bos días, alegría....

venres 04 xaneiro 2019

Mirándote aos ollos

entendo o que me dis,

volvendo ao arbore

as ramas espácense.

Escoitando a trompeta

bailo entre as sabanas

recollendo verbas dos

niños que receitan alegría.

Lendo o sufocado que

miro as pisadas dadas

nos anos sécanse de instinto

os beizos que proxectas no meu iris.

O sol refrexado no espello

agranda o lúpulo que escita

o signo do soño, da verborrea,

aos que son, antiutopía do universo.

O vento simulaba a miña liberdade

de canto me deixaches de dicirme

que era ou eras esa flor que

non ausenta ser feminista con causa.

Ledicia …. non distingo os cores

cando pinto o teu cadro

porque non existe un poder

que non sexa mais co Rapikoque.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado