irresponsábel pode

desenrolar as miradas escritas no

tempo, denigrado polo pasotismo

esnifado dunha vida relaxada, no acontecer diario.

As propostas insalvables de comunidades

que se pechan en mecanismos mentais

antepostos a proxectos que realizamos

cunha amalgama de cores distribuídos no anonimato.

As razóns que involucran a lóxica

desmitificada en horas de pensamento

rectilíneo desproporciona a realidade

cando che envaíña o rexurdir do rapikoque.

Aine, non adoezas dos pícaros

que desnaturalizan a sonoridade

que escoitamos, de cando os estados

de animo reverten a volta ao traballo.

binomios de paletilla

mércores 03 xaneiro 2018

Atopar raíces que minervan

na sínteses do ozono que nos

da vida, non é desperdiciar

as miras que podes ter no futuro.

Embarcarse nun horizonte

que demanda actitudes honestas

sobre eidos floridos de cores

que se adestran con moita cultura.

A rocambolesca batalla adscrita

ao pensamento, atribúe síntomas

que despexada as incógnitas manteñen

unha canción na súa pura dicotomía.

Lembrar episodios distantes

no tempo que fixo nos atenuantes

discursos, parafraseando tolemias

que rachaban a constante indignación do Pobo.

O fornecido aderezado de virtudes

colosais, aporrea ás burguesías

enclaustrando períodos que por si

eles emanan do pasado retórico.

Aine, desligarse dos remuíños

mentais, ocasionados por directrices

que buscan un rei inexistente

entre os poderes fácticos da vida.

diastema

luns 01 xaneiro 2018

Escoito o latido da choiva

que presume de mollar a terra

engulindo os ollos que alistan

a mirada pra que floreza a sabia.

Abastecer cada noite con voces